Column, Persoonlijk

Laten we vooral jong blijven (en genieten van het leven als kinderen)

Omarm je innerlijke kind

Als klein kind vond ik de leeftijd twintig jaar een ‘oude’ leeftijd. Echt oud. Wat moest je dan volwassen zijn! Om maar niet te spreken over dertig. Dat was al helemáál oud. Als je de dertig had gepasseerd, was je dapper en serieus en dan wist je pas hoe de wereld écht in elkaar stak. Wat moest het fijn voelen als al je levensvragen beantwoord waren.

Nu vele jaren later ben ik 28 en lach ik om mijn ietwat naïeve kindergedachte.

Oké, ik draag volwassen verantwoordelijkheid en ben veel serieuzer dan toen ik kind of puber was. Natuurlijk. Ik tik ook bijna de dertig aan en dan ben je een jongvolwassene, in theorie. Ik begrijp de ups en downs van het leven en doorzie veel meer dan vroeger. Ik kan het meer plaatsen en snap steeds meer het Spel des Levens.

Ook begrijp ik nu dat je bij je laatste ademhaling je leven pas het meest zal begrijpen. Ik begrijp dat alle antwoorden al in jezelf zitten en die elke dag steeds beter te vinden zijn. Je leven een grote puzzel is en je elke dag een puzzelstukje of meer kunt vinden. Dus ja, kleine Suze. Je bent nu volwassen en dat merk je aan van alles en nog wat. Maar betekent dat dat ik nu echt weet hoe alles in elkaar steekt? Hoef ik niet meer te leren, zoals jij?

Van Dale

Van Dale omschrijft het woord volwassen als volgt: niet meer groeiend; volgroeid. Daar kan ik mij niet in vinden. Integendeel juist, hoe meer kalenderblaadjes ik weggooi, hoe meer ik mezelf voel groeien. Misschien ben ik volgens Van Dale dan juist het antoniem van volwassen, namelijk kinderachtig.

Deze betekenis vind ik wederom niet bij me passen. Volgens Van Dale betekent kinderachtig namelijk: minachtend, de ernst en flinkheid van de volwassen leeftijd missend.

“Elke leeftijd brengt zoveel mooie geschenken met zich mee, maar kan er ook voor zorgen dat we niet in alle vrijheid meer écht onszelf zijn.”

Kortom, volgens van Dale ben je volwassen als je niet meer groeit. Of dat nou lichamelijk bedoeld is, het blijft een ietwat vreemde omschrijving vind ik. Ook ben je volwassen als je de ernst van het leven begrijpt (?) en flink bent. Aha! Zie hier, Van Dale als goeroe voor al uw levensvragen.

Love

Even een switch naar Burning Man. Een van de meest krachtige kunstwerken van afgelopen jaar op dit festival was toch wel ‘Love,’ gemaakt door de Oekraïense beeldhouwer Alexander Milov.

Innerlijke kind
Slider

Dit beeld toont een conflict tussen een man en een vrouw en is een innerlijke expressie van de menselijke natuur. De sculptuur is gemaakt van grote metalen kooien, met daarin hun innerlijke zelf gevangen in de vorm van kinderen. Zij houden hun handen tegen elkaar aan. Zodra het avond wordt beginnen de kinderen te gloeien en te glazen, waarmee zuiverheid en oprechtheid gesymboliseerd wordt. Dit kunstwerk is bedoeld mensen dichter bij elkaar te brengen.

Ik vind Love een zeer krachtig kunstwerk. Je ziet namelijk twee volwassenen die rationeel vechten met elkaar, maar het innerlijke kind in hen beiden wil aansluiting en elkaar liefhebben.

Elke leeftijd brengt zoveel mooie geschenken met zich mee, maar kan er ook voor zorgen dat we niet in alle vrijheid meer echt onszelf zijn. Hiermee bedoel ik de trots, wrok, boosheid en jaloezie (ego) die we als mens kunnen vasthouden als we in conflict komen met anderen. Weet je nog hoe je was toen je een klein kind was? Puur, open en eerlijk? Vrij van oordeel en verwachtingen? De vergevensgezindheid, openheid en vrije geest van kinderen is onze ware aard, en jammer genoeg wordt dat snel afgeleerd naarmate we ouder worden. En dat is doodzonde.

Ego

Naarmate we ouder worden leren we onszelf te beschermen, via het eerder benoemde ego. Jan Geurtz legt in praktisch al zijn werk uit dat naarmate we ouder worden we steeds minder goed bij de echte kwetsbare emoties kunnen, zoals pijn, verdriet en zelfafwijzing. We brengen laagje voor laagje aan, zodat niemand die pijnlijke plekken kan aanraken.

Als kind zit je niet in je ego. Je leeft veel meer in het nu en bent minder bang om fouten te maken. Doordat je al gauw leert dat iets goed of fout is, leer je al gauw je ego aan die je een beschermend gevoel geeft. Met deze mini-duivel op onze schouder, leren we te luisteren naar angst, zelfdestructie, en houden we onszelf juist klein. Hoe ouder we worden, hoe minder makkelijk dit patroon te doorzien (en dus af te leren) is.

Als je ouder bent en leert om weer bij je kind te komen, door je egolaagjes af te pellen, ben je weer in staat om gewoon ‘te zijn’. Je bent je ego niet, je bent veel ruimer dan dat. Je ego is niet je identiteit. Als je dat kunt inzien, kun je volgens mij genieten als een kind, zonder de angst voor afwijzing. Je leert je innerlijke kind te herkennen die altijd in jou aanwezig is en kunt jezelf omhelzen in alle natuurlijke volmaaktheid.

Jong blijven

Want waarom zou je niet jong willen blijven? Jong blijven als in openstaan voor verandering. Verandering om te groeien. Verandering van jouw persoonlijke manier om om te gaan met ‘de ernst van het leven’ en vooral niet flink zijn. Niet op je tanden bijten. Maar net als een kind openstaan voor alle gebeurtenissen die op je pad komen, of ze nou een leerles zijn of een geschenk. Daar van groeien, tot je laatste levensdag hier op aarde is aangebroken. Want dan ben je (hopelijk) pas oud, en hopelijk net zo flexibel als toen je kind was.

Innerlijk kind

We houden onszelf dus juist klein door niet te luisteren naar ons innerlijke kind. Ben je op zoek naar je innerlijke kind? Ga dan terug naar waar het allemaal ooit begonnen is. Je draagt je innerlijke kind al je hele leven in je mee. Als je verbinding maakt met wie je in essentie bent – puur en open – dan pas ben je echt vrij en weet je wie je werkelijk bent.

Er zijn vele manieren om je innerlijke kind leren te omarmen, en er is ook niet één juiste manier om dit te doen. Voor de ene persoon helpt yoga en meditatie, terwijl de ander veel zelfhulpboeken leest.

Soms giechel ik als een meisje van vijf en ik kan als een kind veel nieuwsgierige vragen stellen. Soms huil ik bij een meditatie-sessie en voel ik ineens wat het kind in mij dwarszit. Op die manier kan ik mezelf helpen. Ik weet dan; ik heb mijzelf weer gevonden. En het is nooit weggeweest.

Mijn tip is: zie jezelf soms voor je toen je klein was. Wat wil hij/zij zeggen? Is je kleine variant boos of verdrietig? Luister ernaar en oordeel niet. Hou jezelf eens stevig vast. Troost je kwetsbare kind in jou, en kijk eens wat dat teweeg kan brengen.

Leave a Reply

You have to agree to the comment policy.