Bali Persoonlijk Reportages

Review: een heling van Pak Man Arya Dunung

Pak Man Arya Dunung is een van de ongeveer 8.000 genezers genaamd ‘Bailians’. Zij zijn bedreven in Usada Bali, de oude praktijk van het gebruik van medicinale planten, oliën, kruiden en specerijen, evenals praktische holistische therapieën en oude leringen, om fysieke en mentale pijn van mensen te genezen. Gisteren bezocht ik Pak Man Arya Dunung voor een healing en ik was positief verrast.

Sinds ik op Bali ben heb ik één heler bezocht. Per toeval stuitte ik op deze man, omdat ik een kamer in zijn boerderij had geboekt, waar hij de helingen hield. Deze man Gusti gaf mij wat behandelingen waarvoor ik hem een offer gaf. Een heler vraagt bijna nooit geld namelijk, je bepaalt zelf hoeveel je geeft.

Verder heb ik nooit de behoefte gevoeld om een heler te bezoeken. Want eerlijk is eerlijk, door de komst van het boek (en film) Eat Pray Love groeit in Ubud (waar ik nu woon) het aantal zelfgenezende genezers samen met de toeristen die verlichting zoeken. Als gevolg hiervan is er een gezonde scepsis onder de (Balinese) bevolking tegenover deze zelfbenoemde genezers. En ik deel die oplettendheid.

Om die reden bezoek ik bijna nooit helers, en omdat ik er echt een wil die zuiver en goed is. Begrijp me niet verkeerd, externe mensen zoals coaches/paragnosten/helers/hulpverleners/psychiaters kunnen ons fantastisch helpen (anders zou ik het ook niet doen), maar uiteindelijk zijn wij diegenen die onszelf kunnen en moeten helen. En er is zoveel rotzooi in omloop, wat terug te lezen is in reviews op internet, dat je echt moet uitkijken door wie je je laat helpen. Daarom genees ik liever mijzelf met meditaties, yoga en  met bijvoorbeeld hulp van de kambo-kikker. Die geeft jou zijn medicijn, en samen genees je jezelf (en een goede heler doet dit ook).

Toch kunnen we niet alles zien, en soms is het gewenst om een proces sneller laten te verlopen. En kambo is ook best heftig, dus dat doe ik maar 1 à 2 keer per jaar (nu 1,5 jaar niet gedaan). Om die reden had ik ineens sterk het gevoel een heler te willen bezoeken. Daarbij dacht ik: nu zijn de deuren open en trek ik precies diegene aan die ik moet hebben en goed voor mij zal zijn.

Zodoende ging ik googlen naar een heler in Ubud en vond ik Pak Man. Ik las reviews, ook van andere helers, en werd getrokken naar deze man. Ik las dat de wachtlijst maanden kon duren, dus ik zei: universum ik moet er vandaag heen en manifesteerde dat ik die dag nog erheen ging.

Ik belde de vrouw van Pak Man, Lucinda, die de reseveringen doet. Ze vroeg mij wat ik nodig had en wanneer ik wilde komen. Ik vertelde haar dat ik zag dat ze een wachtlijst had maar zo snel mogelijk wilde komen. Daarop zei ze: je kan vandaag om 16 uur. Top!

Ik kreeg een smsje met alle informatie. Zo stond er dat je niet mocht menstrueren en je je gepast moest kleden. Op internet las ik dat je uit respect geld nooit direct in de handen van de heler doet, maar in een envelop.

Ook kreeg ik het adres en rond 15.30 vertrok ik naar Pak Man.

Voorgesprek

Pak Man Arya Dunung is een Taksu Balian met tientallen jaren ervaring. Oorspronkelijk afkomstig uit Tampaksiring en nu gevestigd in Ubud, verwelkomt hij mensen met allerlei problemen zoals kanker, beroertes, diabetes, gebroken botten, slechte rug, migraine, spijsverteringsstoornissen, chronische vermoeidheid et cetera. Hij gebruikt hiervoor therapeutische massage, zijn eigen oliën en medicijnen om te genezen.

De focus van Pak Man is om patiënten de verantwoordelijkheid voor hun eigen gezondheid in alle eerlijkheid te nemen. Want hij gelooft dat wanneer mensen zichzelf gaan helen, mensen vreedzaam verder kunnen gaan met uitdagingen in het leven, of ze nu fysiek, mentaal, emotioneel of spiritueel zijn. En deze praktische instelling is ook hoe ik te werk ga, en waardoor ik deze man heb aangetrokken.

Terwijl ik door de traditionele deur van Pak Man’s terrein liep, word ik begroet door zijn vrouw Lucinda. Deze oorspronkelijk Britse ietwat oudere vrouw heeft een serieuze blik en twee grijze knotjes op haar hoofd, wat lichtelijk tegenstrijdig leek.

Ze leidt me naar een woonkamer en instrueert mij om plaats te nemen. Ik plons nerveus neer op een houten stoel en wacht geduldig af, terwijl ik de omgeving tot me neem. Het is een typisch Balinees huis waarbij alles gelijkvloers en open is. Ik zie nog een andere woonkamer, een werkkamer en twee grote onderhouden vijvers waarin veel karpervissen zwemmen. De hele tuin bestaat uit veel planten en bloemen, en er lopen twee wijze hondjes rond. Ze komen steeds gedag zeggen, en een hond had de ogen van een oud, wijs mannetje. De plek voelt heel zuiver en goed aan.

Pak Man komt uit een pagode gelopen, en is net zoals ik op google had gelezen: een oudere, wijze man met een jeugdige kracht om hem heen. Hij heeft het uiterlijk dat je van een sjamaan (medicijnman) verwacht.  Zijn grijszwarte haar is opgestoken. Hij lijkt waardig en serieus, op een manier die intimiderend kan zijn als je niet zou weten waarvoor je hier kwam.

Pak Man komt naast me zitten, evenals Lucinda. Hij kijkt mij met bruine, doordringende ogen aan, die eveneens wijsheid als licht verdriet uitstralen. ‘So, what can Pak Man do for you?’, vraagt Lucinda.

Ik begin zenuwachtig te vertellen over dat ik zelf veel innerlijk werk verricht, en ik iemand wil die mij hiernaast begeleidt om oude energie en blokkades op te ruimen waar ik op het moment niet bij kan. Dat ik een balancering in mijn systeem wil en ik vaak te open sta. Lucinda zegt: dat je open staat is alleen maar iets heel moois! Ja klopt, maar ik sta té open. Ze praat met Pak Man en vraagt me of ik antwoorden zoek, want daarvoor moet ik niet bij Pak Man zijn. Ik zeg nee en herhaal nogmaals waarvoor ik er ben. Ik heb het gevoel niet goed te worden begrepen – en gehoord – en terwijl Lucinda licht geïrriteerd met Pak Man praat zoom ik snel uit in de situatie. Wat was ik aan het ratelen? En hoe kwam het over? Ik ging verder en zei ‘To be honest, I am a bit allergic for the Eat Pray Love-culture in Ubud. But when I read about Pak Man I wanted to come right away, as it felt really good and honest. No nonsense.’ Ik wend mij blik af naar Pak Man, die mij een gulle, zachte en oprechte glimlach als antwoord schenkt. Ik wip op mijn stoel en kijk weer naar Lucinda die een kortdurend, ietwat ongemakkelijke stilte onderbreekt met de woorden: maar wat wil je precies dat Pak Man doet, want we moeten alles zelf doen in het leven. Wij zijn verantwoordelijk voor onze heling en Pak Man is heel praktisch. Er is te veel onzin gaande en we hebben afgeleerd om te leven. Waar is die onzin allemaal?, vraag ik als antwoord op haar monoloog. ‘Overal in de wereld!’, antwoordt ze geïrriteerd. Ik keer naar binnen en blijf rustig, is dit een test?, vraag ik aan mijzelf. Ze praat met Pak Man, en Pak Man met haar. Ze kijken mij aan, en even denk ik: oke misschien is dit wel niet mijn heling, dat kan en is ook ok. Dan zoek ik een andere. Dan zeg ik tot slot: ik heb ook klachten bij mijn nek, met gronden en ben all over the place. Ik heb echt iemand nodig die mijn energie balanceert, mij meer grondt, en dat op een nuchtere manier. Ook al kan en doe ik veel zelf, want ik ben ook heel praktisch. Maar meer woorden heb ik niet, zei ik (want hoe meer ik uitlegde hoe meer ik het idee had mijzelf te moeten overtuigen, en daar had ik geen zin in. Tuurlijk had ik veel meer concrete klachten, maar het voelde zeurderig en het kwam er toch niet uit zoals ik wilde, want ik had niet echt het gevoel dat er ruimte was om dat allemaal aan te kaarten). Dus gaf ik de informatie die ik zei, en wilde ik eigenlijk dat ze het verder aanvoelden. Het past, of niet.

Toen Pak Man iets onverstaanbaars tegen Lucinda zei, vertaalde ze dat in: je zorgde volgens hem teveel voor anderen en moet je nog meer op jezelf richten. Je bent inderdaad overal. Maar vergeet niet, Pak Man doet niks met vorige levens, waar het vandaan komt of wat dan ook. Pak Man kan je helpen om je te balanceren en te gronden. Ik knikte enthousiast, want dit was precies hetgeen wat ik duidelijk probeerde te maken maar wat blijkbaar niet overkwam. Mijn jeugd als ongehoord kind leek zich hier voor mijn neus te herhalen en later haalde ik deze les eruit. Zo verdoezel ik soms wie ik echt ben, en dan schiet ik in mijn ego en/of innerlijk kind om mijzelf te ‘beschermen’, wat vaak averechts werkt. Zodra ik dat opgeef, want ik leer steeds meer het leven te aanvaarden zoals het is, wordt er vaak een poort geopend. Ik hoef mijzelf ook niet te overtuigen en ik mag echt mijn krachtige ik laten zien, hoe kwetsbaar ook. Mja, dat vind ik soms lastig, zeker als ik voel dat iemand niet op mij zit te wachten, en dat is eigenlijk ook precies waarom ik daar kwam. Daarbij denk ik dat er hedendaags ook echt veel onzin op Bali is (of overal ter wereld zoals Lucinda zei), en wilde ik vooral laten zien dat ik zelf verantwoordelijk nam voor mijn heling en niet dacht dat een heler al mijn klachten wel oplost, maar mij vooral begeleidt. Dat zij een selectieronde leken te hebben, gaf me eigenlijk geruststelling want dat is precies waarom ik nog niet zelf naar een heler was gegaan op Bali. Ik had dus dezelfde praktische ietwat cynische (over Ubud), en strenge energie aangetrokken, maar dat hield ik maar voor me want dat zou er weer totaal anders uitkomen, en misschien op bewijsdrang lijken. Niet nodig. Van binnen was het een bevestiging naar mijzelf toe, dat ik had gevonden waar ik naar zocht.

Als afsluiter van dit gesprek, lachte Pak Man weer met een zachte blik naar mij en zei: I’ll help u. Pfoe, ik was door de keuring heen.

De heling

Pak Man leidde me naar de pagode waar zijn helingkamer is. De kamer ademde Balinese, eeuwenoude heiligdom. Foto’s, Balinese poppen, tempel, wierrook, beschildering, Balinese decoratie; er was van alles te zien, maar ik wilde niet blijven hangen in externe nieuwsgierigheid, want de heling ging beginnen.

Ik werd op een dun matrasje gezet en kreeg een saron die ik aantrok. Pak Man ging in kleermakerszit tegenover mij zitten, en begon te zingen. Een sjamaans nummer waar ik niet veel van begreep, maar het klonk prachtig. De heler stond op en rommelde wat in een kastje. Hij overhandigde me een stokje met kruiden dat ik in mijn mond moest doen. Vervolgens deed Pak Man olie op mijn gezicht en begon van alles krachtig te masseren. Op een manier dat-ie wist dat hij precies wist wat hij moest doen.

Image
Pak Man Arya Dunung. © Carol Da Riva

De heling bestond uit een massage die gericht was op mijn rug, zenuwstelsel, hoofd, benen en voeten. Het was soms mega pijnlijk en ik kan echt wel wat hebben. Sterker nog: ik vraag altijd de diepste massage omdat mijn spieren vaak vast zitten. Dit was echt next level. Hij wist elk peesje, werveltje en zenuw te raken op een manier die niet fijn was, maar des te helend. Dit was precies wat ik zocht. Geen geaai en gesprekjes, want zachte heelmeesters maken stinkende wonden. Voelen, aanpakken en oplossen! Pijn of niet.

Pak Man landde bij mijn onder-en middenrug en zei dat ik daar een blokkade had. Dat wist ik omdat daar een onveilig gevoel, dat ik jaren extreem heb gevoeld, vandaan komt. Hij begon te masseren en ging van mijn onderrug naar mijn bovenrug. Elk zenuwtje van mijn ruggengraat werd meegepakt en ik hoorde van alles krakken en knakken, en kon hierbij een pijnkreet niet altijd onderdrukken.

Toen moest ik weer rechtop zitten en voelde ik dat hij mijn nek ging kraken. HEERLIJK, want ik liep al een tijd rond met de gedachte om een chiropractor bezoeken. Had sterk het gevoel dat er een werveltje of iets dwars zat en geen enkele yoga of iets kon dat verhelpen.

En ja hoor, hij deed mijn hoofd naar links, zei dat ik mij moest ontspannen terwijl hij wees naar mijn rechterarm en schouder en krrrrr! Met een scherpe bocht bewoog hij mijn hoofd naar rechts en voelde ik alsof er een pees/wervel/zenuw weer goed zat. Dit deed hij ook bij de andere kant maar daar hoorde ik niks, ik heb daar dan ook geen klachten.

De heling was een grote rit, waarbij ik soms vergat waar ik was. Ook moest ik ineens huilen zonder dat mijn hoofd vertrok. Het was een mooi samenspel, waaraan ik mij volledig overgaf.

Tijdens de sessie kreeg ik het ineens bloedheet, terwijl ik ijskoud aankwam, waardoor Pak Man een ventilator op standje 5 aanzette en op mij richtte. Hierom moesten Pak Man en ik beiden gniffelen. Ik voelde mij echt een mini-rollade, zo strak als ik in die sarong gewikkeld was, met mijn roze huid zwetend en wel. Mijn oksels roken ook niet al te fris maar veel tijd om daaraan te denken gaf ik mijzelf niet. Want ik wilde mijn gedachten niet als een stoorzender rond laten gaan in de kamer.

Terwijl de heling vorderde, kon ik het soms niet laten om een half oog op Pak Man te werpen. Ik zag dat zijn ogen van links naar rechts schoten en echt energetisch bezig was. Toen ik dit deed bleef mijn oog hangen op voorwerpen die in de hoek van de kamer stonden. Het leken allemaal zwarte spookachtige poppen, en ik dacht wow dat deze hier in deze kamer staan. En toen dacht ik dat donkere plekken natuurlijk ook bestaan en bij het leven horen. Misschien was dat de reden dat deze enge, zwarte poppen daar stonden, en het voelde oke. Tevreden om deze gedachte deed ik mijn ogen weer dicht, om mij weer volledig over te geven aan Pak Man.

Pak Man pakte mijn nek en schouders nog heel goed aan met allemaal olietjes, en vertelde mij dat er jarenlang een blokkade zat in dit gebied, en dus ook in het gebied rondom mijn heupen en stuitje. Dat wist ik en ik was superblij dat ik dat niet van tevoren allemaal hoefde te vertellen, maar iemand dat zelf voelt en bij kan helpen.

Toen Pak Man zei dat de heling klaar was voelde ik echt al mijn bloed als een immens vuur door mij heen stromen. Wauw: ‘I feel so warm and good’, zei ik tegen hem. Hij lachte en zei dat hij al mijn blokkades weggehaald had en het bloed weer stroomde.

Pak Man stond op en terwijl ik mij klaarmaakte om terug te keren naar de voorkamer, viel mijn ogen op de zwarte, enge poppen. Ik moest heel hard lachen in mijzelf toen ik zag wat het daadwerkelijk waren: paraplus! Met weinig licht leken deze door de schaduwen zwarte, lange enge spookachtige poppen. Wat ik hiervan voor mijzelf leerde was dat dingen vaak veel enger lijken dan ze daadwerkelijk zijn. Dit heb ik ook vaak gezien in meditaties als ik hierbij recht mijn angst aankeek. Vaak wordt de angst na een tijd dan klein zacht en verandert het soms zelfs in je eigen bange innerlijk kind, of in een lief paardje in plaats van een wild, agressief paard. Goed ik dwaal af.

Nagesprek

Na de heling kwam Lucinda er weer bij om Pak Man te vertalen. ‘Hij heeft al je chakra’s en je zenuwstelsel hersteld. Vooral je chakra 1 t/m 4 waren niet in balans. Verder kreeg je een zuiverend drankje (wat ik vergeten was om te vertellen, bij dezen), dat je van binnen reinigt. Je hart is nu weer open.’ Ik knikte en glimlachte. ‘I feel great’, zei ik als antwoord. Thank you, zei ik via een handgebaardje naar Pak Man.

Verder maakte Lucinda er niet veel woorden aan vuil. Ze was wel een stuk zachter, maar had er nog vrij weinig zin in. Toen ik wat vragen stelde over Bali en haar leven, gaf ze steeds kort en nonchalant antwoord en dacht ik laat ook maar. Ik bleef aardig doen, en ging mijzelf nog even klein maken door te zeggen: sorry teveel vragen, waarop ze lachend zei idd! Dat pleasen hielp ook niet echt mee, en ik kon de les hier wel van inzien. Sommige mensen zitten gewoon niet op mij te wachten en is 1 vraag al 1 te veel, en dat zegt meer iets over diegene of dat het simpelweg niet past bij elkaar. Vroeger kon me dat heel erg raken en nu niet. Zoveel verschillende mensen, en ik zie het meer als iemand die mij terug zet bij mijn kracht. Dat ik mag gaan en staan voor wie ik ben, nooit hoeft te overtuigen want diegene wil het toch niet horen en weten. Dus Lucinda herhaalde deze les voor mij. Ik zei nog dat ik haar huis mooi vond – dat vond ik ook echt!, maar ik dacht wel pff waarom zeg ik dat nou, vind ze vast weer overdreven – wat ze wel fijn vond om te horen aan haar zachte blik die 1 seconde duurde te zien, maar verder liet ik het er maar bij.

Pak Man daarentegen deed heel lief en gefocust tijdens en na de sessie. Zijn intimiderende blik was weg en toen ik sampai jumpa lagi (see u again, untill we meet again) zei, met een raar opgeheven vingertje richting de lucht die als dirigeer-stokje diende en mee danste op die woorden (géén idee waarom ik dat deed), deed hij precies hetzelfde (inclusief dirigeer-stokje!) terug. De heler en ik, beiden even in onze speelse rol, tegenover elkaar als twee mensen die allebei op hun eigen manier mensen helpen helen. Met Lucinda op de achtergrond die er geen doekjes om heen windt, en al iets al gauw onzin vindt, maar waardoor je wel jezelf tegenkomt: het was een mooi samenspel.

Ik vond het een super bijzondere ervaring en denk dat ik nog wel eens terug ga. Mijn hele lichaam voelt geopend en mijn bloed en energie stroomt weer. Ook voelde ik mij mega misselijk en brakkig de dag erna, wat voor mij een teken is van echte heling. Als je immers iets opschoont gaat dat vaak gepaard met (ontgiftings)klachten.

Ik krijg steeds meer het lichaam dat bij mijn echte Ik past. En deze versnelling was precies wat ik deze keer nodig had.

Thanks Pak Man (en Lucinda).

Alle foto’s: © Carol Da Riva

Ben jij wel eens naar een heler geweest? Let me know! XXXX

Als je contact wil met Pak Man stuur mij een berichtje voor hun contactgegevens!

Pak Man vraagt wel een vergoeding voor zijn heling van een uur, in tegenstelling tot veel andere helers hier. Het kost 600k, wat rond de 40 euro is. Een mooie prijs, waarvan ik het vermoeden heb dat deze ook dient om alvast een natuurlijke eerste selectie te maken van mensen die dit echt willen, en daarbij halt wordt geroepen voor mensen die voor een appel en een ei een quick fix willen.

 

Over Suze

Ik ben Suze, geboren om 08.08 op 31.08.1989, te Breda.

Ik ben een HSP'er, een nieuwetijdsmens, een lichtwerker, een Brabander, een aarde én watertype, een zacht meisje met pit, beeldend en praktisch tegelijk, iemand met een sterke boodschap, maar bovendien: een mens met allerlei perfecties en imperfecties: net als jij.

Ik verwonder mij voor hetgeen wat we niet altijd letterlijk kunnen waarnemen. Ik analyseer er wat op los, en schrijf om de boel te structureren en anderen te inspireren.

Altijd op zoek naar eenheid en verbinding, met authenticiteit en aanwezigheid in het hier en nu. Zodat ik niet ga zweven, maar geworteld blijf. Met de hoofd in de wolken, en de voeten in de aarde.

Hier laat ik al mijn kaarten zien, en nodig jou uit om hetzelfde te doen.

Spread the light.

💙

(1) Comment

  1. Donna Westerhout says:

    Wauw, bedankt voor het delen 🙏. Ben er stil van. Het is je van harte gegund.
    Liefs en xx
    Donna

Leave a Reply

You have to agree to the comment policy.