Collectief, Column, Filosofie

Waarom ik? Waarom niet!

En misschien is Lyme zichtbaar als een banaantje waar ik over uitglijd, maar is het dus stiekem een kadootje met power-ups erin.

We worden er mee om de oren geslagen: alles is maakbaar, en we moeten zielsgelukkig zijn. Dat is pas het leven! Hierbij kijken we reikhalzend uit, naar het moment dat alles ooit een keer strakblauw gaat zijn voor de rest van onze levens op aarde.

Deze utopische gedachte schud ik bij dezen even door elkaar. Dat strakblauwe zonnige moment, dat op levenslange pauze staat, gaat er nooit komen. Het leven kan namelijk niet stilgezet worden op de mooie momenten. Het leven bestaat nou eenmaal uit heldere zonnige dagen en donkere grauwe dagen, en alles tussenin. Wat we wel kunnen doen is onszelf tijdelijk op pauze zetten, om onze donkere plekken van binnen op te zoeken. Op die manier herinneren waarvoor we hier op aarde zijn gekomen. Zo onszelf pellen als een ui, tot we bij de kern zijn. Hierbij moedig zijn en onze draken in de ogen aankijken, in plaats van ze uit de weg gaan. We kunnen onszelf op pauze zetten, om onze ziel te laten leren.

Ik weet het. Het leven lijkt soms zinloos. En wie weet is het ook zinloos, daar heb ik geen zinnig antwoord op. Wat ik wel weet – geloof, is dat we ons script leven. Dat onze ziel onze leven uitkiest. We dus alles aankunnen in ons leven, het is immers voor ons op maat gemaakt. Ons zielendoel en onze missie is, in haar eenvoud in onze levens, dus allang duidelijk en verhoord. Makkie dan toch?

Neen. Het leven in een videospel daarentegen, dat is pas een makkie! Neem Mariokart. In  Mariokart is het leven een stuk meer te controleren, dan in onze levens. Als het crossen en banaantjes ontwijken hierin teveel wordt, kunnen we er namelijk voor kiezen om het spel op pauze te zetten, om tot het besef te komen dat we niet door dit leven heenkomen zonder nieuwe powers. Bij Mariokart kunnen we besluiten om iemand anders achter het stuur laten. Toad wordt vervangen door oersterke Donkey Kong, zo wordt het een makkie.

In Mariokart is het leven ook een stuk zorgelozer. We kunnen ons autootje langs de kant van de weg zetten, even het water in rijden zonder extreme gevolgen, of stompzinnig lachen over hoe malloot het eigenlijk wel niet is dat we keer op keer dezelfde rondjes rijden, omdat we door willen naar dat andere level, waarin we weer hetzelfde doen. Of we kunnen een compleet andere uitvoering van het spel erin doen, met nieuwe kansen, mogelijkheden en uitdagingen. Kortom: we kunnen dus met een afstand naar dit spel kijken, en erom lachen en leren. Hierbij breken met het oude, en ons openstellen voor een nieuw verhaal.

Het echte leven verschilt praktisch niet zo van Mariokart. We upgraden namelijk onszelf en onze levels, waarbij ons systeem steeds aangepast wordt om te functioneren op een ander hoger frequentie ‘template’. Hierbij wordt materie – en dus ook individuele materie -, letterlijk overgeplaatst naar een nieuw level. Dat is cool, alleen kan in het echte leven lijken alsof er van alle kanten aan ons getrokken wordt. En dat voelt iets minder zorgeloos dan in Mariokart.

Neem mijn level op dit moment. Ik zit midden in een proces van loslaten, en sta hierin met één voet op het gaspedaal en de ander op de rem. Ik ga hard en tegelijk sta ik stil. Ik rijd en stop, ik rijd en stop (dit voelt een beetje alsof ik in een oude automaat van mijn moeder zit, die voor geen meter reed). Tijd voor een nieuw wagentje. In dit level heb ik ook Lyme opgelopen. Nu kan ik denken: WAAROM ÌK. Ik, die al zoveel ziek is geweest. Ik die al door zoveel ellende is heen gegaan. Ik zie mijn oude oogkleppen naar me loeren, klaar om weer opgezet te worden. Maar, ik vervang liever waarom ik in: waarom niet?! Want blijkbaar is dit een boodschap waar ik van kan leren, en waaraan iets moois ten grondslag ligt.

Dus ga ik nu treuren? Gooi ik nu het spel eruit? Nee, ik rijd gewoon een stukje rustiger, om ondertussen te voelen welke nieuwe tools ik nodig heb voor dit Lyme-level. We kunnen namelijk in het leven net als in Mariokart, gebruik maken van power-ups. Dit zijn speciale vaardigheden die Mario kan gebruiken, meestal door tijdens zijn avonturen voorwerpen te verzamelen of aan te raken. Ze gaan vaak maar even mee, dus hij ze zo goed mogelijk gebruiken. Ook wij krijgen steeds de kans om nieuwe tools te gebruiken. Grijpen we deze kansen niet, krijgen we net als Mario opnieuw de kans om deze te verzamelen. Dat is de boodschap van dit level. En misschien is Lyme zichtbaar als een banaantje waar ik over uitglijd, maar is het dus stiekem een kadootje met power-ups erin.

Paradoxaal genoeg is Lyme vanuit de ziel gezien dus precies de power-up die ik nodig heb om weer bewust te worden van mijn allerdiepste wonden, omdat ik zo weer een diepe laag kan helen. Zodat ik daarna mij niet meer identificeer met welke angst dan ook, en zo volledig kan stralen vanuit mijn eigen authentieke energie. Dan kan ik pas écht in mijn volle kracht gaan staan, en mijn licht volledig neerzetten op aarde. Dan kan ik door naar een ander level, dat echt bij me past en waarbij ik in een grote fijne wagen lekker kan gaan racen, op mijn tempo.

Het echte leven verschilt dus niet zo van Mariokart. Het enige verschil is dat we in het leven soms vergeten om van een afstand naar ons eigen spel te kijken, en dat is precies wat we nodig hebben om verder te komen.

Ik ben klaar voor een nieuw level, wat jij?

 

I was born to do this. And so were you!

 

Leave a Reply

You have to agree to the comment policy.