Column, HSP, Persoonlijk

Tussenstation

Terwijl ik mijn nieuwe koers bepaal, bevind ik mij nu tussen het oude en het nieuwe.”

Deze maand bestaat mijn blog tien maanden. Ik ben echt enorm blij dat ik deze weg in ben gegaan. Het brengt mij helderheid en heling door te schrijven over alles waarmee ik worstel, of heb geworsteld. En door vanuit mijn hart te schrijven, durf ik ook steeds meer écht vanuit mijn hart te leven. Dat ik daarmee ook mensen mee kan helpen, voelt als een niet te beschrijven dankbare taak die ik graag vervul.

Ik ben dus heel dankbaar voor mijn blog. En ik ben vooral de lezers dankbaar en de gemeenschap die daarmee opgestart is. Ik wilde met zijn allen door onze moeilijke processen heen en ik begin te voelen dat dat steeds meer aan de orde is. Samen, niet alleen.

Dat ik mijn eigen platform ben begonnen, betekent niet dat ik mijn proces (van leven) heb gehad, geen blokkades en/of pijn heb. Ik heb zelfs het idee, ondanks ruim 7 jaar het pad van zelfbewustzijn te mogen bewandelen, ik nu op het begin sta van het pad De Daadwerkelijke Verlichting. 

Ik ben deze blog dus niet begonnen om mooi weer te spelen. Ik schrijf positief, krachtig, luchtig en tegelijkertijd opbouwend. Want dat is wie ik ben en hoe ik omga met tegenslagen. Maar ik heb ook pijn, ken veel angst en voel me soms een slachtoffer  daarin (ondanks mijn grote afkeer voor deze eigenschap). Ondanks dat ik een positief en krachtig persoon ben, voel ik mij dus niet altijd zo. Ik weet het soms ook even niet meer en voel me vaak alleen hierin. Ook al weet ik dat ik de enige ben die mijn pad kan bewandelen, dus vanuit daar gezien is je alleen voelen eigenlijk heel logisch. Daarnaast kent iedereen tegenslag en de daarbijbehorende levenslessen, samen vogelen we dat uit op deze aarde. Dus vanuit dat opzicht doen we dat allemaal samen

Moedereend

Ondanks al mijn (meeste) opbouwende en positieve content, ken ik nog steeds depressieve periodes, die ik het liefst in mn eentje uitzing. Het is immers een grote uitdaging om je eigen pad te bewandelen. Het is gemakkelijker om je aan te passen voor de goedkeuring van anderen. Maar dat maakt mij niet gelukkig. Dus kies ik moedig en zelfbewust mijn eigen weg. Gemakkelijk? Nee. Maar ‘Nobody said it was easy’. Daardoor voelt het voor mijzelf soms wel wat tegenstrijdig hoor, wanneer ik alleen maar schrijf vanuit het positieve en opbouwende. Dan schrijf ik over hoe je situaties het beste kan loslaten, terwijl ik de week ervoor zelf bij een coach zat omdat ik daar veel moeite mee heb. Of over dat je alles mag voelen, terwijl ik op dat moment het liefst alles wegstop en keihard tegen mijn gevoelens vecht. Tja, ik ben net een mens.

Ik wil me dus niet voordoen als Moedereend, die haar kroost wel even voorloop op het pad Der VerlichtingWant dat ben ik niet. Zie me eerder als een soortgelijke vriendin.

You teach best what you most need to learn

Ik schrijf opbouwend over angst, depressies, eenzaamheid of over vechten tegen je gevoel. Jep, present. Ik schrijf simpelweg over al deze onderwerpen, omdat ze vaak (in)direct met mij te maken hebben. Naast verwerking voor mijzelf, wil ik hiermee anderen inspireren en helpen. Dit doe ik door te delen waar ik zelf tegen aan loop of ben gelopen, om zo een goede leermeester te zijn voor jou en mezelf: ‘You teach best what you most need to learn’.  Maar ik schrijf niet alleen vanuit mijn visie, integendeel. Ik probeer altijd een helikopterview te houden en gebruik veel externe bronnen, die ik vaak verwerk met mijn eigen visie.

Ik sta volledig achter mijn beslissing om, in minder positieve periodes, tóch constructieve teksten te schrijven. Niemand voelt zich namelijk alleen maar goed, of heeft al zijn blokkades opgeheven. Ook ik niet. En zo leer ik ook van mijn eigen teksten, op die manier trek ik mijzelf ook vooruit. Het kan mij ook enorm helpen om bijvoorbeeld andermans visies in een interview te lezen. Dat externe zorgt er bij mij voor dat ik mijn interne kracht weer voel. En ik hoop dat dit ook voor jou geldt.

Maar ik voel me dus niet altijd even fijn. En daarom wil ik bij dezen ook de andere kant van ‘de medaille’ inlichten.

Deel twee

Te beginnen met mijn nieuwe leven waar ik naar toe werk. Ik noem het voor mijn gemak deel twee. Dit tweede deel van mijn leven staat in het teken van (eeuwenoud) leed en verlies dat ik mag en zelfs moet loslaten. Dat gaat gepaard met veel pijn. Dit is ook een moeilijk proces, want het ego wil me liever bij het oude vertrouwde – en dus oude pijn – houden. Maar mijn hart was er helemaal klaar voor om wel die weg in te gaan. Jammer voor de ego, want het hart krijgt dit keer haar gelijk.

Pijn dus. Een nieuwe ik. En de daarbijbehorende dingen. Vanzelfsprekend past het oude niet meer bij nieuwe. Dus mocht ik een grote schoonmaak houden en echt eens weggooien wat me simpelweg niet meer ging dienen. Dit is zowel intern en extern. Denk aan oude vrienden, mijn oude woonplek Amsterdam die ik vorig jaar verruilde voor Rotterdam en nog meer dingen die in het verschiet liggen.

Ik heb het gevoel dat hoe meer je wil leren en kunnen, hoe moeilijker de uitdagingen zijn. Klinkt ook wel logisch. Oh, jij wil de finale halen? Zie dit en dit dan maar eens te overwinnen. En toch wil ik winnen van mijn oude ik. Ik wil naar mijn deel twee. Hoe dat allemaal ingevuld gaat worden, zal zich later ontvouwen via mijn blog.

Tussenstation

Terwijl ik mijn nieuwe koers bepaal, bevind ik mij nu tussen het oude en het nieuwe. Deze tussenfase noem ik mijn tussenstation. Ik kan niet wachten tot ik vol moed fase twee zal instappen. Deze tussenfase, kan heel donker zijn en koud aanvoelen. Soms kan ik niets anders doen dan blijven liggen op mijn levenspad. Tegelijkertijd wil ik er zo snel mogelijk doorheen, dus blijf ik wandelen. Al zijn het babysteps en loop ik voor mijn gevoel soms in een cirkeltje.

Ik vind het doodeng. Ondanks dat ik weet dat het licht op me wacht. Ik moet er alleen heen lopen. Stap voor stap. Eerst maar eens al het oude loslaten, voordat ik mijn tenen in het nieuwe zet.

Blokkades

Ieder mens heeft zijn blokkades en geloof me: deze kan je niet uit de weg gaan. Je kan ze enkel helen of erdoor vastlopen. Iedereen krijgt zijn portie vroeg of laat. Niet gemakkelijk. Zeker als een hoogsensitief persoon is het leven helemaal niet zo gemakkelijk. Als je al zo bewust bent en daar daadwerkelijk iets mee mag en kán doen, is dat een prachtig gegeven. Maar tegelijkertijd ook één van de moeilijkste taken.

Wat houdt mij dan krachtig en positief? Omdat ik tegelijkertijd weet – en daar geloof ik heilig in-  dat alles een les is. Ik heb mijn verleden en tussenstation, waarin ik nu verkeer, nodig om mijzelf vooruit te duwen. Om zo die kracht te herontdekken en te gebruiken.

Door alle eenzame, depressieve, angstige emoties is er één emotie die zich sterk heeft ontwikkeld: mijn oerkracht. Deze kracht houdt me overeind, of ik nou ben gevallen of niet. En ik ben dat zelf, en dat is ontzettend mooi om mee te maken. 

Ondanks dat ik in mijn hart niet altijd makkelijk kan loslaten, probeer ik het toch. Want loslaten is de enige manier die simpelweg nieuwe deuren opent. En het is de enige manier om vooruit te gaan.

Vertrouwen

Ik vind vallen niet erg, ik ben zo vaak gevallen maar ik sta wel iedere keer weer opIk wil geen controle meer uitoefenen. Het enige dat ik weet, is dat alles een reflectie is op mijn binnenste. Het leven is één grote leerles en we krijgen de ene uitdaging na de andere. En ik weet dat hoe gebroken je hart ook is, er altijd weer licht in kan schijnen. Ik weet dat je soms best even mag blijven liggen. Ook al heb je compleet het gevoel van de wereld af te zijn. We snappen later waar alles voor nodig was. En we moeten het universum daarin vertrouwen. Daar geloof ik in en daardoor blijf ik krachtig.

Ik hoop anderen (HSP of niet) mee te geven om vertrouwen te hebben in jouw kracht. En dit leer ik elke dag ook steeds meer. Want ondanks alle shit en het opnieuw hervinden van mijzelf, ben ik er heilig van overtuigd dat er nog heel wat moois op me ligt te wachten. Ik moet simpelweg zelf aangeven wanneer ik er klaar voor ben, en er vol vertrouwen heen stappen. En dat kan en mag ik meegeven in mijn blog.

Als je denkt dat je helemaal alleen bent en je hierin eenzaam voelt, of wanneer je alle gelukstheorieën nu wel kent maar het niet altijd lukt om helemaal daarnaar te leven; wees dan niet getreurd, je bent niet de enigeEn blokkades kunnen hardnekkig zijn, ik weet het. Maar het loont des te meer om je keer op keer te binden met het moeilijke.

Ik voel me verdrietig, dankbaar, alleen, sterk, gesteund, geliefd, bang, positief, klein, moedig en krachtig. En dit mag van mij allemaal tegelijk. Het is oké om pijn te hebben, daarmee groei je namelijk iedere dag. Pijn toelaten is ook liefde toelaten.

Ondanks de gemene emoties voel ik me sterker dan ooit. En die kracht wil ik jou als lezer ook laten voelen. Die kracht zit altijd in ons. Als je nu veel pijn hebt, weet dan dat tegelijkertijd jouw vuurtje wordt aangewakkerd en nooit meer zal doven.

© foto: Unsplash

Dankjewel dat ik dit met jullie mocht delen. Er lijkt wel een taboe te rusten op depressiviteit/depressieve gevoelens, je angstig voelen of niet lekker in je vel zitten. Pijn is onderdeel van het leven en zonder pijn groeien we niet. Iedereen kent dus tegenslag, de één is er alleen transparant over, de ander niet. En dat mag allemaal ????.

Wil jij graag je stem laten horen? Bericht dan hieronder, vind ik heel leuk :). Dan leer ik jullie ook beter kennen!

 

 

 

2 thoughts on “Tussenstation

  1. Mooi!! Herkenbaar. Heel herkenbaar! Dus idd. Samen en niet alleen. Ik begin soms te genieten van verdriet en dit uiten. Omdat ik weet dat het dan een golf is. Tot voorkort verdoofde ik gevoelens door middel van mijn eetstoornis. Maar nu herken ik onrust, pijn en verdriet. Ik ga zitten. Zet een huil nummer op en huil. Na een kwartie, half uur.. uur.. het ligt er aan hoe heftig de pijn is, maar dan is het minder en soms zelfs weg. Doordat pijn er mag zijn, kun je het ook weer loslaten. En af en toe zal het weer komen. Laat het er dan zijn, dan kan het weer gaan.

    Liefs! Vie (Lief Seintje)

    1. Ah dankjewel!!! Ja en als je pijn niet toelaat, kan je ook liefde toelaten. Zo cliché maar zo waar EN SOMS ZO MOEILIJK. Ik dacht als HSP’er kan ik toch JUIST pijn toelaten? Maar sterke emoties aannemen en analyseren, is wat anders dan ze ook echt te voelen en zo te verteren. Daarom hebben ook veel HSP’ers (buik)klachten, dus rondom hun solar plexus-gebied. En zeker samen 🙂 Zie op je site dat jij ook hooggevoelig bent. Zo fijn dat er steeds meer HSP’ers zichtbaar worden en hun licht laten schijnen. The world needs that ! Liefs Suze ????????

Leave a Reply

You have to agree to the comment policy.