Collectief De nieuwe tijd Doe-het-zelf HSP Spiritueel

Pijn is universeel

pijn verwerken loslaten

Na als twintiger te hebben geworsteld met angst, depressie, ziekten en suïcidale gedachten, ben ik trots op mijzelf dat ik nu mentaal, fysiek en ‘spiritueel’ stabiel ben. En om zulke intense dingen mee te maken in het leven, hoef je niet bipolair te zijn, een stoornis te hebben of wat dan ook. Met (hoog)gevoelig zijn + trauma’s, kom je al heel eind.

Ik kan oprecht stellen dat ik mij nu inderdaad sterk, vrij en gelukkig voel in deze tijd. En dat is dus zeker niet altijd zo geweest. Of ik nog pijn voel? Ja natuurlijk, maar ik identificeer mij er niet meer mee. Ik kan er nu mee omgaan.

En of je nou een millenial, HSP’er, gevoelig of wat dan ook bent: iedereen pijn. Het is niet voor niets dat veel mensen hier tegenwoordig flink mee worstelen. Pijn is dan ook universeel. We mogen dit (h)erkennen om zo er beter mee om te gaan, in plaats van het uit de weg te gaan. En daarom deel ik mijn ervaring en boodschap.

Sterk

Gisteren zei een vriend tegen mij: You are always strong. It’s good!’ Ik vind het een mooi compliment, tegelijkertijd zei ik rustig dat ik mij natuurlijk niet altijd zo voel, maar er zelf voor kies om gegrond te blijven. Ik ben ook vaak moe, ook vaak verdrietig, ook vaak boos en gefrustreerd en misschien nog veel meer dan hij zelf. Omdat ik juist alles intens naar boven laat komen, om het op die manier te verwerken.

Toch ben ik inderdaad aanwezig. Ik ben, hoor en zie waar ik op dat moment ben. Ik ben in het nu en als er gelachen kan worden, lach ik. Als er iets grappigs is, merk ik het op en verwikkel ik het in een grap. Dat relativeert. Ik heb zelfspot en neem mijzelf heel vaak ook niet serieus. Ik voel me in de kern goed en maak tegelijkertijd ruimte voor alles dat er is.

Is het altijd zo geweest? Nou nee dus. Wel in de zin dat ik interesse had in de ander, maar daarbij vaak iemand vergat: mijzelf.

Hoe vrolijk ik ook ben, hoeveel humor ik ook gebruik en hoeveel zelfspot ik ook heb, ook ik heb dus een zware depressie gevoeld, die jaren als een donkere sluier over mij heen lag. Vooral aan de achterkant van mijn systeem, voorkant straalde ik vooral licht uit en kon je niet veel aan me zien. Die zware deken leek wel met mijn rug vastgegroeid. En ik kreeg deze er maar moeizaam af. En heb deze eigenlijk pas echt af weten te krijgen in Bali.

Bevrijding

Ik vond mijn bevrijding in spiritualiteit, het liefst zo praktisch mogelijk. In filosofie, in boeken. In menselijke connectie, in leraren, in dieren en de natuur.

Ik vond mijn bevrijding in humor en persoonlijke ontwikkeling. Ik vond mijn bevrijding in nieuwe mensen in Amsterdam, op school, en via via. De groep mensen om mij heen werd groter en zo ook mijn referentiekader.

Ik vond mijn bevrijding in Bali, doordat ik dit avontuur met beide handen aanpak.

Ook vond ik bevrijding in alle ellende die ik heb meegemaakt. Van oude vrienden, tot aan de meest destructieve relatie loslaten. Het niet gezien en gehoord worden door mijn thuisgezin, en een paar oude vrienden (er waren ook fijne mensen en vrienden die mij wel zagen en begrepen). Daarom besloot ik mijzelf helemaal te zien, horen en het serieus te nemen, en vond hier bevrijding in.

Werken aan mijn (innerlijke) wereld bevrijdde mij niet alleen, het bleek ook mijn grootste taak. Niet alleen voor mijzelf, maar ook om anderen te helpen genezen. En dat is het mooiste kado wat ik heb mogen ontvangen, na zelf door alle ellende heen gegaan te zijn. Mijzelf en anderen helpen, is voor mij het mooiste dat er is. Weten dat er altijd hoop is, je zelf de regie kan (terug)nemen, in welke situatie je je ook bevindt. Dat ik mensen die op hun diepste punt zitten mag en kan helpen, omdat ik heb gevoeld hoe verwoestend het kan zijn als je het leven niet meer ziet zitten. Jezelf zo alleen nog maar meer naar beneden haalt. Dat is destructief, verlammend en leidt tot extreme kwetsbaarheid waarin angst/depressie en andermans energieën ruimte krijgen. Het leidt tot chronische ziekten, vermoeidheid en bij sommigen tot suïcidale gedachten en/of acties. Het is een vicieuze cirkel, waarin weinig mensen zelf uitkomen. En dat is logisch, je hebt mensen nodig die dit herkennen, en je al voor zijn geweest. Die weten dat er een weg is, en eventueel met jou een stukje meelopen. Die mensen kunnen leraren, coaches, psychiaters, dieren, schrijvers, ‘grote namen’, mensen op youtube, iemand die je net ontmoet op straat en vrienden zijn: you name it. Iedereen heeft een boodschap voor iedereen.

Leerlessen

Door persoonlijke ontwikkeling heb ik geleerd dat ik altijd de keuze heb om voor mijzelf te kiezen. En dat ik altijd de keuze heb om slachtoffer te voelen en zo ook te worden, of zelf de regie terug te pakken van mijn realiteit.

En die keuze heb jij ook.

Het zijn allemaal maar momenten in het leven, opeenhopingen van ervaringen. Deze vragen om ruimte en respect, zodat ze als beloning ons loslaten. Alle pijn die we voelen zijn interpretaties, percepties en trauma’s van het verleden. Hoe waar ze ook zijn, hoe erg ons verhaal ook klopt: er is altijd een onderliggende reden en les voor ons. Een reden die niet bestaat uit goed of fout. We hebben dus zelf de keuze situaties zwart-wit op te vatten, en ook om situaties te ontleden, te voelen, te verwerken, er om te lachen, los te laten en tegelijkertijd te spelen in het nu.

Met elkaar

We mogen het zelf doen, en tegelijkertijd weten dat we het samen doen. Wij zíjn het universum. Wij doen dit allemaal samen, wij maken met zijn allen dit verhaal. Jouw pijn is mijn pijn, het is ónze pijn. Collectieve pijn die onwijs veel licht behoeft, zodat we het tezamen los kunnen laten. Zodat het ons los laat en we volledig authentiek en onbeschaamd kunnen zijn. Er geen sociale angst meer zal zijn en iedereen een stuk zelfverzekerder op aarde zal leven, met al zijn imperfecties.

Besef nu nog dat je evenveel waard bent dan wie dan ook. Dat labels bedacht zijn door ons. Symptomen bestaan, maar die komen altijd ergens vandaan, en niet alleen uit het brein. Symptomen die je kan transformeren.*

And so I did. Ik hoorde, zag en begreep mijzelf en kreeg een omgeving die mij ook hoort, ziet en begrijpt. Pijn moest dus naar boven komen zodat ik weer mijzelf kon zijn, die ik van binnen al was. Ik had gewild dat ik het veel eerder had gedaan, maar ik vond pijn eng en dus stelde ik het uit tot mijn 20ste, tot depressie en angsten deze pijn naar boven lieten drijven, zodat ik wel móést.

Het nu

En niet alleen ik, pijn lijken we allemáál eng te vinden. Het is zwaar en we willen niet dat iemand denkt dat we slachtoffer spelen, of er aandacht mee willen trekken. We willen niet zwak zijn, of anderen meetrekken in onze put, en dus houden we het in eerste instantie liever voor ons, tot het écht niet meer kan.

Terwijl met elkaar in gesprek gaan júíst supergoed is. Je verliest je ballen echt niet. Mensen vinden mij ook sterk nu. Niet omdat ik cool ben, toffe kleren of abs heb. Niet om mij verhaallijn supertof is (haha), nee om de manier hoe ik met mijn shit omga. Dát ik er mee omga en mijn speelsheid niet verwaarloos. Omdat alles omarmen sterk ís. Terwijl ik juist (constructief) over mijn innerlijke wereld praat. En toen ik er nooit over praatte, vonden mensen mij juist niet stabiel, even zwart wit gezien (hey Paradox van het leven, ben je daar weer?). En mensen bij wie alles zo perfect lijkt te gaan, en alles een feestje vinden? Yuk. Als ik even voor mijzelf mag praten. Mensen die dat zeggen, waarvan de ogen boekdelen spreken.

Wat ik hiermee wil zeggen is dat het juist cool als iemand zegt dat het leven FUCKED UP kan zijn. Maar we nooit onszelf hierin hoeven te verliezen. En als dat toch gebeurt, je jezelf ook weer terug kan krijgen. Wanneer dat ook mag zijn.

Ik had mijn ervaringen met intense pijn en lijden ook in een doofpot kunnen stoppen. En geloof me dat heb ik zo’n 24 van mijn leven niet gedaan. Want net of ik het per se leuk vind dat allemaal te benoemen. Dus waarom doe ik het dan? Omdat ik helemaal vast kwam te zitten door het niet te delen met de juiste mensen. Mensen die mij zien en verstaan. Die respect hebben voor mijn verhaal, of ze het er nou mee eens zijn of niet. En omdat ik klaar ben met deze destructieve maatschappij, waarin we allemaal slachtoffers zijn van onze onszelf. Of ons dat nou als voorbeeld is gegeven of niet.

Pijn delen is dus zo intens belangrijk is! Want door pijn sta ik waar ik nu sta. Ik ben wie ik ben ómdat ik was wie ik was. En dat geldt voor iedereen. Dus waarom verbergen dat je het zwaar had? Dat heb of had je nodig om ergens te komen waar je wil zijn. Ik ben nog steeds onderweg maar boy ik ben zo ver gekomen, als ik kijk waar ik vandaan kan. En ja daar ben ik trots op. En dat moet jij ook zijn. Waar je ook staat nu: als je het omarmt, je verdriet ruimte geeft, jezelf verzorgt én je verantwoordelijkheid neemt (op jouw tempo en jouw manier), ben je wat mij betreft een echte held.

Hulp vragen aan de juiste mensen is zo belangrijk! CONNECTEN is zo belangrijk! En er is een verschil met pijn delen en iemand meetrekken in je put. Dus schrijf en ben ik vaak luchtig, constructief en met als doel om mensen te helpen. Het licht te laten zien. Dat kan naast elkaar bestaan. Je kan zware onderwerpen luchtig aankaarten, je kan vriendschappen hebben die soepel zijn, en waar je gewoon mee speelt en plezier hebt. Het hoeft niet zwaar. Juist niet! Hoe simpeler we moeilijke stukken houden, hoe toegankelijker alles wordt :). En hoe meer we pijn ‘gewoon’ omarmen, hoe minder we lijden! Hierover mogen we allemaal wakker worden!

Over pijn praten tussen gezellige gesprekken door: JA! Het leven vieren met een lach en een traan: JA! Spelen als kinderen en de ernst van het ouder zijn afleren: JA! Balans houden? JA!

Pijn is doodnormaal! Wij maken het verschrikkelijk moeilijk! Het is niet verbergen of helemaal de zwartheid in. Nee! Pijn kan de hele dag bespreekbaar zijn, om vervolgens door te gaan en het af te sluiten. Het ruimte te geven en zeggen verrek, dát is echt goed kut! En ja ik ga even los met uitroeptekens! Nou en! I don’t carros!

Kleine samenvatting (voor de luilak die meteen hierheen gaat)

Dus wat ik wil meegeven, pijn is van ons allemaal. En hoe meer we het omarmen hoe minder we er in vast komen te zitten. Want pijn is niet bedoeld om ermee te identificeren, maar om er van te leren (hehe). Dus hoe meer we het voelen en herkennen, hoe meer we een helikopterview krijgen op individuele en collectieve pijn, en er concreet mee kunnen werken. Wat heb ik nu nodig voor een volgende stap? Wat heeft deze samenleving nu nodig? Et cetera.

Wij mogen begrijpen dat je pijn nodig hebt om volledig in het nu te leven. Nu: dit moment waarin we alweer zitten. Want dit moment van nu biedt onder andere ruimte om te zijn, te spelen, na te denken, voor verdriet en geluk. In dit moment is het allemaal, en dat is wat we moeten mogen leren, omarmen, en van mogen genieten.

 

* Ik denk dat veel mensen met een label zeer gevoelige mensen zijn, die niet hebben geleerd om met hun emotionele wereld om te gaan. Zo ‘kreeg’ ik ‘ADD’ en ‘ADHD’ rond mijn 20ste, terwijl ik als kind rustig, geordend , gefocust en stabiel was. Gek he? Dat ik symptomen kreeg, omdat ik als hoogsensitief meisje niet wist hoe ik met mijn emoties aanmoest. Deze liever wegstopte.

Door mijn emoties te (h)erkennen en mijn innerlijke werk te doen heb ik mijn ADHD en ADD weggehaald. Na jaren geen concentratie te hebben, overal tegen aan te stoten, mega onrustig en druk te zijn en hoge pieken en dalen kende, heb ik weer focus, concentratie, en zie alle kleuren en ben nog stabieler dan sommige mensen ‘zonder label’. En inderdaad mijn gedrag liet niet altijd zo zien, omdat ik schreeuwde om aandacht. Om gehoord te worden. Om gezien te worden. Om hulp. Om uitleg en om ruimte voor mensen die mij wel begrepen, horen en zien. En ik zocht niet alleen naar (h)herkenning van anderen, maar vooral in en door mijzelf.

 

 

Over Suze

Ik ben Suze, geboren om 08.08 op 31.08.1989, te Breda.

Ik ben een HSP'er, een nieuwetijdsmens, een lichtwerker, een Brabander, een aarde én watertype, een zacht meisje met pit, beeldend en praktisch tegelijk, iemand met een sterke boodschap, maar bovendien: een mens met allerlei perfecties en imperfecties: net als jij.

Ik verwonder mij voor hetgeen wat we niet altijd letterlijk kunnen waarnemen. Ik analyseer er wat op los, en schrijf om de boel te structureren en anderen te inspireren.

Altijd op zoek naar eenheid en verbinding, met authenticiteit en aanwezigheid in het hier en nu. Zodat ik niet ga zweven, maar geworteld blijf. Met de hoofd in de wolken, en de voeten in de aarde.

Hier laat ik al mijn kaarten zien, en nodig jou uit om hetzelfde te doen.

Spread the light.

💙

(3) Comments

  1. Hoi….Dank voor je fijne stuk over Bali….
    Bedankt.

  2. Hoi….Dank voor je fijne stuk over Bali….
    Fijn om je ontdekt te hebben op de digitale snelweg. Zit in een periode van mijn bestaantje dat ik heel erg verlang naar een leven in een andere cultuur.
    Overweeg om Bali te gaan ontdekken.
    En je schrijft er zeer bemoedigend over.Ben blij!!!

  3. Hoi Suze…ontdek vandaag jouw stukjes…En geniet ervan. Zit zo in een situatie waarin deze woorden zo belangrijk zijn. Karma???
    Ben 2 keer zo oud als jij rekende ik net uit en sinds mm 25e haha yoga lerares…Grappig leer van mij…ook al denk je …dat iets je nooit meer overkomt…in een andere vermomming kan het je zo weer te grazen nemen. Ben mezelf aan het terug pakken en hergroeperen…En jij helpt mij daarbij. Hoop je ooit in het echt te ontmoeten…..Laura(eventueel op Bali)…😘😀😘

Leave a Reply

You have to agree to the comment policy.