Bali, Persoonlijk, Spiritueel

Waarom ik naar Bali ga verhuizen

Zoals sommigen van jullie wel weten, vertrek ik op 1 juli voor onbepaalde tijd naar Bali. Verhuizen is misschien niet écht het goede woord, want ik heb geen vaste plek daar. Wel wordt Bali mijn (tijdelijke) thuis. Waarom ik hier heen ga? En voor hoelang? Dat zal ik je uitleggen.

Verhuizen is iets wat ik als kinds af aan zo graag wilde, maar we nooit deden. Ik was heel tevreden met de stad, mijn school, onze buurt en het huis, maar toch wilde ik eens een ander huis. Ik vond het zo magisch als vriendinnetjes verhuisden. Zo ging ik dagdromend door het leven en fantaseerde ik over een nieuwe, mooie slaapkamer en hoe ik die zou inrichten. Ondanks mijn vele gezeur, verhuisden we nooit.

Toen ik 18 was ging ik eindelijk verhuizen. Met mijn koffertje vertrok ik naar Amsterdam. Ik sprong in het diepe en het was één grote wilde, fijne, avontuurlijke, liefdevolle, mooie en bovenal leerzame rit.

In Amsterdam heb ik drie woningen gehad. Ik paste me steeds aan en vond dit niet lastig. Sterker nog, ik genoot van de nieuwe huizen. Maar ik was wel even tevreden met het laatste huis wat ik voor mijzelf had. Het was groot, schattig en ik woonde in een leuke buurt. Ik had geen redenen om iets anders te vinden in Amsterdam, en dat ging daar ook niet zo gemakkelijk. Dus ik was tevree.

Vernieuwing

In dat huis waar ik je net over vertelde, heb ik zo’n 7 jaar gewoond. Op een gegeven moment liep ik vast en was het wél tijd om te vertrekken. Ik gaf mijzelf veel interne vernieuwing, maar had nu ook externe vernieuwing nodig. Nieuwe prikkels die leiden naar nieuwe, constructieve wegen. Wegen houden op een gegeven moment op bij mij en dan wil ik een nieuw pad die me weer brengt naar de hoofdweg (grappig genoeg heet de straat zo waar ik toen woonde). Ik moest weg om het kaf van het koren weer te kunnen scheiden.

Toen ik dus nog in dat huis woonde (op het laatst met mijn vriend), wilde mijn vriend en ik naar Berlijn verhuizen en zochten we zodoende een huis en werk. Een paar sollicitaties verder, voelde het te abstract en dit hebben we dus niet gedaan. Het was een te grote stap voor ons en we besloten, in plaats van naar het buitenland, naar een andere stad in Nederland te verhuizen.

Ik wilde graag uit Amsterdam vanwege de drukte en omdat ik iets nieuws wilde ontdekken. De stad vindt ik nog steeds top, maar ik kon er echt mijn eigen gedachten niet meer verstaan en er mijn kont niet keren. Het werd te krap voor mij en het voelde niet meer als de stad waar ik kon bloeien. Gelukkig wilde mijn vriend ook mee naar een andere stad. Hij was (een klein jaar) aan het solliciteren in Amsterdam op een nieuwe creatieve baan, maar het wilde niet vlotten. Op een dag zei ik: volgens mij moet je het proberen in een andere stad. Ik heb sterk het gevoel dat een baan voor jou in Amsterdam niet gaat lukken. Hij had de ene afwijzing na de ander, of de vacatures bleken opeens niet meer te bestaan terwijl hij al het tweede gesprek had gehad. En zijn brieven waren top, hij had al vaker een baan gehad in Amsterdam maar het was het gewoon niet. Dit was een teken van het universum voor mij, dat hij het in een andere stad moest proberen. We besloten als dit zou lukken, we er achteraan zouden verhuizen.

Zodoende ging hij solliciteren in Rotterdam op een hele toffe en creatieve vacature. Ondanks de grote animo, had hij na twee gesprekken de baan. Ook een huis zoeken verliep soepel. We kregen een supermooi huis in een van de leukste straten van Rotterdam. Voor mij een teken dat we goed zaten. Bovendien verhuurde ik mijn huis in Amsterdam, kocht mijn vriend het huis in Rotterdam en huurde ik bij hem. Ik had dus niks te verliezen, niks gekocht en had mijn eigen huis nog. Dus ik zat nergens aan vast en kon het eerste half jaar terug naar Amsterdam als ik dat wilde. Het was tijd om te springen.

Toen werd het dus Rotterdam, lekker dichtbij bij Den-Haag (één van mijn favoriete steden waar mijn vriend niet wilde wonen) en voor ons allebei wat nieuws. Ik had de stad letterlijk twee keer bezocht in mijn leven en kende er alleen wat clubs, maar de feeling was er en we wisten dat het een creatieve, toffe stad was. Mijn vriend had de baan die hij zocht en ik was net afgestudeerd en begon als freelancer. Dit voelde meer dan goed, we gingen het doen! En ik pas me toch wel aan, ik kan in elke stad wel wonen denk ik. Mits het gezellig is, er leuke mensen zijn, maar er toch veel ruimte is voor jezelf.

Weer sprong ik in het diepe, maar nu samen met iemand. Het was geweldig. Maar nadat al het nieuwe eraf was, vond ik de verhuizing een tijdje lastig. Uiteindelijk heb ik me ongeveer 1,5 maand ongemakkelijk gevoeld in Rotterdam (heimwee naar mijn vrienden en afvragen wat ik in godsnaam gedaan had). Daarna werd het steeds fijner en ging het uiteindelijk reuze soepel. Achteraf gezien voelde ik erg het contrast van het nieuwe en het oude. Daarna rolde alles vanzelf, het huis, de plek, de mensen: we vermaakten ons. De nieuwe stad voelde als vrij snel als thuis. We waren dankbaar en zeiden vaak: wat een toffe plek hè? Het was de juiste keuze om van een zeer prikkelende stad naar een ruimtelijkere omgeving te vertrekken. En vanaf toen miste ik mijn vrienden ook niet meer. Ik ga naar Amsterdam als ik vrienden wilde zien, of ze komen naar Rotterdam of Den-Haag en ik spreek ze vaak.

Onderbuikgevoel

Rotterdam was en is leuk. Alleen het idee van het buitenland begon weer te kriebelen bij mij. Geen vakanties, maar echt tijdelijk wonen in een ander land: ik praatte er tijdens mijn hele relatie al over. Ik zag Rotterdam sowieso als tussenstation, om daarna naar het buitenland te gaan.

Toen heb ik Portugal overgewogen. Ik had een vaste baan in Lissabon gevonden en alle sollicitaties al gehad. Toen het puntje bij het paaltje was, heb ik me toch teruggetrokken. Ik, een vaste baan? Nee, hoe kwàm ik erbij. Het totaalplaatje van een nieuw land leek me zó leuk, dat ik dacht dat vijf dagen op kantoor van 10 tot 19 wel piece of cake zou zijn. Het werk was totaal harteloos (werken op een klantenservice) en na wat heen-en weer gebel met wat makelaren daar, werd me duidelijk dat mensen een huis uitzoeken (vaak via de krant) en die dag bezichtigen. Je staat dan letterlijk in de rij, en de eerste die komt die maalt. Pfieuw, blij dat ik toch naar mijn onderbuikgevoel heb geluisterd en wát ben ik blij dat ik vanaf toen mijn blog heb uitgebreid, mijn freelance-werk steviger aanpakte en ook als coach ben gaan werken. Het is alledrie gaan rollen en dit is mijn werk waar ik de rest van mijn leven voldoening en geluk uit ga halen en mij een goed inkomen geeft. Ik koos voor een onzeker pad, maar wel het goede. En hoe meer ik dit pad bewandel, hoe zekerder het voelt.

Vastlopen

Wat was ik blij dat ik in Rotterdam was gebleven. Het leventje ging hier door. In een fijn huisje, met onze katten en mijn vriend. Dit waren fijne tijden. Af en toe storm en regen, maar de zon in mij bleef steeds vaker en langer schijnen. Toch liep iets weer vast: mijn relatie. Na drie jaar in onze relatie bevonden we ons al op een zeer hobbelig pad, maar in Rotterdam werd het stabieler. Ook in deze stad hebben we mindere periodes gekend, maar ook hele fijne. Als individuen groeiden we flink, maar samen niet genoeg meer. Hoe veel moeite hierin ook werd gestopt, hoeveel nieuwe zaadjes we ook plantte: er viel weinig te oogsten van ons stukje land. Het was voor beiden duidelijk dat we in cirkeltjes bleven bewegen en na zes jaar ons pad ten einde liep. We waren er klaar voor om onze eigen paden zonder elkaar te bewandelen. En ondanks deze lastige beslissing, bijven we wel als vrienden in elkaars leven (hierover zal ik meer uitweiden op deze blog, of dit kan met je ex en hoe wij dit zullen doen).

Ook dit is een begin en nu stond ik voor een moeilijke keuze: waar ging ik wonen? Ik woonde namelijk met mijn vriend in een koophuis dat op zijn naam staat, dus hij bleef daar wonen. Rotterdam vind ik een leuke stad, maar dit avontuur was van ons samen en ik zag mijzelf echt niet nu in mijn eentje in Rotterdam wonen. Wel heb ik meerdere huizen bezocht om te huren, maar nee het was niet iets wat ik mijzelf nu zag doen. Een huis dat ik bezocht had was zelfs om de hoek van het huis waarin ik met mijn vriend woonde, om echt los te komen van elkaar vond ik dat geen goed idee. Misschien later weer, maar ik wilde nu weer een keuze maken vanuit mijn hart en niet vanuit mijn ratio.

Bali

Ik ben in 2012 met een vriendinnetje gaan rondtrekken door Thailand en Bali en dat was echt fantastisch. Ik was al verliefd op Thailand voordat ik er heen was gegaan en de werkelijkheid was alleen nog maar beter. Bali vond ik ook een hele fijne spirituele plek. Thailand en Indonesië zijn sindsdien nooit meer uit mijn hart gegaan.

Tijdens mijn relatie riep ik vaak tegen mijn vriend dat ik zo graag met hem terug wilde naar Azië, dit hebben we helaas nooit gedaan. Japan, Sri Lanka, Thailand, Bali; het stond allemaal op ons lijstje. Ook wilden we later ieder jaar overwinteren op Bali. Allemaal leuke plannen, maar het is er nooit van gekomen.

Nu ik niet meer in een relatie zat, dacht ik bij mijzelf: die reisplannen, die je altijd tegen je vriend opsomde tot in de details, zijn die niet gewoon je eigen droom? Daarom heb ik de stoute schoenen aangetrokken en zet ik de eerste stappen richting het buitenland. Ik werk online, ik heb geen relatie, geen kinderen, geen huis: kortom ik zit nergens aan vast en het is voor mij nu de perfecte tijd om voor mijzelf te kiezen.

Net als toen ik koos om naar Amsterdam en Rotterdam te gaan en geen idee had waar ik in terecht zou komen, maak ik nu intuïtief de keuze om naar Bali te gaan. De eerdere verhuizingen bleken achteraf perfect. Perfect, omdat de keuzes waren gemaakt uit mijn hart. En daarom vertrek ik nu dus naar Bali.

Ook deze keuze om naar Bali te gaan voelt goed. Natuurlijk ga ik wel mijn vrienden missen, maar in Rotterdam merkte ik ook dat afstand helemaal geen issue is. Sommige vriendschappen zijn sinds mijn verhuizing alleen maar dieper geworden, en via de telefoon en universum kan je ook goed contact hebben met elkaar 8-). En als ik mijn vrienden dan zie, is het extra leuk en verdiepend, dus dit is geen reden om in Nederland te blijven voor mij. Bovendien maak ik gemakkelijk vrienden en ben ik sociaal aangelegd, dus ik heb alleen maar zin om op Bali meer en andere mensen te ontmoeten.

Wat ga ik doen?

Ondanks dat ik graag in het diepe spring, houdt mijn ego wel van zekerheid. En mijn ego, daar wil ik mee samenwerken. Dus doe ik alles in stapjes en kies ik ervoor om op huizen te passen om toch een beetje een ‘home’ gevoel te creëren. Ik wil graag een ‘slow life’ (voor zover dat kan zonder huis en op Bali) om meer inzichten op te doen. Van stromend water krijg je immers geen spiegelbeeld.

Ik zal van plek naar plek trekken. Voor de eerste twee maanden heb ik huizen gevonden en de andere huizen zoek ik daar (meeste mensen hebben op korte termijn een huizenoppas nodig). In juli begint mijn nieuwe hoofdstuk. Ik ga dan op een huis passen van een Frans/Nederlands gezin met een hond Butter. Ik zal op hem passen (gelukkig ben ik hondengek) en breid het werk wat ik nu doe uit. Verder ga ik genieten van de natuur, rijd ik op een scooter rond met Butter en ga ik de zee in met Butter (ik ben echt een dierenliefhebber). De huizen erna en die situaties worden nog ingevuld.

Verder freelance ik als journalist voor verschillende opdrachtgevers, schrijf ik deze blog en ik coach. Dit blijf ik daar ook allemaal doen. Ook ga ik alles vastleggen op video voor jullie en mijzelf.

Mijn plan is om rond te reizen, maar ik heb geen haast. Ik mag zes maanden op Bali blijven (visum) en wil alles in mijn vezels voelen en meemaken. Kortom: ik word dus een ‘digital nomad’. Heel hip enzo, maar bovenal iets wat ik graag wil.

Dit was het voor nu. Hoe dit allemaal tot uiting komt, ga ik allemaal delen op deze blog. Ik zal delen wat ik leer van in het diepe springen, van Bali, van de mensen en hoe het me afgaat om na zes jaar een relatie weer single te zijn. Ook ga ik uitleggen hoe jij ook op huizen kunt passen en hoe mijn leven als een digital nomad eruit ziet. Verder blijf ik schrijven over spirituele, psychologische, filosofische zaken om te informeren, te inspireren en te creëren (ook over onderwerpen niet per se iets met Bali te maken hebben), want dat is het leukste wat er is vind ik.

Hoe lang ik blijf? Géén idee. Ik heb geen tijdlijn. Misschien kom ik na twee maanden terug naar Rotterdam, misschien reis ik door naar Australië of misschien wil ik wel weer in Amsterdam wonen. Who know’s..Het niet weten voelt heerlijk vrij en open. Alsof ik een nieuwe kleurplaat heb (gemaakt met mijn ratio) én weer mag inkleuren (met mijn hart) en wel zie hoe dit eruit komt te zien. En als de tekening niet bevalt, dan maak ik wel een nieuwe.

Home is where the heart is

Een vriendinnetje vroeg: waarom Bali? Omdat mijn gevoel me die kant opstuurt. Ik heb mijn speer gegooid en hij landde op Bali 😉 (oké dit zei ik niet in het echt). Het eiland is spiritueel, ik kan overal werken en het lijkt me een toffe ervaring om als een soort local daar te leven. Bovendien is het goedkoper dan in Nederland, en hoef ik geen geld uit te geven aan accommodatie als ik op veel huizen kan passen.

Ook kan ik overal wonen. Home is where the heart is. Dus waar je ook bent, als je vanuit je hart leeft ben je thuis. Nu klinkt dit misschien tegenstrijdig als je steeds wil verhuizen, maar ik wil niet verhuizen omdat ik me nergens thuis voel. Ik voelde me op alle plekken waar ik gewoond heb meer dan thuis. Alleen ik denk dat je beter kan bloeien als je de omgeving ook zo nu en dan verandert. Op die manier kun je overal gaan en staan waar je wil, als je beseft dat je je thuis al in je hebt.

Leven vanuit het hart kan eng zijn, maar al die aardse zooi is nóg enger. Het hele leven is het meest enge wat we als ziel ervaren! Waarom zou je je klein laten houden door angst/onzekerheid en je ego die zegt dat iets niet kan. Wonderen bestaan pas als we het toelaten.

Ik neem jullie graag mee op reis en hoor graag jullie feedback over alles. Houd mijn blog dus goed in de gaten en laat vooral jouw visie achter en jouw (nieuwe) plannen. Want het leven? Dat doen we met zijn allen. Och, zo gezellig!

Laat hieronder een comment achter als je zin hebt, vind ik leuheuk!

Ik heb er zin in. Namasté ✨.

 

2 thoughts on “Waarom ik naar Bali ga verhuizen

  1. Mooi om te lezen! We hebben al even contact gehad via Facebook, zelf ga ik in augustus naar Bali en ik kan me erg vinden in je beschrijving! Lijkt me leuk om daar eens een koffietje te drinken als je zin hebt. Mooie reis gewenst! Liefs Julia

Leave a Reply

You have to agree to the comment policy.