Bali, Betoog, Mind, Spiritueel

Waarom controle bullshit is!

Sorry voor mijn kleine afwezigheid hier op mijn blog. Dit komt omdat ik – zoals velen van jullie wel weten – ben verhuisd naar Bali en van alles op mijn bordje kreeg. Veel deadlines in opdracht heb, en alles niet echt ging zoals ik had voorgesteld. Had ik niet goed gepland dan? Werk gaat toch gewoon door. Jawel. Wat ging er dan mis? Had je het niet onder controle? Nou, ik dacht van wel. Ik had mijn verblijf voor de eerste twee maanden geregeld en verder is het niet moeilijk om je laptop te pakken en te gaan werken als je online werkt.

Echter had ik niet bedacht dat na één luttele week mijn laptop ermee ophield, het huis waarop ik voor een maand zou passen niet door ging, ik opeens door drie steden aan het zwerven was op zoek naar een plekje en mijn pinpas werd ingeslikt. Dit zorgde allemaal voor de nodige omschakeling en tijd.

Wat ik hiermee wil zeggen? Dat controle dikke bullshit is!!! En ik zal je uitleggen waarom.

Wij Nederlanders zijn gek op controle. Ik voel me dan ook een typische Hollander als ik op Schiphol nerveus mijn backpack inlever, want tja je mag maar 30 kilo bagage meenemen, en deze 13 kilo lijkt te zijn. Ik bij aankomst op het vliegveld op Bali met kar en al mijn spullen een mini-supermarkt inrijd om 1 appel te kopen, waardoor ik hard werd uitgelachen (en hard ook) door drie giechelende Balinezen en ik er zelf ook wel om moest lachen.

Ook voel ik mij een Nederlander als ik bij het immigratie-loket op het vliegveld van Denpasar vraag of de mevrouw misschien al mijn ambassade-brieven wil zien zodat ze kan zien dat ik zes maanden mag blijven, waarop ze zuchtend nee schud en ik met een ongemakkelijk lachje op mijn gezicht maar gauw door loop (dit is trouwens ook niet helemaal eerlijk, want op Schiphol deden ze zo moeilijk over mijn visum en moest ik écht een tweede uitticket kopen, en op Bali liet ik trots mijn uitticket zien waar de vrouw geen één blik op wierp. Ik snapte het ook niet meer hoor).

Ik voel mij een Nederlander als ik op het vliegveld van Jakarta denk dat mijn naam wordt omgeroepen en ik half rennend en puffend aankom en de gate nog niet eens open is (er werd echt een Suzy omgeroepen, ik zweer het!). Of als ik hier in Ubud netjes wacht met oversteken (want tja, stoplichten kennen ze hier niet) tot er bijna 0 auto’s meer rijden om over te steken (dan kan je dus wachten tot Sint-Juttemis) waarop een lokale man aan de overkant hartelijk moet lachen en voor mij het verkeer stilhoudt met een fluitje. Ongemakkelijk lachje again.

Sowieso voel ik mij ultra Nederlands als ik de eerste dagen rondloop met mijn fanny pack met paspoort en al, stevig onder mijn oksel vastgeklemd uiteraard. Dit en nog zóveel meer. Oké, ik ben me ervan bewust dat deze voorbeelden lichtelijk overdreven en vooral persoonlijk zijn (voor de rest ging het gewoon lekker ‘normaal’), maar het is wel een voorbeeld van wat er uit de Westerse controle uit kán vloeien (of ben ik een uitzondering hierin?).

Als ik het teruglees, zie ik Bibberende Bertie die denkt dat ze controle kweekt, maar eigenlijk zijn al deze dingen allemaal gebaseerd op angst, (schijn)veiligheid en niet mee gaan met de flow. Dat is namelijk precies wat controle eigenlijk is. Een soort neppe schijnveiligheid. Hoe langer ik hier ben, hoe meer angst er van mij afglijdt en hoe minder ik controleer (ja dat gaat al best gauw hier!). Nátuurlijk is voorbereiding chill, ik bedoel als ik niks had geregeld stond ik misschien zonder visum met een enkeltje en was ik het land niet eens binnen gekomen. En ja die EHBO- kit heb ik al meerdere keren gebruikt, de packing cubes bleken verschrikkelijk handig en op tijd je visum regelen? Zeker doen. Het scheelt stress.

Echter betekent je zaken regelen wat anders dan controle willen hebben over de uitkomst ervan. Dat is namelijk het onnodig lastig maken voor jezelf. Zo kweek je een tunnelvisie, en deze leidt tot teleurstelling als zaken anders lopen dan je in verwachting had (en nátuurlijk loopt alles anders!). Middenweg it is..like aways ;).

Slalommen

Ik weet niet hoor, maar ik vind het leven hier op aarde vaak soms knap lastig. Er wonen miljarden mensen met persoonlijke ideeën en hun eigen normen en waarden. Alles is zo anders overal. Waar we in onze Westere cultuur alles geregeld willen hebben, is het hier op Bali een gestructureerde chaos. En het werkt nog ook. Ik zie hier in het dorpje Ubud nauwelijks stoplichten en scooters zijn hier als wat fietsen voor Nederland zijn. Dus ja, dat brengt hier ook de nodige hectiek met zich mee. Toch zijn mensen hier kalm, rustig, vol vertrouwen, hardwerkend en leven vaak vanuit hun hart. Ze slalommen door het verkeer en dat werkt prima. Niemand lijkt geïrriteerd en de enige die bang leek te zijn, was ik.

Balinezen slalommen zich in mijn beleving ook door het dagelijks leven. En dat is precies hoe je volgens mij het leven hoort aan te gaan, als je écht gelukkig wil zijn. Ja een helmpie dragen is verstandig, een goede scooter hebben óók. Wat benzine erin en hoppa, de rest zie je wel. Je vindt je weg wel, als je je maar goed focust, je ogen open houdt en bovenal vol moed en vertrouwen zachtjes blijft doorrijden (en nu niet aankomen met statistieken over alle ongelukken op Bali, dit zijn vaak toeristen en vaak hadden ze geen helm op ;)).

Plannen

Daar waar de Balinezen zigzaggend hun weg wel vinden, vinden wij Nederlanders onze weg met cijfers, lijstjes en mappen onder onze armen. In Nederland werken we namelijk vaak vanuit ons hoofd. Zo werkt ons goed geregelde systeem nou eenmaal. We houden ervan om kaarsrecht over te steken, en om groen licht te krijgen. Want zeg nou zelf, wie houdt er niet van lijstjes, analyses, controle en plannen? Hierdoor hebben we een goed georganiseerd lopend systeem, kunnen we naar goede scholen en hebben we alles lekker onder..controle (dit is even een zwart-wit geschetste situatie, maar dat moet even voor de duidelijkheid).

Ik had zelfs een vak op school genaamd planning – voor lichtelijk chaotische/beeldende kids zoals ik – zodat we lekker alles konden plannen. Sta je dan 15 jaar later op Bali. Netjes met lijst en al, op weg naar het huis wat je al maanden geleden had gepland en gedaan. Alles under control.

Wat ik echter níét op de planning had staan, is dat deze mensen verschrikkelijk onaardig tegen me zouden doen omdat ik twintig minuten te laat zou komen. Simpelweg omdat ik het verkeer en mijn chauffeur niet kan controleren. En ja, ik had (te) vroeg een taxi gebeld. En hoe schakel je dan, als dingen niet gaan zoals je in gedachten had?

Het zou dus ook fijn zijn als je een vak omschakelen had op school. Gelukkig bezit ik die kenmerken in mijn karakter, maar het omschakelen van die controle naar flexibiliteit brengt soms de nodige irritaties en nog meer onweer-emoties met zich mee. Niet op het moment zelf, maar meer achteraf. Overdenken, streng tegen mijzelf zijn. Ik kan dus schakelen, maar daarna staat alles op zijn kop. Als we nou eens leren dat dit erbij hoort en dat omschakelen ook daarna gepaard kan gaan met vrede en kalmte..dan hebben we het pas echt goed voor mekaar denk ik ;).

Stipjes

En dan nu mijn spreekbeurt over het universum.

Ergens tussen alle complexiteit van deze hele universum staan wij. Allemaal kleine stipjes die geen reet voorstellen. Eigenlijk zijn we helemaal niets, maar tegelijk zijn we ook alles.

Dat we allemaal stipjes zijn, is eigenlijk precies waarom we ons zo machteloos en overweldigend kunnen voelen. We zijn allemaal zo klein, we hebben zo weinig invloed als individu. Samen maken we het verschil. En voor onszelf is ons leven heul belangrijk. Maar voor het algemene belang van de mens en het universum, maakt het echt geen bal uit uit of jij er bent of niet. Sorry. Deprimerend? Nah. Het wil niet zeggen dat je niets waard bent, want dat zijn we allemaal. Alleen niet echt voor het universum. Dat is er namelijk al en is altijd goed zoals het is. Het kan ons alleen daarom laten inzien dat we om die reden echt heel klein zijn. En dat we niet zoveel controle hebben. En vertrouwen op dat het universum ons geeft wat nodig hebben. Dat het universum ons in controle heeft, in plaats van andersom. Daarom kan je samenwerken met het universum, visualiseren wat je graag wil, maar controleren hoe je wensen zich voor je ontvouwen? Nee.

Maar wat is dat gevoel dan als alles lekker gaat, en je alles ‘onder controle’ lijkt te hebben? Overzicht. Dat is het. En een schijngevoel van controle, omdat je overzicht hebt en soms alles goed kan inzien. Maar dat betekent nog niet dat je het kan grijpen. En door schijncontrole te voelen, voel je je heel wat waard. Het geeft een kick als het lijkt dat alles gaat zoals jij wil dat het gaat. Maar als het niet gaat zoals jij het wil, hoe voelt dat dan?

Maar, we worden toch geleerd dat we ons eigen leven kunnen inrichten en bepalen? We zo kunnen doen en laten wat we willen. Dat klopt ook. Maar dat is wat anders dan dat je invloed hebt over de uitkomst ervan. Wenslijsten kan je maken, maar het universum transformeert jouw wens in mooie – niet altijd aangename – leerlesjes.

Spirituele oefening

Niet gevreesd voor de control freaks onder ons: er is één groot ding waar je wél controle over hebt. En dat ben jijzelf. Je kan controle hebben op hoe jij reageert op situaties en je omgeving, in plaats van andersom. Of je iets accepteert of niet. Of je emoties er mogen zijn of je ze liever wegstopt en of je met je emoties leert omgaan of dat je er onder doorgaat.

Controle of je de confrontatie aangaat met jezelf of niet. En controle uitoefenen over hoe je met situaties omgaat: angstig, boos? Of vol overgave en vertrouwen?

Die controle van jouw handelen, kun je bereiken door veel spiritueel te oefenen. Zo leer je discipline, motivatie en doorzettingsvermogen te ontwikkelen. Ook kun je op die manier begrijpen hoe je jouw hart en hersenen samen laat werken, om zo te reageren vanuit liefde. Dankbaarheid te voelen en tevreden zijn met wat er is, in plaats van te kijken naar wat er niet is. En kun je leren om af te leren.

Liefde

Je hebt dus geen situaties onder controle, maar je kunt wel de richting sturen. Als je vanuit je hart liefdevol kunt kijken naar je situaties, dan zul je zien dat dingen zich perfect voor je ontvouwen. Zoals ze moeten zijn dus, niet perfect zoals jij op je lijstje had staan ;). En ja, dit kost veel tijd. Wellicht helpt het om jezelf eens in ander perspectief te zetten, door bijvoorbeeld je omgeving te veranderen. Als je bijvoorbeeld zoals ik nu alleen ergens aan de andere kant van de wereld bent, waar de mensen écht vanuit hun hart leven, kun je niets anders dan hierin meegaan. Dan moet je wel..en ja het ego jammert en huilt vaak genoeg, maar het is het waard om mijn hart weer eens aan het stuur te laten zitten. Tenslotte is het hart de plek waar alles altijd goed is en de beste beslissingen worden gemaakt. Dan heb je misschien geen gevoel van controle over situaties (dag ego-kick) maar wel zelfbescherming, beheersing, flexibiliteit, energie (vechten vreet energie), een open blik en vertrouwen (hallo liefdevol, stromend hartje) wat juist alleen maar meer prachtige situaties en mensen kan aantrekken, en is dat niet waar we allemaal naar op zoek zijn in het leven?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Leave a Reply

You have to agree to the comment policy.