Gedichten, Persoonlijk, Poëzie

Ons afscheid lag verborgen in de ontmoeting

Ons afscheid lag verborgen in de ontmoeting.
Het was het begin van het einde,
Dat wisten we beiden.
Toch stapten we in,
Wat een rit.

Leugens maakten steeds meer scheurtjes in ons verhaal.
Problemen kwamen naar boven,
Waarvoor we samen als kinderen niet opgewassen leken te zijn.
Ik klampte me vast,
Als een kind aan haar vader.
Jij zag een moeder,
Die je altijd hebt gemist.

Ik liet jou zien dat je er mocht zijn,
En jij beschermde mij tegen de boze wereld.
Iets wat ik zo had gemist.
Alleen uiteindelijk werd jij
Die boze wereld.
En bleken we al heel van onszelf.

Je was de liefde van mijn kleine ik,
Maar niet van mij.
♥♥

Leave a Reply

You have to agree to the comment policy.