tips loslaten hsp blog

Waarom ‘loslaten’ in mijn opinie niet werkt

‘Laat het los!’ ‘Gewoon laten gaan!’ ‘Wees blij dat je er vanaf bent.’ ‘Moet je het niet gewoon loslaten?’ ‘Ah ja echt kut, niet meer aan denken nu.’ ‘Na een jaar is het weg’. Dit zijn allemaal goedbedoelde adviezen die ik vorig jaar naar mijn hoofd geslingerd kreeg, toen ik als kersverse single op Bali het wel eens over mijn wonden had – ontstaan tijdens mijn laatste, gecrashte relatie. Fijn advies waar ik écht wat aan had, was schaars te noemen (paar wel!). Ik vroeg dan ook niet vaak om advies aan vrienden en kennissen, want a. niet iedereen is een geboren luisteraar/helper, b. iemand in die rol duwen is voor beide partijen niet chill, c. ik wilde dit na die bovenstaande adviezen alleen nog maar bespreken met mensen die er daadwerkelijk iets nuttigs over te zeggen hadden en advies hadden. 

En het meest belangrijke waarom ik geen advies meer vroeg: ík bleek diegene die mij het best hierin kon begeleiden. Niet omdat ik tijdens dit proces alle kennis had verzameld die me hierin ging helpen. Het was anders. Het kwam omdat ik écht naar mijzelf leerde luisteren. En daadwerkelijk en bewust toestemming gaf om dit proces aan te gaan, zodat het proces mij kon leiden. Hierin gehoorzaamde ik vaker wel dan niet.

Ik heb het dus vooral zelf gedaan*. Ik wilde en kon dit alleen doen omdat ik nadat ik die flut adviezen kreeg nog steeds niet los kon laten. Daarom maakte ik ruimte voor en in mijzelf, zodat ik mijzelf goed kon verstaan en in het nu kon terugkomen. Hallo ik, wat heb ik nodig. Wat wil je van me?

En ik denk dat iedereen dit ook bij zichzelf kan doen, in welke situatie je je ook bevindt. Het enige wat je nodig hebt is

  1. Jezelf
  2. Ruimte
  3. Dit artikel

Loslaten

Ik kon dus niet ‘loslaten’. Niet helemaal. In mijn hoofd was ik allang verder. Toch merkte ik dat ik nog een laatste restje of iets niet weg kreeg. Ik wilde iets niet accepteren, niet nu. En bleef hangen in dit stuk. En daar was ik helemaal klaar mee.

Het is nu een ongeveer een kleine twee jaar later (1,5 jaar exact nu ik terugtel), nadat die zevenjaardurende relatie gecrasht is. En echt waar, mijn hele fysieke, emotionele en rationele en welke kant ik dan nog meer heb: elk stukje in mij heeft al de pijn gerelateerd uit deze tijd (en eerder) losgelaten. Ja je leest het goed: de pijn is uit mijn systeem.

Ik heb pijn geheeld. Pijn over desbetreffend persoon, de pijnlijke en mooie stukken (want dat moet je ook niet vasthouden), de trauma’s van mijzelf, ik hoe ik was, alles.

Ik ben het niet vergeten, ik voel er alleen geen pijn of lijden meer bij. Ook geen romantisering van het begin. Niks. Ik ben nu realistisch. Geaard. Zie alle kanten. Alle kleuren. Dankbaar voor de lessen, de pijn en de vreugde.

Blij dat ik heb losgeslaten: de laatste les van dit gebeuren. En geloof mij; die bovenstaande adviezen van anderen, hebben hier precies níéts bij geholpen (ja wellicht dat ik erover na ging denken wat dan wél werkt, en nu dit stuk schrijf).

Maar loslaten bestaat toch volgens jou toch niet? Klopt. Het is los. Geheeld. Of beter gezegd: ik heb toestemming gegeven dat het mij losliet. Ik heb pijn getransformeerd. Ik ben het proces aangegaan. Met alles erop en eraan.

Want ‘Loslaten’, hoe wij dat rationeel kennen dan, werkt namelijk voor geen meter. Pijn loslaten impliceert dat wij robotten zijn met een paar gedachten, die we in een handomdraai makkelijk kunnen loslaten. Hup, zo bij het grofvuil gezet. Kind kan de was doen. Diegenen waarbij het kwartje wat later valt, krijgen nog een paar keer het advies ‘om gewoon los te laten’, en ‘nu moet je het echt laten gaan hoor’. Want Karel, waarom houd je die gedachte nou nog steeds vastgeklemd in je hand! Laat gewoon los en je bent er vanaf. Maak het jezelf niet zo lastig. Want, hoe makkelijk is het?

Nou nee, het is helemaal niet makkelijk. Een relatie helen, of welke nare situatie dan ook, is een rouwproces. Het is simpel, maar makkelijk? Nee. Daarom laten veel mensen dus ook niet écht los. Want loslaten doe je niet met je hoofd, maar met je hele (energetische) lijf én mind. Pijn gaat namelijk in ons hele (pijn)lichaam (vast)zitten. Als loslaten daadwerkelijk zo rationeel is, zouden we emotieloze robotten zijn. Wie zo leeft is geen mens. Ook geen dier, want die werken ook niet zo.

‘Gewoon loslaten’ is dus het meest belachelijke advies – wat geen advies is maar diegene die het goedbedoelde advies geeft, heeft geen zin om naar jouw gezeur te luisteren en weet niet hoe die zelf dingen los kan laten / is een robot – wat ik ooit heb gehoord.** Het zorgt er juist voor dat ik al helemaal niet kon loslaten, want hey als t zo makkelijk was, wát doe ik dan in hemelsnaam verkeerd?

Je zei net dat je losliet?

Hey ongeduldige, je wil graag weten hoe ik dan wel écht losliet he?

Nou, loslaten deed ik door het TOE TE LATEN.

Het is een proces. Een transformatie. Van stinkrups naar vlinder. Dat kost tijd, en gaat gepaard met groeipijn.

En waarom denk je dat iets zo pijn doet? Omdat pijn en angst er niet voor niets is :]!

Het is er in ieder geval niet om:

  1. Ons een dader te laten voelen.
  2. Het is er niet om ons een slachtoffer te laten voelen.
  3. Het is er niet om ons te blokkeren op ons pad.
  4. Het is er niet om ons te pesten.
  5. Het is niet onze vijand.
  6. Wij zijn onze vijand.
  7. En alleen wij kunnen onszelf dus bevrijden. Van ons eigen beknelling (haha).

Het is er om je te laten zien wat er geheeld mag worden, en wat er getransformeerd mag worden. Het is er! En het wil dat je het voelt, niet dat je het wegduwt, negeert en/of vasthoudt.

Kijk, in dit hokje ging je zelf zitten. Of iemand heeft je erin gezet, dat kan ook. In het hokje zitten we allemaal wel eens. Hierin kan je leren en reflecteren. Maar soms zit je er te lang en is het tijd om gewoon los te laten, te doorvoelen en met die sleutel door te gaan. Of het deurtje nou dicht zit of open: jij kan jezelf bevrijden. Als het dicht is, mag je op zoek naar de sleutel. En die is er altijd. Die sleutel krijg je als je jouw lessen eruit hebt gehaald. Je hoeft het nog niet perfect te doen. Het gaat erom dat je snapt wat de situatie je wil leren. Als het hokje open is, dan lijkt het antwoord al gegeven. Trouwens: buiten het hokje vlieg ik nu ergens. Leuk als je meevliegt. Al die andere vogels zijn ook gezellig. En soms, soms zit ik weer even in het hokje.

Mijn proces

Ik mocht het toelaten. De confrontatie aangaan. Ik stelde vragen als: wat gebeurde er? Wat deed diegene fout? Wat deed ik fout? Waar lag mijn grens? Had ik wel grenzen? Waar lagen mijn behoeften? Waarin werd ik niet gehoord en gezien? Hoezo voelde dat (on)veilig? Waar komt dat vandaan? Wat mag ik hiervan leren?

Ik huilde, werd meer fysiek (dans/tekenen/yoga), en VOELDE HET. En natuurlijk was ik er klaar mee, en natuurlijk zette ik stappen richting het nieuwe waarbij ik (soms maanden) totaal niet bezig was met dit proces. Maar ik maakte er óók ruimte voor, tot dat het mij losliet. En dat is het verschil. Het is niet het een of het ander. Het kan gewoon tussen je ‘normale leven’ door.

Ik deed helmaal niks verkeerd. Ik deed het gewoon nog niet goed. In mijn hoofd was het misschien wel ‘los’, maar als je niet al je pijn hebt doorvoeld, en wel heb losgelaten in je hersens, dan heeft je lichaam het helemaal niet (volledig) losgelaten. En dit zorgt ervoor dat het nieuwe niet naar je toe kan komen. Totdat je alle deuren sluit en helemaal in het nu komt. En daarvoor moet je door je proces, en voelen wat er nog gevoeld mag worden. En ja dit kost tijd en tranen. Maar I did it.

Het doorvoelen is dus heel belangrijk geweest in mijn proces (eigenlijk in ieder proces). Ik snap dat dat voor veel mensen abstract is, want wat is nou echt voelen en wat is vanuit het oordeel voelen, en wat heb je al gevoeld en wat niet? Want ook met voelen kan je in een loopje blijven hangen. Daarom deze concrete tips, die mij hielpen/helpen om te (door)voelen en tegelijkertijd vooruit te komen.

  • Accepteer. Loslaten is een heel kinderlijk, warrig, wollig en vaag begrip (net of wij een spin in onze handen vasthouden), wat in praktische, concrete mensentaal betekent: acceptatie. Accepteer hoe het is gegaan. Accepteer het dus voor het nu, niet voor hoe het voor de rest van je leven zal zijn. Je kan er niks meer aan doen. Het enige dat je kan doen nu is je proces aangaan en het transformeren. Als je accepteert, geef je toestemming voor het heden. Toestemming dat je er klaar voor bent om nu de gevoelens toe te laten, want jij weet nu dat dit de enige weg is om aan de andere kant te komen (hiii, gezellig!). Je wordt hierin begeleidt door je engelen en het universum.
  • Meditatie (ik mediteerde ook in groepen, en dan moest ik de hele tijd janken door de muziek bijvoorbeeld die werd opgezet). Mediteren kan ook makkelijk thuis in bed, of waar je wil. Mediteren is belangrijk, want dan kan je jezelf verstaan en kan je verdriet omhoog komen. Als je moet huilen > laat het toe.
  • Kaarten trekken. Dit kan je zelf doen, of iemand laten doen (op Instagram zijn veel lichtwerkers die kaarten trekken, pm ze voor mogelijkheden). Ook op Youtube zijn erg veel goede kaartlegvrouwen (als dat een woord is): Harry Voiges vind ik fantastisch!
  • Hele oude cd’s opzetten (Coldplay bijv), wat mij deed denken aan toen ik jong was en deze cd luisterde. Toen was ik helemaal in het moment naar die cd aan het luisteren, en dat riep altijd veel mooie emoties op. Zo kon ik makkelijk bij mijzelf komen en liet ik oud verdriet toe, om vervolgens deze emoties te verwerken.
  • Nog even over Coldplay. Ik zei laatst tegen een vriend: ‘Tegenwoordig zet ik een Coldplay’tje op en dan ga ik lekker janken (even buiten beschouwing laten dat ik echt heb gekermd als een klein molletje maar dat doet er niet toe)’, en hij: ‘Coldplay? Dat luisterde ik echt in 2004.’ Ik zo, ja ik dus ook. Maar is chill hoor. En ik zweer, wij lopen vijf minuten langs een tent, en geloof het of niet; daar galmt een eigen gefabriceerde Coldplayversie (fix you) uit de speakers (overigens luisterde ik een veel ouder album; A Rush of Blood to the Head). Wij lachen. Mooi teken van het universum ;). Ik thuis de tekst lezen van dat nummer, want zo communiceren engelen met mij/ons, en kijk welke zin er in dat nmr staat: Lights will guide you home. Indeed. De hele songtekst is mooi. Hij fixt iemand, maar ik zie het als een lied van ‘boven’. They will fix you, als je het toelaat. Maar eh, dit album was het niet dus. Toch mooie tekst en kloppend voor mij in dit verhaal :].
  • GEEN fysieke dingen doen helpt ook. In bed liggen/huilen, geen afleiding. Want je doet van binnen al heel veel.
  • Geen oordeel. Niet van: wat dom dat ik aan het janken ben, of wat geweldig dat ik aan het janken ben.Want dan zit je alsnog in je hoofd! Die transformatie is in je LICHAAM (en je hoofd kan dit proces mee/tegen laten werken). Het gaat er niet om wat je ervan vindt. Alleen jij in het moment en het voelen. That’s it.
  • Natuurlijk komen die gedachten soms toch op. Laat ze er zijn.
  • Maar keer terug naar je eigen holletje (in jezelf).
  • Fysiek ALLES wegdoen wat met die klote situatie te maken heeft gehad. Alles waarmee je nog verbonden kunt zijn met die/deze persoon/personen/situatie. Gooi die schoenen weg die je doen herinneren aan die tijd. Spoel dat sierraad door de plee (geloof me als je het weggeeft, dan is het alsnog in het universum). Zorg dat je nergens mee verbonden bent! En als dat toch is, door iets wat je niet kan voorkomen (bijv tattoo/kids), zorg er dan EXTRA voor dat je energetische koorden verbreekt.
  • Iemand/jezelf te vergeven (brief schrijven, in meditaties, of in je hoofd of allemaal), op papier te schrijven dat je de verbintenis verbreekt (handtekening eronder en verbranden, emotionele koorden verbreken (visualisatie).
  • Heel belangrijk: afscheid nemen. Ik denk dat veel HSP’ers o.a. ergens in blijven kunnen hangen omdat iets zonder einde afgebroken wordt (of in ieder geval geen einde die ze wensen). Ik heb hier rationeel geen last van, maar in dit geval denk ik dat mijn ego het zo niet met het hele verhaal eens was dat het zich er niet bij kon neerleggen. Wellicht was dit een boodschap van mijn hart, dat gewoon afscheid wilde nemen van de andere ziel. Dit gebeurde dan ook een tijd terug. In een droom. Vet chill, ik voelde diegene en onze zielen namen afscheid. Toen ik wakker werd wist ik: ik heb het nu echt ‘losgelaten’.
  • Zet je CD’ nog een keer op.

Een paar hoofdstukken

Door mijn pijn in de afgelopen twee jaar geheel toe te laten, en door alles (soms te lang) te voelen, heb ik de oude relatie/crash/pijn/ellende/eigen trauma’s getransformeerd. En ik voel en denk er NIKS meer vervelend bij (en ja, al voor langere tijd, niet sinds een dagje grapjas). Zó chill! En geloof me; die relatie was alles behalve wat je op zou schrijven als script (ja wellicht voor een seizoen van de serie You). Dus ja ik ben wel trots. En ja ik ben ervan overtuigd als ik dit kan, jij zeker ook je pijn kan transformeren naar iets heel moois.

Alleen is gewoon een herinnering. Dat is wat het nu is. Ik weet alles nog, maar het ligt in het verleden, en doet geen pijn meer. De persoon zelf is voor mij dezelfde persoon, als toen ik diegene voor het eerst ontmoette. Het is gewoon een gebeurtenis, een paar hoofdstukken in mijn leven. Van mijn verhaal. Het verhaal dat ervoor zorgde dat ik aan de andere kant kon komen. Dat ik leerde los te laten (hehe), leerde transformeren. Het donkere dat ik nodig had om het licht te zien en er daadwerkelijk in te gaan staan. Het was een moment.

Begrijp me niet verkeerd: ik bagatelliseer ook niet. Ik stop niks weg, ik heb juist elke kier en hoek gevoeld/over nagedacht en meegemaakt.

Ik heb ervan geleerd (op mooie, en harde manier), ik zal het nooit vergeten, ik heb vergeven, mijzelf en de ander losgelaten. Ik heb de pijn tot in mijn diepste vezels gevoeld, en dat waren de zaadjes voor mijn transformatie. Onze zielen hebben afscheid genomen in iets wat op een mooie droom/visioen leek. En dat was super cute en fijn. Dat had ik nodig. Fijn dat mijn ziel en zijn ziel dat hebben gedaan.

Ik heb verantwoordelijkheid genomen voor het ingewikkelde, dramatische verhaal, dat ik mede zelf had geschreven. En dat ik toegelaten had. Ik heb zelf de regie weer tot me genomen. Mijn emoties als leraar laten dienen, en zelf als leraar het eindoordeel gemaakt en doorgegaan.

Nu

En hier sta ik. Aan de andere kant. In het Licht van deze transformatie in mijzelf. En klaar is klaar. En ik ben (er) klaar (voor). Nu. Het Nu waar ik nu volledig ben, gegrond en vooruit kijkend. Op mijn tempo :].

Whieee. Eindelijk. Ik heb wel meer getransformeerd in mijn leven, waarvan dit een van de lastigste was omdat er meerdere pijnpunten in mij kwamen kijken. Dingen die ik nooit toeliet, en waardoor het juist mij in controle had. Door het proces aan te gaan, heeft het geen controle meer over me, en heb ik de sleutels gekregen naar deuren die voor mij bedoeld zijn. Deuren die naar het Licht openen, en naar het Nu. Volledig gegrond en hier.

Ik neem verantwoordelijkheid, en ik ben niet bang. Want ik weet nu dat wanneer ik angst voel, het mij iets wil leren. Ik mag luisteren en voelen en ik dan een sleutel krijg van dit spookje. Een sleutel naar weer iets moois. Een nieuw begin. Ik ben benieuwd wat er allemaal gaat komen. Ik voel veel moois. Want ik – en iedereen – word beloond om processen volledig aan te gaan. Altijd. Het universum wil ons juist leren om moedig te zijn, te luisteren, te staan en te gaan, vallen en opstaan. Dat is de enige weg naar onszelf, en hoe wij het mooi noemen: de weg naar geluk. Dat hier is. NU.

En dat gun ik jou ook ♥. En geloof me het is hard werken. Maar ook weer niet. Wat het is alles omarmen in het nu. Het er laten zijn, en daarin een toeschouwer zijn, zodat het ons daarna(los)laat. Het is een mooie les die ik heb geleerd en waarvan ik profijt zal hebben voor de rest van mijn leven.

Als ik dit kan, kan jij het zeker. Gewoon een Coldplay’tje op zetten, dan komt het helemaal vanzelf ;-).

X S.

*Als je de voor jou juiste ingrediënten niet hebt, kan iemand anders zeker helpen! Wellicht had ik dat in Nederland meer gedaan. Op Bali helpt moeder Bali je een handje mee. Eigenlijk is dit eiland mijn grootste coach/spiegel hier. Hier ‘moet’ je wel. Wat niet meer resoneert, glijdt – niet zonder slag of stoot  -vanzelf van je af. Of je nou wil of niet.

** Yo, ik snap dat adviezen vaak lief zijn, of ze nou werken voor iemand of niet. Dat iemand moeite neemt om te luisteren en überhaupt feedback geeft, vind ik natuurlijk lief. Het gaat niet alleen om woorden, als iemand mijn pijn zag en zei je mag het loslaten, dan klopte dat natuurlijk vanuit die visie, en dat zette me ook wel weer in de realiteit dat ik nog niet volledig mijn proces was aangegaan 😂. Het is alleen het begin van een heel proces. En dus niet: loslaten en klaar. Nahâ!
En ik snap ook dat niet iedereen weet hoe je het beste los kan laten, omdat het ook gewoon erg moeilijk lijkt! En we het nooit hebben geleerd vroeger omdat onze ouders ‘gewoon doorgingen’. Precies waarom ik dit artikel schrijf omdat dit wél voor mij werkt, en ik denk stiekem voor iedereen, omdat pijn ons dus zelf kan loslaten. Alle tools, zoals acceptatie en toestemming geven, zit in iedereen en het universum begeleidt eenieder daarin. 🙌. En we mogen dit allemaal volledig aangaan.

Leesvoer

Geef eens op!
Pijn hoort bij het leven, lijden niet
Alles is een feestje: bullshiz

You gotta feel it to heal it. Dan wordt je net zoals deze vlinder.

Ik ben Suze, geboren om 08.08 op 31.08.1989, te Breda. Ik ben een HSP'er, een nieuwetijdsmens, een lichtwerker, een Brabander, een aarde én watertype, een zacht meisje met pit, beeldend en praktisch tegelijk, iemand met een sterke boodschap, maar bovendien: een mens met allerlei perfecties en imperfecties: net als jij. Ik verwonder mij voor hetgeen wat we niet altijd letterlijk kunnen waarnemen. Ik analyseer er wat op los, en schrijf om de boel te structureren en anderen te inspireren. Altijd op zoek naar eenheid en verbinding, met authenticiteit en aanwezigheid in het hier en nu. Zodat ik niet ga zweven, maar geworteld blijf. Met de hoofd in de wolken, en de voeten in de aarde. Hier laat ik al mijn kaarten zien, en nodig jou uit om hetzelfde te doen. Spread the light. 💙

Leave a Reply