HSP, Mind, Persoonlijk

Is het narcistisch om in je kracht te staan?

‘De huidige maatschappij wordt steeds narcistischer’, reppen kranten. Dit zou komen doordat de westerse maatschappij steeds individualistischer wordt. Vooral bekende Youtubers en andere bekende Nederlanders worden in één adem met de stoornis genoemd. Onder andere Anna Nooshin, Monica Geuze en Arie Boomsma worden aangewezen in deze narcisme-epidemie, maar eigenlijk zou iedereen die constant zichzelf showt op sociale media narcistisch zijn.     

Dat (sociale) media narcisme aanwakkert, is al lang en breed bekend. Monica en Anna reageren er trouwens veel luchtiger op dan dat ik zo ga doen. Zoals Anna het mooi verwoord: ‘Of ik wat narcistisch in me heb? Vast wel. Iedere ondernemer heeft iets van dat in zich: je moet geloven in wat je doet. Maar bij narcisme hoort ook gebrek aan empathie, en dat heb ik absoluut niet. Ik kan iemand echt supergoed oppeppen.’ Welnu, dit zou mijn tekst (gedeeltelijk) kunnen zijn. Want ik ben het met Anna eens: je moet absoluut 100 procent al dan niet 300 procent in jezelf en/of je idee geloven, wil je mensen inspireren. MAAR! Dit heet geen narcisme.

Mensen die hun hoofd boven het maaiveld uitsteken, zouden niet als zondebok moeten worden gezien. Zij laten zien dat je eigen pad bewandelen, succesvol zijn en/of jezelf volledig accepteren en zelfs van jezelf houden (stel je voor!) voor iedereen weggelegd is. Daarbij is er een drastisch verschil in jezelf geloven en iedereen in zijn waarde laten, en in jezelf geloven en je daarbij boven anderen plaatsen: het verschil tussen zelfliefde en narcisme. Ik ga hier graag even wat dieper op in, omdat ik laatst ook virtueel ben bekogeld met de tekst dat ik ‘meer narcist in mij heb dan ik zou willen’. 

Een tijd geleden had ik iemand toegevoegd op Facebook. Gewoon, om te praten/te verbinden. Want ik hou (ook) van virtueel verbinden met mensen sinds de TMF-chatbox bestaat (en MSN was daarna natuurlijk helemaal een feest). Net als hoe het nu op Instagram werkt eigenlijk. Je volgt iemand, praat soms wat heen en weer en soms rolt daar ook een (virtuele) vriendschap uit. Verder heb ik offline ook een erg leuk sociaal leven, geen zorgen ;). Ik ben geen vies oud mensje, typend op haar oude bak met MS-Dos op zoek naar contact. Bedankt voor je zorgen.

Een aantal (ietwat diepere) gesprekken/complimenten/likes en gelach heen en weer, kreeg onze virtuele relatie een ander sfeertje.

Ik had op mijn tijdlijn mijn eerder geschreven artikel geplaatst over dat HSP (h)erkent mag worden in de maatschappij (dat vind ik). De beste man met wie ik dat korte, virtueel contact had, had in mijn ogen vooroordelen over het begrip. Zijn kritiek was dat HSP niet bestaat en verzonnen is, en ‘deze mensen’ zich verschuilen achter serieuze stoornissen zoals ADD (wat hij zelf had en had daar veel baat bij om dit te weten). Dat mag je vinden, dat vinden wel meer mensen. Bram Bakker bijvoorbeeld. Deze psycholoog heb ik geïnterviewd, júíst omdat hij een andere mening heeft. Hoor-en wederhoor, enzo.

Dus uiteraard mag je een andere visie hebben, en met mensen in gesprek gaan is een must. Daarbij vind ik het best wel logisch dat niet iedereen dezelfde mening heeft als ik ;). Echter, was zijn post in mijn ogen destructief, neerbuigend, en vooral niet opbouwend. Je mag natuurlijk je ruimte innemen en zeggen wat je wil, maar als ik bij mijn mening blijf waarom dan ook dan heb ik daar ook recht op (met rustige, open uitleg) . Na wat heen en weer getyp, waarin ik vertelde dat ik hem hoorde maar het anders zag, bloedde dit gesprek dood.

Daarna kreeg een ander gesprek op mijn Facebookpagina ook dankzij deze man een emotioneler tintje. Een artikel over dat Bali steeds meer plastic vervangt, was volgens de man niet waar. Zijn mening werd niet open en gegrond gebracht. Nee, dit werd naar mijn mening neerbuigend en ‘ikzeghetdushetiszo’ neergekwakt. Toen anderen zich ermee bemoeiden, kregen zij er ook van langs. Er van langs ja, het gesprek was meer emotioneel gegrond dan rationeel, terwijl ik hier niet in mee ging. En ik andere HSP-groepen zag ik diegene ook steevast het begrip van tafel smijten (wat doe je dan in zo’n groep?). Dat vind ik niet meer in een open gesprek gaan, maar gewoon binnen komen stormen en propaganderen. Dan moet je in mijn ogen niet zeuren als je een klein scherp koekje van eigen deeg krijgt (na 10 x aardig te blijven). Prima als je een ander mening hebt, maar het gaat om de manier waarop. Zo gefrustreerd, pijnlijk en niet volwassen. En dan zeuren dat niemand luistert (=zijn mening overnemen in dit geval).

Nadat ik duidelijk heb gemaakt dat mijn Facebookpagina geen podium is voor monologen die nergens bij helpen, was ik natuurlijk de boeman. Ik had volgens de man ‘meer narcist in mij dan ik wilde’. Nu heb ik hier ongeveer een week over gemaald. Niet over het feit dat iemand mij – die me totaal niet kent en dus niet in mijn hoofd kan kijken – vind dat ik narcistische trekken heb (oké dat vond ik niet leuk), maar voorál over het feit dat wanneer er grenzen worden gesteld op je eigen Facebookpagina, iemand denkt daar overheen te kunnen propaganderen en met zijn zwaard zwaaien naar iedereen die tegengas geeft. En ook dat een gefrustreerde man zich figuurlijk klein maakt, en als iemand niet knielt tot zijn lage niveau dat vervolgens door man in kwestie wordt bestempeld: dat gedrag is narcistisch van je..Nog even voor de duidelijk. Zijn mening is niet de reden voor mijn (latere) stijgeren, maar vooral zijn houding in deze gesprekken.

Het is niet dat ik deze man zo graag een podium geef, maar wel voor eens en altijd wil laten weten wat ik van deze kwesties vind. A. Wanneer iets narcistisch is B. Hoe mensen discussiëren op het internet (in plaats van een genuanceerd gesprek aangaan).

Narcisme

Als je met de term narcisme wil smijten, is het eerst handig om te weten wat het precies inhoudt.

Sigmund Freud gebruikte de term ‘narcisme’ om mensen aan te duiden die hun eigen behoefte boven die van anderen stellen. Verder heeft narcisme te maken heeft met liegen, gebrek aan inlevingsvermogen, een perfect plaatje laten zien, egoïsme, dominantie, liegen en manipulatie.

Narcisme bestaat naar mijn mening absoluut, maar hoe deze mensen worden neergezet in de media, ben ik het er vaak niet mee eens. Ik heb er een paar van heel dichtbij gekend in mijn leven. Deze mensen zijn ook allemaal weer weg uit mijn leven, omdat ik mijn lessen heb geleerd met deze mensen. Het zijn geen prinsen of prinsessen (en zo voelen ze zich niet per se). Het zijn mensen die een perfect plaatje maken, daar zelf in (zijn gaan) geloven en een extreme leegte voelen van binnen. Dit wordt overcompenseert met een enorm ego. Deze mensen liegen en manipuleren om aan dit plaatje te voldoen, iets wat weinig mensen door hebben. De (onveilige) jeugd ligt hier altijd ten grondslag aan. Een persoon met een narcistische persoonlijkheidsstoornis is in de vroege jeugd psychologisch en emotioneel namelijk zo beschadigd, dat hij of zij geen contact kan en wil maken met zijn of haar eigen innerlijke wezen. Zij maken daarom een perfect wereldje, doen er álles aan om hieraan te voldoen (dit kan extreem ver gaan waardoor weinig mensen het doorhebben), en hebben veel maskers op.

Deze mensen werken dus vanuit een leegte, een angst. Een angst die ze maskeren, omdat ze die niet willen voelen. Ze zijn heel erg bang voor hun eigen diep verborgen gevoelens van schaamte, schuld, waardeloosheid, minderwaardigheid en doodsangst. Daarom creëert hij/zij een valse persoonlijkheid waarmee diegene de enorme leegte in zichzelf op vult met externe dingen (werk, seks, drank, geld, vrienden, imago). De buitenlaag kan zo mooi maken gemaakt worden als iemand wil. Zij uiten zich naar de buitenwereld bijvoorbeeld als een macho, spiritueel goeroe, opschepper, de perfecte man of vrouw. Zo kunnen ze het tofste werk hebben, veel geld, de juiste wijze/spirituele boeken lezen, veel sporten, mooie kleren kopen en omgaan met alle hippe mensen, maar als hun acties niet zijn geaard in een diepere spirituele handeling, zoals een fundamentele aandacht en respect voor anderen, dan blijft het diep van binnen een leeg hol.

Doordat er vanuit een buitenlaag een identiteit wordt gemaakt, kan iemand met narcisme daarom heel slecht bij zijn of haar kern, en dus ware identiteit. Echte verbinding met een narcist is daardoor lastig. Het is vaak een doodlopende en destructieve weg: je krijgt niet de authentieke liefde die je als partner, kind, vriend of vriendin zo graag zou willen.

Narcisten doen niet alleen anderen pijn door te leven vanuit die buitenlaag, maar vooral ook zichzelf. Ik denk dat zulke mensen absoluut niet gelukkig zijn en vaak niet weten dat ze enkel zelf de oplossing in zich hebben (hun narcisme te (h)erkennen en met zichzelf aan de slag te gaan, maar hiervoor je diepste pijn in de ogen durven kijken, doorvoelen en durven te laten zien aan de buitenwereld).

‘Meer narcist in je’

Afgezien van dat ik jaren door de medische molen ben gehaald, en daarbij in totaal door ongeveer 5 à 6 mensen (met doktersdiploma’s enzo) ben uitgekiemd en er bij mij nooit in de richting van narcisme is gedacht (wel aan ADD, ADHD en in jeugd PDD-NOS (vorm van autisme), zal ik toch even antwoorden op het gratis psychiatrisch advies van de man.

Als ik vanuit angst zou werken, om meer gezien te worden, had ik denk ik wel een ander podium gepakt. Een podium dat in een meer oppervlakkige wereld staat, waarbij het draait om status/macht/aanzien en geld. Dan had ik niet jaren gekampt met een angststoornis en dit openlijk verteld, dan had ik deze delen verstopt met maskers. Dan had ik me niet zo verbonden gevoeld met mijn innerlijk kind, maar was ik daar keihard voor weggerend. Dan had ik me niet zoveel jaar – voordat blogs überhaupt bestonden -, verdiept in allerlei ingewikkelde kwesties om meer inzicht te krijgen over mijzelf en mijn houding ten opzichte van mijn leven. En dan had ik niet zoveel gratis weggegeven. Mensen die mij persoonlijk kennen, weten dat mijn werk een verlengstuk is van wie ik ben.

Ook ben ik altijd zeer empathisch geweest (niet de meest uitblinkende eigenschap van een persoon met narcisme). Hierdoor heb ik altijd de drang gehad om mensen te helpen (ook achter de schermen en nooit uit eigenbelang). Zo hielp ik als jong meisje een jongetje uit de klas dat gruwelijk gepest werd. Ik voerde gesprekken met hem in de pauze (deze waren heel pijnlijk en diepgaand, voor zover dat kan op die leeftijd). Niemand die dat zag of daar baat bij had, dit was gewoon uit mijn hart. Toentertijd had ik ook (korte) gesprekken met zijn moeder als ik bij hem thuis was, over dat hij zo gruwelijk gepest werd. Ik ging altijd voor hem staan als jongens hem wilden aanvallen (ja dat deden ze in groep 8 al), en schreeuwde dat ze op moesten houden. Daarbij was ik een van de weinige die met hem afsprak. Niet omdat ik hem zielig vond, maar omdat ik hem aardig vond en hem wilde helpen. Ik was toen 11. Er bestond toen geen Facebook, Instagram of een ander podium waar ik kon zwaaien met foto van ons.

Ik ben niet de enige die zo is. Zo zijn er velen (HSP’ers) met mij die van nature deze eigenschappen van nature bezitten. Zij zijn hier op de wereld om te helpen, en de mensen met narcisme zijn er om anderen meer bij zichzelf te laten (zo zie ik het op spiritueel gebied althans). Want zij bezitten ook goede eigenschappen – uiteraard -, en die staan vaak recht tegenover de eigenschappen van een HSP’er (voor de duidelijkheid: ik ben dus een hoogsensitief persoon, mocht je dat nog niet opgevallen zijn). Maar de mensen die echt snappen waarom ik iets doe, zijn wellicht de HSP’ers en andere empathische mensen.

Zelfliefde

Dan komen we op het volgende punt: zelfliefde. Een term die ik niet zo veel gebruik, maar vooral belichaam.

Zelfliefde heeft te maken met: bij jezelf blijven, in je kracht blijven staan ondanks dat je foute maakt, grenzen bewaken, snappen dat niks perfect is omdat er altijd ruimte voor groei is, vol in jezelf geloven (wie doet het anders en iedereen mag/moet dit doen), jezelf omarmen met al je perfecties en imperfecties, authentiek zijn, al je kaarten laten zien, blijven leren (van anderen en jezelf), open zijn, met open vizier werken, en echt zijn. Liegen komt niet voor in het woordenboek van zelfliefde. Vallen én opstaan wel. Ook ben je hier voornamelijk met jezelf bezig, maar niet uit egoïsme. Er is een verschil tussen egoïsme en egocentrisme. Egoïsme is namelijk handelen uit eigenbelang en anderen daarbij voor je karretje spannen, egocentrisme is heel gezond. Hierbij focus je op je eigen pad en laat je jezelf en daardoor ook anderen (meer) in hun waarde. Egoïsme past bij narcisme, en egocentrisme bij zelfliefde.

Verschil narcisme en zelfliefde

Wanneer doe je iets uit zelfliefde en wanneer uit narcisme? Het verschil tussen zelfliefde en ziekelijk narcisme is aanzienlijk. Van iemand met gezond zelfvertrouwen kun je veel leren, en dat kan heel inspirerend zijn. Een relatie (in welke vorm dan ook) met iemand die écht narcistisch is (geworden), kan dan ook erg lastig en vervelend worden (dan nog is zo iemand niets voor niets in je leven, want die spiegelt alsnog kanten in jou die aan het licht mogen komen. Maar dit terzijde).

Dat mensen anderen wegcijferen om voor zichzelf een weggetje te graven, is iets waar ik me sinds ik besta ontzettend aan erger en niet ‘rechtvaardig’ vind. Rechtvaardig tussen aanhalingstekens, want ja wie bepaalt wat rechtvaardig is en wat niet. Ik vind in ieder geval dat het niet klopt, en mijn maag draait dan ook om als iemand zich zo gedraagt. En geloof me, ik heb dit vaak genoeg van dichtbij meegemaakt bij mensen. Soms zag ik het meteen, soms duurde het jaren voordat de puzzel compleet was.

Ook heb ik medelijden met deze mensen (maar kijk niet op ze neer). Het zijn gewonde kinderen, die echt wegrennen voor hun trauma’s, en dus voor delen van zichzelf. Iedereen heeft donkere plekken. Door daarvan weg te willen rennen, zorg je er alleen maar voor dat je niet vanuit je hart leeft, maar vanuit een diepe leegte en onzekerheid.

Je kan naar mijn mening beter je donkere plekken omarmen, er verantwoordelijkheid voor nemen, keihard door de pijn heen gaan en zo laagje voor laagje pellen. Dan kan je bij de kern komen, rust vinden, en ook met jezelf bezig zijn maar vanuit je diepste volle ik. Je hart. Vertrouwen. Je ziel. En niet vanuit je pijnlichaam (ego). Maargoed, iemand met een narcistische persoonlijkheidstoornis is vaak zo beschadigd, dat deze persoon niet vaak niet weet dat hij/zij überhaupt problemen heeft. Daar kan diegene dan ook niet veel aan doen, iemand kan alleen zichzelf helpen als diegene dit wil.

Nog even op een rijtje (hoe ik het zie):

Zelfliefde = uit hart. Je laat jezelf en anderen in hun waarde. Je laat al je kanten zien (minder mooie en mooie) en loopt niet weg voor eerlijkheid, open constructieve gesprekken en jouw waarheid. Je wil graag gehoord en gezien worden, maar luistert en ziet daarbij net zo graag anderen mensen. Je werkt samen tot een geheel. Omdat we op aarde nou eenmaal met zijn allen zijn, en het samen doen. Je ziet dat mensen een spiegel voor je zijn, op leuke en minder leuke fronten en jouw donkere plekken laten zien waar je aan mag werken (maar ook je lichte plekken uiteraard = verbinding).

Narcisme = uit ego/ angst/tekortkoming/trauma’s. Je werkt vanuit een diepe leegte en onzekerheid, om je eigen donkere kanten niet te voelen en te laten zien. Je kan niet bij je kern en leeft vanuit een gemaakte identiteit.

Discussies

Even weer terug naar de man die vond dat ik meer narcist in me heb dan ik wil. De man in kwestie had vooral kritiek op het feit dat ik in zijn discussie niet mee veerde. Hij vond dat het goed was als iemand (mij) ook andere kanten laat zien. Natuurlijk! En daar is absoluut ruimte voor, anders wis ik wel acuut zulke opmerkingen. In het echt ga ik daarom ook met heel veel niet HSP-ers om, en en ga ik altijd in een open gesprek als ik en de ander daar behoefte aan hebben.

Maar

Weglopen van een spel waarbij iemand je alleen maar schaakmat wil zetten, is naar mijn mening een heel gezonde reactie. Ik houd ook helemaal niet van spelletjes/eendimensionale discussies. Weet je waarom? Omdat in een discussie mensen vaak recht tegen over elkaar staan. Ze hierin allebei het welletjes/nietjes-spelletje spelen, waarbij de een nog harder brult dan de ander. Daarom doe ik daar niet niet meer aan mee. Niet omdat ik me er boven verhef, maar omdat ik voel wanneer iemand defensief reageert. En na een paar keer aardig ingaan op zijn verhaal, diegene aanhoren en alsnog je eigen mening kunnen behouden: Dat is niet genoeg voor zo iemand. Het is pas genoeg als je de mening ‘aanneemt’ en het ook zo gaat zien. Zo’n persoon zal echt niet luisteren naar de ander. Dat is ook voelbaar en daar gaan mijn nekharen van overeind staan. Een gesprek is namelijk niet alleen wat je zegt. Het is je energie, je taalgebruik, de afwezige nuances, je gestampvoet. Het is allemaal voelbaar en vaak erg doorzichtig.

En is dat erg? NEE! Ieder zijn eigen waarheid en manier van doen. Maar ik dus ook. Zonder deze diversiteit was de wereld maar saai, en konden we niet groeien als mens en ziel.

In tegenstelling tot discussies, houd ik wél van open en constructieve (socratische) gesprekken. Toen ik een kwetsbaar stuk schreef over relaties en narcisme, kreeg ik ook andere meningen eronder. Doe ik daar mijn oogkleppen voor op? NEE! Ik ga heel vaak met mensen in gesprek. Want als je je mening vormt over grote onderwerpen, moet je ook in gesprek gaan met mensen die het anders zien. Uiteraard. Maar dan moet dit wel vanuit een gelijkwaardigheid komen. Dat is voelbaar. Iemand met wie je echt in gesprek kan gaan.

Ondanks dat we allebei nog andere standpunten hadden, kwamen ik en een ander meisje tot een mooi gesprek (zonder eindconclusie). Een gesprek waarin we allebei erkennen waarom de ander iets in ons raakte, en waarop ik we open meningen vormde. Dan wordt zo’n dialoog een dans, waarbij er een grote kans is op een mooie middenweg (of niet, hoeft niet per se). Waarbij je vanuit een gelijkwaardigheid werkt, en geen van de partijen zich boven of onder de ander zet. Want een gesprek is dus meer dan taal, het is ook energie die je beiden uitzendt.

Een gedeelte van het dialoog tussen mij en een ander persoon, onder mijn geschreven artikel over narcisme en HSP:

Dit vond ik een fijn gesprek, waarbij we elkaar begrijpen en alsnog andere standpunten hebben. We hebben elkaar gehoord en naar elkaar geluisterd. Ik ben het meer haar eens op sommige fronten en zij met mij, maar daar gaat het niet om. Het gaat er om dat er ook andere meningen mogen zijn, en niemand goed of fout is. Dat we naar elkaar luisteren, en dit in een breder perspectief kunnen plaatsen. Zonder oogkleppen, zonder tunnelvisie. Net als in een socratisch gesprek, is er daarom geen conclusie maar een samenvatting. Als je het hele dialoog wil lezen, kan dat hier.

Nog even over die man (die eerst trouwens allemaal complimenten, een ‘knuffel’ gaf en aardig deed, maar zo begon te doen nadat ik nog niet niet had gereageerd op een levensverhaal van hem op de chat), onder elk bericht onder artikelen van mij (die notabene gaan over dat HSP erkent moet worden wat mij betreft) gaat schrijven dat HSP verzonnen is – en wie dat niet gelooft achterlijk is-, en daarbij raar opkijkt als je keer tegengas krijgt en na waarschuwingen het gesprek wordt verwijderd, kan beter zelf even goed in de spiegel kijken.

Zo iemand gedraagt zich in mijn ogen als een schreeuwerig, gewond kind dat het gevoel heeft dat hij op de gang wordt gezet. Dan verlaagt zo iemand zich onder mij en wijst dan met een vingertje dat ik mijzelf groter maak dan diegene. Ik verhoog me niet tot iemand, ik verlaag me enkel niet tot deze hoogte. Dan moet je gewoon weer op gelijkwaardige hoogte komen, en dan je zegje doen. Want iedereen staat altijd op gelijke hoogte. Dat is het verschil. En ik herken deze situatie, omdat ik me zelf ook vaak genoeg zo gedragen heb en vanuit mijn gewonde kind reageerde. Mij kleiner maakte ten opzichte van mensen, en ze daarom ‘over mij heen konden walsen’. Daar heb ik van geleerd, en daarom is de ander nooit de boeman. Ik maakte me kleiner omdat ik dat deed, die andere vouwde me niet dubbel. Natuurlijk kan iemand geloofwaardig en kleinerend doen, maar dan moet je daarvan weglopen en kijken hoe het met je eigenwaarde gesteld is, in plaats van enkel vingers wijzen. Het zegt altijd namelijk iets over beide partijen, ze trekken elkaar aan op dat moment aan. Dit betekent niet dat iemand gelijk heeft, maar dat ze beiden wonden hebben waar de ander inprikt. Ik word in dit geval geprikt in de wond dat ik me niet begrepen voelde, maar kan er nu sneller doorheen. Ik vind het vervelend, relativeer, schrijf erover en laat het gaan. Ik zie het als weer een stapje om mijn waarheid te vertellen, en anderen te inspireren dat ook te doen (zonder te propaganderen, medunkt).

In het licht staan

Waarom ik mij hier zo over opwind, is omdat het tegenwoordig voor sommige mensen erg lijkt te zijn als je in je kracht gaat staan. Zij lijken bang voor het licht. En zijn volgens mij zelf doodongelukkig, en plaatsen mensen die wel van zichzelf (zijn gaan houden) op een troonstuk. Dat heet projecteren, en gaat dus vooral over de persoon in kwestie.

Zodra er een paar mensen hun hoofd boven het maaiveld uitsteken, leid dit nog steeds vaak tot scheve gezichten (in de media). En dit is weer zonde voor mensen die OOK in hun kracht willen staan, maar bang zijn voor kritiek. Ik schrijf dit dus om een statement te maken, en gezien die opmerking en de vraag in de media of we steeds narcistischer worden, is nuancering hard nodig. Zodat mensen zich niet weer als bange muisjes verstoppen in donkere hollen, maar ook van zichzelf leren houden (met alles erop en eraan).

Dus is het narcistisch om in je eigen kracht te staan? NEE! Het is juist nodig om in je licht te staan, om je ideologie te laten zien en horen, en anderen daarbij uitnodigt om OOK in het licht te gaan staan. Wanneer iets narcistisch is, kan je pas beoordelen als je kan zien vanuit waar iemand werkt (en diegene dus van erg dichtbij kent). Is het vanuit angst en onzekerheid en donkerheid? Of vanuit je hart/licht? Het verschil tussen zelfliefde en narcisme is dan ook aanzienlijk. Nogmaals: als je je onder iemand plaatst (been there done that), moet je niet roepen dat diegene zich boven jou plaatst. Lees die zin nog maar eens.

Ik plaats me NOOIT boven iemand, simpelweg omdat dit niet KAN. Jarenlang heb ik mij heel klein gemaakt zelfs (in hoeverre je dat echt kan doen, maar gevoelsmatig dan). Ik vind dat iedereen gelijkwaardig is en we allemaal imperfect zijn. Daarom laat ik al mijn kanten zien. Simpelweg omdat we allemaal dezelfde onzekerheden en pijnen kennen, maar dan gevormd in andere situaties. Wake up!

Mensen die mij in het echt kennen weten dan ook dat ik authentiek ben, omdat ik niet een perfecte, gemaakte kant versie mijzelf zien. Maar een echte, imperfecte ik. Daarom zijn er ook mensen die mij leuk vinden, omdat ze ook zichzelf mogen zijn. En natuurlijk zijn er mensen die mij niet leuk vinden. Dat kan ook niet anders, want ik heb verschillende kanten en zou bizar zijn als die allemaal bij iedereen zouden passen, nietwaar? Daarom vind ik ook niet iedereen leuk. En dat is prima. Take it or leave it. Ik ben gezegend met de meest fijne mensen in mijn leven. Mensen die ook na jaren in het donker te hebben gewacht eens in het licht gaan staan. Allemaal hun mooie boodschap in de wereld brengen. Want ELKE stem is nodig, maar werk daarom eens aan de manier waarop je iets vertelt. Er wordt naar je geluisterd heus, maar nuanceer je verhaal en zie dat dé waarheid niet bestaat. Dan wordt er naar je geluisterd, en wordt je gezien. Niet omdat je de waarheid hebt gevonden, maar omdat je ondanks je onzekerheden jezelf durft te laten zien. En dat is sterk en krachtig. Met volle angst vooruit.

Ik ben niet perfect, ik ben hier om te leren. Ik ben niet telkens een andere Suze die leeft in de verwachtingen van de ander. Ja dat botst wel eens. Daar heb ik ontzettend veel pijn door gehad, en nee ik had niet altijd gelijk. Ja, ik had dingen anders kunnen doen en ja ik zwaaide ook vaak genoeg met mijn vingertje. Ik kom ook van een lange weg, en heb ook vaak genoeg delen in mijzelf verstopt. Ik heb altijd mijn lessen getrokken, en later ingezien wat de het leven in mijn spiegelde. Mijn trauma’s keihard aangepakt, mijn angsten vol in de ogen aangekeken en ermee gaan werken, mijn harde kanten verzacht, en gedurende tien jaar allerlei (alternatieve) therapie gebruikt. Ik werk vanuit mijn hart en intuïtie, hierbij vertrouw ik op het universum. En ik werkte ook een tijd vanuit mijn gewonde kind en ego, maar ben gelukkig vrij snel naar dat gewonde kind gekropen, heb haar gehoord/getroost/geheeld en ik zit nu zelf aan het stuur op mijn eigen pad. Ik sta nu dus in het licht, en door mijzelf te laten zien en horen via media-kanalen, nodig ik anderen uit om dit ook te doen.

In je licht staan is voor IEDEREEN weggelegd. Sterker nog, de hele wereld wordt er ontiegelijk veel beter van als iedereen dit zou doen, en we daarbij honderd procent van alle (mindere) delen in ons zelf houden, en leren harde/pijnlijke kanten te verzachten. Dat is wat deze wereld nodig heeft, en niet nog meer angst/ego en donkerheid. Waarbij je niet je donkere delen negeert, maar ze juist erkent en ziet dat je ze nodig hebt te groeien. We leven in 2019 mensen, waarbij heksenjacht geen onderdeel meer is van onze samenleving. Zoek je eigen demonen en zet ze in dus in het…licht. Want je bent het meer dan waard om in elk contact (met jezelf en anderen) met volledige integriteit, onvoorwaardelijke liefde en respect behandeld te worden. Je bent het meer dan waard om in je hoogste frequentie te trillen, en situaties en mensen in je leven te willen die ook hoog trillen.

Draken en demonen

Ik ken mijn draken en demonen, en ben een stuk zachter geworden sinds ik mij uit destructieve situaties heb gehaald (en mijn eigen fouten heb erkent en er mee aan de slag ben gegaan). Dus meneer, meer narcisme dan ik wil? Denk het niet. Nogmaals in je kracht staan vanuit je hart is geen narcisme, in je ego knallen en overheersen vanuit angst komt meer in de richting. Dus mensen die zichzelf interessant vinden en van zichzelf houden. Laat ze. Mooie kans om het als een uitnodiging te zien, om ook vanuit je eigenwaarde te gaan doen waarvoor je hier op aarde bent.

Tot slot

Wat ik hiermee wil zeggen: ik ben altijd mijzelf geweest en nog steeds. En daarom maak ik me zo sterk voor dit onderwerp, omdat ik wil laten zien dat in je kracht staan voor iedereen weggelegd is. Je hoeft niet perfect zijn om volledig van jezelf te houden. Je hoeft maar het volgende te erkennen: We zijn allemaal evenveel waard, je kan nooit stijgen of dalen in je waarde en iedereen mag er zijn. We zijn allemaal gelijk, maar niet hetzelfde.

Enige ‘narcistische’ dat ik in mij heb, is dat ik mijzelf als uniek zie. Want ik ben uniek, net als álle andere mensen op deze wereld. En samen zijn we één. We zijn allemaal gelijk, alleen niet hetzelfde (gelukkig maar, hoe kan je anders groeien?). Daarin zijn we allemaal speciaal. Dat maakt het leven ook divers en bijzonder. Bah, wat ontzettend narcistisch van me.
Tof als je het hele stuk hebt gelezen! Het is lang van stof, maar so be it. Ik kan dit niet kort schrijven. Ik ben benieuwd wat jij ervan vindt. Je kan altijd een reactie plaatsen onder ieder artikel. Ik sta altijd open voor een open en gelijkwaardig gesprek ;).
Afbeeldingsresultaat voor “Our deepest fear is not that we are inadequate. Our deepest fear is that we are powerful beyond measure. It is our light, not our darkness that most frightens us. We ask ourselves, 'Who am I to be brilliant, gorgeous, talented, fabulous?' Actually, who are you not to be? You are a child of God. Your playing small does not serve the world. There is nothing enlightened about shrinking so that other people won't feel insecure around you. We are all meant to shine, as children do. We were born to make manifest the glory of God that is within us. It's not just in some of us; it's in everyone. And as we let our own light shine, we unconsciously give other people permission to do the same. As we are liberated from our own fear, our presence automatically liberates others.” ― Marianne Williamson, A Return to Love: Reflections on the Principles of "A Course in Miracles"
– Marianne Williamson

4 thoughts on “Is het narcistisch om in je kracht te staan?

  1. Supergoed artikel. Helder geschreven! Je kan zo duidelijk schrijven en moeilijke onderwerpen belichten. Zelfliefde is super belangrijk en heeft niets met narcisme te maken! Dit zegt meer iets over die man die zonder jou te kennen dit zegt >> Spiegel

    Liefs Masja

  2. Mooi en duidelijk geschreven! ZELFLIEFDE is broodnodig, en heeft idd niets met narcisme te maken. je zal altijd kritiek vangen als je voor jezelf gaat staan, daar moet je je niets van aantrekken.

    Ik heb narcisme van heel dichtbij meegemaakt, al vind ik het lastig wanneer iets nou narcistisch is (of trekken). Ik heb me altijd klein gemaakt maar mijn lessen eruit weten te halen. Waar jij voor strijdt is echt heel erg nodig in deze tijd en ga vooral hiermee door!!!

    Brigitte

Leave a Reply

You have to agree to the comment policy.