Gedichten

Terug naar de bron

We verdronken samen

In een zee vol genot

 

Nooit meer bovenwater

Dat is wat ik wilde

Dit was thuis

Dit was waar ik hoorde

 

Een zee van emoties

Donkerheid, zoutig, ziltig en bitterheid

Wisselde af met een stevige, zoete afdronk

 

We zwommen om elkaar heen

Verstonden elkaar niet, zo onder water

Wat maakte het uit

Ik was toch thuis?

Wij hadden geen woorden nodig om elkaar te voelen

 

Het water werd vies, viezer, viest

Gevoel van verstikking

Als ik naar boven keek zag ik de zon bovenop de zee schijnen

Zou het dan toch?

 

Ik weet niet wie mij uit de zee heeft gehaald

Het leek vanzelf te gaan

Alsof ik getrokken werd naar de zon

Naar de bron

Maar ik geloof dat ik zo spartelend wel opviel bij haar

 

Zwem jij daar nog?

Zoekend naar een nieuw metgezel?

Voelt de zee nog als jouw thuis?

Misschien is dat ook waar schorpioenen thuishoren

 

Het is te donker daar voor mij

En ik heb al mijn antwoorden die verborgen lagen in schelpen

al opgeraapt

Ik zie daar niets meer dan een troebele omgeving

Maar misschien zie jij wel scherper dan ooit

 

Ik ben op het land aangekomen

Met de zon op mij

Ik ben gaan lopen

Vaak achterom kijkend

Een zee bij elkaar huilend

Maar ik kon je niet vinden

Niet zoals toen

 

Ik ben op aarde

Geworteld en wel

En al zou ik nu niet anders willen dan met mijn voeten stevig op de grond

Neem ik zo nu en dan een duik terug in de zee

Alleen deze keer een andere

Een kalme doch spannende zee, waarin ik mijn lijf gewichtloos laat zijn

Waar ik moeiteloos doorheen kan kijken

De golven trekken me niet mee deze keer

En ik bepaal wanneer ik er in of uit ga

 

Wie wordt mijn nieuwe maatje

Een schorpioen, een kreeft of een vis?

Of ga ik voor een aardser wederhelft, aangelengd met water?

Net als ik?

De waterman tuurt van een afstand naar me

En glimlacht

Zou hij het weten?

 

Ik kijk naar de zon

Ze is er altijd geweest

Waarvoor ik enkel naar boven diende te komen

Zodat ze op mij kon schijnen

Nu weet ik weer wie het was

Ik ben zelf naar boven gezwommen

 

De zee was niet mijn thuis

Maar een onderdeel van

De aarde, al haar zeëen, de prachtige zon, mijn ziel, de bron:

Samen vormen ze mijn thuis

Ik hoefde alleen maar het bredere plaatje te zien

 

En sinds ik uit onze zee ben gestapt

Kan ik het overzien.

 

 

Leave a Reply

You have to agree to the comment policy.