Persoonlijk

Ik kom uit de kast

Mijn littekens van toen, zijn een inspiratie voor nu.

Twee weken geleden werd ik ge√Įnterviewd voor een spiritueel tijdschrift, over welke boodschap ik via mijn werk de wereld in breng. Toen ik¬†vertelde over waar¬†ik¬†me nu bevind in mijn leven, voelde het alsof¬†ik¬†delen weg liet: namelijk de bouwstenen van dit pad. De pijn die¬†ik¬†nodig had om te transformeren. Het is niet dat¬†ik¬†het niet w√≠l delen, maar meer dat¬†ik¬†het nut er niet van in zag. Daarbij¬†geloof¬†ik¬†niet in monopolie op pijn.

Ook heeft het me in het verleden vaak genoeg tegengewerkt om mij kwetsbaar op te stellen, wat¬†ik¬†ook ergens begrijp. Want als iemand intense dingen meemaakt, is dat – hoe lullig ook – je eigen zaak. Jij bent de enige die je¬†uit¬†de put kan trekken, en dat heb ik geweten. Dat betekent niet dat steun niet fijn is, maar¬†ik¬†heb wel geleerd voornamelijk alles¬†uit¬†te spreken tegen de mensen die het daadwerkelijk willen horen, en er eventueel advies over k√ļnnen geven.¬†Dat gezegd hebbende, kom ik bij dezen ‘uit de kast’; ofwel ik geef mijzelf volledig bloot.

Waarom heb ik nu dan de drang om mijzelf in mijn blootje aan jou te laten zien? Omdat ik ten eerste het idee heb dat ik misschien op papier luchtig en ontspannen overkom, maar je alleen de versie ziet die ik nu als 29jarige ben. Ik wil laten zien waar ik vandaan kom, en wat er nodig was om te transformeren in het mens dat ik nu ben, en in essentie al was.

Ten tweede ontdoe ik me hier van mijn kleren om een voorbeeld zijn dat kwetsbaarheid goed is, ook al ben je meerdere keren gekwetst in het leven. Ook om te laten zien dat iedereen pijn en lijden kent, en je dit lijden kunt transformeren in bevrijding. In dit artikel spreek ik voor mijzelf, en hoe mijn ervaring is geweest.

Ik wil mijzelf níét mijzelf ontbloten om dramatisch te doen, zielig gevonden te worden (als je de slachtofferrol aanneemt, beperk je jezelf alleen van oplossingen), om mijn vuile was buiten te hangen, of om advies hierover te krijgen (je mening mag altijd).

Geloof me: ik schrijf dit artikel met een knoop in mijn maag, en heb mijzelf genoeg afgewezen tijdens het schrijven. ‘Moet ik dit wel doen, wat hebben anderen hieraan?’, zijn de bijbehorende gedachten hierbij. Ik ben een mens, en ik maak daarom liever een prop papier van dit artikel om het vervolgens achter me te gooien. Opgeruimd staat netjes ;). Maar ik heb vaker mijn pijn aangekeken, en ben vaker er dwars door heen gegaan, wat er juist voor zorgde dat ik weer groeide. Daarom ga ik nu door mijn schaamte heen, en deel ik hierbij donkere plekken uit mijn leven. Ik hoop hiermee, met anderen die zich kwetsbaar opstellen, het taboe op kwetsbaarheid te mogen verbreken. Want kwetsbaarheid is g√©√©n zwakte, maar juist een kracht. Het is zelfs je sleutel tot bevrijding en geluk! Ik wil je daarom uitnodigen om je ook kwetsbaar op te stellen, ook al ben je misschien bang voor afwijzing. Want door je trauma’s te ontbloten en te genezen, zorg je ervoor dat je in de stroom van jouw leven komt, en je vrij bent in wie je wil zijn. Pijn is namelijk niet controleerbaar, maar genezing wel.

Genoeg introductie. Hieronder een paar gebeurtenissen uit mijn leven, waaraan een transformatie ten grondslag lag:

Jeugd

Ik heb een vader, een moeder en een broer die zes jaar ouder is.

Ik heb deels een fijne jeugd gehad. Ik had ritme/regelmaat/reinheid en rust. Ik mocht elke hobby beoefenen die ik wilde, mijn ouders waren erg betrokken met mijn school en we hadden altijd leuke vakanties (veel kamperen in Frankrijk, maar ook ‘luxe’ vakanties), en ik heb altijd dieren gehad. De praktische zorg die ik thuis kreeg was goed, vooral voor mij als HSP’er. Ook heb ik als kind een erg fijne schooltijd gehad. Ik had fijne leraren, en altijd veel vriendinnetjes en vriendjes. De sfeer was in de klas was goed. Het was eigenlijk gewoon een hele goede basisschool. Hierdoor kon ik goed meedraaien, behaalde ik goede cijfers en voelde ik me prettig.

Deze basis was voor mij als kind fijn en gewenst. Echter, leeft een hoogsensitief persoon vaak in twee werelden: een buiten- en een innerlijke wereld. Mijn diepe, innerlijke wereld ging niet echt gepaard met de praktische en de gevoelswereld van het gezin. Waar twee mensen in het gezin voor harmonie streden, één behoorlijk getraumatiseerd was, ving ik al het leed gevoelsmatig op en streed ik voor rechtvaardigheid om gehoord en gezien te worden. Ik wilde namelijk verbinding en alles begrijpen, om zo de abstracte wereld concreter te maken. Dat werd niet gehoord, wat bij mij voelde als afwijzing en onbegrip.

Ik¬†voelde alle onderliggende trauma’s van mijn ouders, had geen band met mijn vader, voelde me niet beschermd door hem, had een grote leeftijdsafstand met mijn broer en een moeder die vaak weg was. Ook speelde mee dat ik de¬†jongste uit het gezin was, waardoor ik bijvoorbeeld niet mocht meepraten aan tafel. Aan tafel zitten was namelijk om te eten en grote-mensen-verhalen te hebben, dus moest ik mijn mond houden. Dit terwijl¬†ik¬†alle onderliggende kwesties haarfijn aanvoelde. Dus ik droomde aan tafel vaak maar wat weg, of praatte ik dwars door hun verhalen heen om vervolgens streng gecorrigeerd te worden.

Er heerste bij mijn vader veel onrust, oud zeer en verdriet waar nooit over gepraat werd, maar wat wel tot uiting kwam in ruzies, nervositeit, boosheid en onvrede. Ik had het gevoel vaak op eieren te lopen, en peilde vaak zijn humeur om te kijken of hij in een aardige beu was. Ook moest¬†ik niet teveel lawaai maken,¬†omdat¬†mijn vader niet tegen prikkels kon. Ik was dus als kind al snel te veel, terwijl ik toch vrij rustig en dromerig was als kind. Ik voelde mij daardoor onbegrepen, ongehoord en gekwetst. Daardoor ging¬†ik¬†nog meer praten, en daarop werd dan weer defensief gereageerd: een vicieuze cirkel.¬†Net als veel andere HSP’ers, was¬†ik door het niet-erbij-horen, dan¬†ook het zwarte schaap in dit gezin.

Toch ervaar ik mijn jeugd ook als erg fijn (maar dat kan ik nu pas zien). Mijn vader en broer zijn in essentie ook gevoelsmensen en lief, alleen kwam dat soms anders tot uiting. En er was enorm veel liefde tussen mij en mijn moeder. Zij is dan ook een erg zorgzaam en liefdevol persoon. Ik heb ook het idee dat zij een beetje twee taken (de liefdesrol van vader en moeder) op zich heeft genomen, omdat mijn vader het lastig vond kinderen te begrijpen en te beschermen, doordat hij zelf zich zelf onbegrepen en kwetsbaar voelde (ook in zijn jeugd). Dus genoeg liefde kreeg ik zeker, alleen niet van twee partijen.

De echte pijnen voor mij kwamen dan ook pas in mijn pubertijd, maar de zaadjes waren wel geplant in de jeugd.

Pubertijd

Dat ik me niet gehoord voelde en er veel onrust, boosheid en er veel onderliggend en onverwerkt verdriet in huis was, resulteerde bij mij tot een extreme afzetperiode in mijn pubertijd. Ik denk dat ik twee kanten op kon: of mee kon zwijgen om harmonie te bewaren, of mij dwars door deze conservatieve bedoening heenvechten. Dat laatste heb ik gedaan.

Ik denk dat er geen middenweg was. Hierdoor stak ik mijn hoofd boven het Maaiveld. Dit werd door de drie mensen in het gezin me niet in dank afgenomen. Ik maakte bijna iedere dag ruzie met mijn ouders, schold mijn vader uit, heb de hele zee bij elkaar gehuild, en kropte alles op. Leraren waren ook mijn vijand, vooral mannen, want o wee als er nog iemand autoriteit over mij probeerde uit te roepen. Dat lukte niet door mijn vader, en al helemaal niet door leraren. Hierdoor ging het van kwaad tot erger, konden mijn ouders mij niet meer aan, en ben ik bijna uit huis gezet.

Mijn broer was altijd op de achtergrond, en vond het vooral vervelend dat¬†ik¬†‘de harmonie’ zo door elkaar schudde. Tja, ik denk dat ik toen al wist dat harmonie bewaren en bewaken, een utopische gedachte is. Als je nooit de donkere kanten bespreekt van het leven, zie je het leven niet dualistisch en omarm je dus niet hoe het leven in essentie is (tweedelig). En met vier totaal verschillende mensen in √©√©n huis, die ook maar vrijwillig bij elkaar zijn, leek vrede bewaken door het oude in stand te houden onmogelijk. Iedereen loopt dan maar een beetje te broeden op (oude) pijn, en dat wordt dan op elkaar afgereageerd. Daardoor ben ik tot op de dag van vandaag nog steeds zo progressief, want ik heb altijd gemerkt dat je wordt beloond als je nieuwe tools gebruikt om nieuwe gewenste situaties te krijgen, als je maar ergens 100 procent voor gaat en¬† weet wat je w√©l wil. Hoeveel bloed, zweet en tranen dat ook mag kosten, want dat kost het. Daarom heeft niet iedereen daar zin in, maar het werkt heel altijd.

Mijn broer ging vrij vroeg uit huis. Ik bleef zo veel mogelijk van huis weg, naar vrienden toe, en als ik thuis was zat ik op zolder in mijn eigen wereldje. Toen ik 18 (bijna 19) was, pakte ik snel mijn spullen en vertrok naar Amsterdam. Voor zowel mij en mijn ouders een opluchting.

Uiteindelijk heb ik wel voor verandering en progressiviteit gezorgd in het gezin, laten zien dat het anders kan en je kwetsbaar opstellen leidt tot genezing. Ook zie ik dat ik mij in het uiterste gedroeg, en ik daarvoor later ook verantwoordelijk nam. Alleen denk ik eerlijk gezegd dat er geen middenweg was, omdat ik onder andere niet gehoord werd. Daarom moest ik wel mijn hoofd boven het maaiveld uitsteken, om aandacht te trekken. Dit stadium zijn we gelukkig nu allang voorbij :).

Bovenstaande is echt mijn ervaring. Als je de abstracte, innerlijke wereld niet concreet maakt, begrijp ik dat ik voor mijn ouders en broer overkwam als een dwars kind, dat volledig zijn eigen gang gaat. En uiteraard heb ik ook misstappen begaan, en was ik totaal onhandelbaar als puber. Naast bovenstaande uitleg, heeft natuurlijk mijn karakter en de pubertijd ook een grote rol gespeeld. Maar ik denk wel als ik een omgeving had die me meer begreep en constructief benaderde, dit voor mij een hele andere uitwerking had. Het was een wisselwerking tussen mij en mijn ouders (en we mochten zodoende trauma’s uitwerken en van elkaar leren).

Samenvatting:
Mijn jeugd en pubertijd was dubbel. Qua gevoel sloot ik totaal niet aan in het gezin, waardoor ik al gauw te veel was. Ik botste enorm met mijn vader en ik kon niet tegen zijn autoriteit. Ik ging altijd tegen zijn regime in, en liet me niet in een keurslijf plaatsen. Ik verstoorde ‘de harmonie’ (omdat ik liever wil dat trauma’s ontbloot worden, zodat onrust verdwijnt en we daar niet op zitten te broeden). Ik werd niet gehoord, mijn mening telde er eigenlijk nooit toe, en dwaalde daarom vaak af in¬†mijn eigen droomwereld en boeken.

Maar ik had een fijn huis, leuke vriendjes en vriendinnetjes, fijne basisschool en een toffe familie die we vaak zagen. We deden veel uitstapjes, hadden veel structuur en ik mocht elke hobby doen die ik wilde. Ik werd dus wel gesteund, maar dus vooral op de aardse manier. Er was wel een gevoelswereld (heel erg zelfs bij ons allemaal, maar ik wilde deze – als enige in het gezin – ontleden, begrijpen en concreet maken).

In mijn pubertijd heb ik me erg afgezet, tegen zowel leraren als ouders, omdat ik geen enkele autoriteit meer wilde (ik stuitte dan steeds op mijn vaderwond die alleen maar werd opengemaakt, in plaats van dat deze genas).

Sinds ongeveer twee jaar, is de band weer versterkt tussen mij, mijn ouders en broer. Hoewel het nog erg kwetsbaar was en we bewust veel afstand namen, zijn we steeds meer tot elkaar gekomen. En sinds ik op Bali ben, wordt dat eigenlijk alleen maar beter (meer begrip, respect en diepgaande verbinding vanuit beide kanten).

Relatie

Op mijn 22ste kreeg ik een zeven jaar durende relatie met mijn tweelingziel. De eerste twee jaren waren super. Stapelverliefd en we hadden samen echt een eigen wereldje. De jaren erop kende enorme pieken en dalen. Toen werd deze relatie helaas na een paar jaar lichamelijk en verbaal zeer agressief. Toch bleef ik me vastklampen aan betere tijden, en de eerste jaren van onze relatie.

Ik bleef te lang in deze relatie, omdat¬†ik¬†zag hoe erg hij met zichzelf in de knoop zat (en dit herkende van mijn vader).¬†Ik wilde hem ‘fixen’, en dacht altijd dat we er samen sterker door heen konden komen. Dat kwam¬†ik¬†ook, maar niet samen met hem.

Ook bleef ik, omdat gek genoeg deze relatie ‘veilig’ voelde. De eerste jaren werd ik ook beschermd en voelde ik me veilig, maar die jaren die erop volgde waren dat niet. Toch bleef ik hierin, omdat ik veel geruzie en een man die zijn emoties niet onder controle heeft, herkende uit mijn jeugd.

Deze relatie heeft zeker diepe wonden gemaakt en oude geopend, waar mijn ex maar al te graag zout op gooide, maar ik heb zeker ook een aandeel gehad in onze ontploffingen.

Ik was vaak bang voor hem. Ik denk dat hij soms ook bang was voor mij, en dan vooral mijn verbale kant en de prikken die ik hem gaf. Maar ik heb altijd gezocht naar nuancering, oplossingen, gesprekken, alles van beide kanten betrekken, en gespiegeld wat ik moest leren (en te verbeteren waar nodig was). Dit moet echter van beide kanten komen, en dat gebeurde naar mijn mening niet. Wat ook niet erg is, de ene persoon is daar mee bezig/klaar voor, de ander komt er wat later bij (of niet). Uiteindelijk hoefde ik hem ook helemaal niet te helen, dat moet hij zelf doen.

Mijn ex ontblootte mijn vaderwond, zodat ik daar weer mee aan de slag kon. En ik opende zijn moederwond, zodat hij daar mee aan de slag kan.

Enerzijds ben ik hem dankbaar, omdat ik die oude wonden echt nooit uit mijzelf had geopend, en anders niet op diepgaand kon helen. Ze zijn nu aan het helen, en de littekens vervagen met de dag. Op zielsniveau is daarom alles vergeven, en houd ik nog van hem. Maar ik ben ook een aards mens, en alhoewel ik dit kan vergeven bescherm ik mijzelf sindsdien nu zeker voor dit soort destructieve situaties.

En begrijp me niet verkeerd. Mijn ex is enerzijds een hele lieve jongen, en heeft me op veel vlakken geholpen. Ook hij had diepe wonden en trauma’s en hij koos ervoor dit achter zich te laten, wat in mijns inziens resulteerde in de uitkomst dat hij zijn ego niet herkende en liet regeren, met alle gevolgen van dien (wat mijn vader dus ook deed). Dat is jammer, maar zijn keuze en pad. In essentie is het een warme en liefdevolle ziel, en hebben we ook hele mooie tijden gekend. Daarom zal ik hem altijd in mijn hart koesteren.

Samenvatting:
Intense relatie achter de rug, beiden misstappen begaan. Toch is dit goed geweest voor me, want ik had die oude wonden echt nooit¬†uit¬†mijzelf had ontbloot, en nu kon ik ze zien en daarom helen. Ik ben ermee aan de slag gegaan, heb geheeld waar ik kon en deze littekens vervagen met de dag.¬†Zo’n zwart-relatie hoef ik alleen nooit meer, en daarom ga ik nooit meer terug in zo’n situatie.

Vrienden

Tot slot het thema: vrienden.¬†Ik¬†had altijd heel veel (groepen) vrienden (ik bracht ook veel mensen en groepjes bij elkaar), tot¬†ik¬†mijzelf steeds meer ging ontwikkelen en merkte dat ik niet meer paste in bepaalde groepen en keurslijven. Ik wilde niet meer met iedereen vervloeien (want ik had in mijn gezin gezien dat dit nep is, mensen dan op eieren gaan lopen en er zo ongemerkt veel onrust kan woekeren ‘om maar mee te doen’). Ik wil openheid, eerlijkheid en authenticiteit op alle vlakken in mijn leven. En dat was niet erg aan de orde in √©√©n van mijn vriendengroepen, wat ook wel vaak gebeurt in groepen. Daarin ging het wederom om een utopische harmonie, maar deze bereik je naar mijn mening echt als iedereen al zijn kaarten laat zien en niet alleen ‘de goede’.

Mijn persoonlijke ontwikkeling ging gepaard met een paar intense botsingen in deze groep, wat ik jammer en heel pijnlijk vond, maar wat er uiteindelijk wel voor zorgde dat ik weer meer (bij) mijzelf bleef, en ik zodoende gehoor gaf aan het essenti√ęle.

Ik had wel meer vriendschappen buiten die groep. Ook daarbij zijn een paar langzaam uit elkaar gegroeid gegroeid, zonder gedoe. En sommige mensen zijn gewoon wat meer op de achtergrond gekomen, maar nog wel in mijn leven (als (zeer goede) kennissen;)): ook geen gedoe.

Wat me het meest dwars zat van dit thema, was de botsing tussen mij en mijn toenmalige beste vriendin. Wij waren tien jaar bevriend. Toen we gingen samenwonen stapelde onuitgesproken irritaties zo op, dat we enorm gebotst waren na twee jaar samenwonen. Dit verliep zo intens en vervelend, dat ik geen vriendschap meer met haar wilde. Ik heb haar wel vergeven, maar ben het zeker niet vergeten. En dat zal vast voor haar hetzelfde zijn. [Ik snap dat dit verhaal twee kanten heeft, en we beiden een waarheid verkondigen.]

Sommige vrienden zijn juist naar voren geschoven, die ook op een dieper en ander level wilde vibreren. En heb ik weer superfijne nieuwe vrienden gekregen (in Rotterdam en Bali waar ik nu woon), die feilloos aansluiten op mijn energie (en ik op hen). Deze vriendschappen verlopen heel soepel.

Ook dit thema bleek dus nodig te zijn voor mijn groei, waardoor ik niet meer vervloeide met jan en alleman. En ik denk dat ik met thema nu op het voor mij juiste pad zit. Ik heb geleerd dat ik op mijn gevoel mag vertrouwen, en heb nu mensen om mij heen die de Suze van nu begrijpen en ondersteunen (en ik hen). Samen groeien, en spelen we ;).

Samenvatting:
Ik transformeerde vaak, waardoor bepaalde vriendschappen niet meer bij mijn pad paste. Sommige vriendschappen verwaterde, andere clashte. Met mijn toenmalige beste vriendin was dit intens, waardoor ik besloot geen vriendschap meer te willen met haar.

Ik heb geleerd om op mijzelf te mogen vertrouwen, want ook hier ben ik sterker uitgekomen. Ik weet wie ik ben en bescherm mijzelf nu. Nu heb ik vrienden in mijn leven die echt bij mij passen, zodat beide partijen zichzelf mogen zijn en positief kunnen groeien.

Vriendschappen verlopen voor mij soepel als beide partijen zichzelf kunnen zijn en irritaties constructief kunnen uitspreken, zodat het na een paar jaar niet ophoopt met een grote ontploffing tot gevolg.

Gevolg

Angststoornis

Ik werd rond mijn 23ste ziek. Ik had een chronische blaasontsteking en was ontzettend slecht geaard, dat gepaard ging met veel ziek zijn en kwalen. Na wat bloedtesten bleek ik altijd ontstekingscellen in mijn bloed te hebben, en hele lage suikers. Ik had in een klein jaar tijd ongeveer 20 verschillende antibiotica-kuren gehad, hier ga je ook niet echt lekker op kan ik je vertellen. Pas toen de huisarts zei dat ik geen kuur meer mocht, beet ik op mijn lip om niet te huilen. Geen kuur meer, en dan? Voor altijd een ontsteking hebben? Uiteindelijk heeft een aantal factoren ertoe geleidt dat die rotontsteking wegbleef, onder andere het verwijderen van mijn spiraal, en nog bewuster gaan leven. Toch bleek het vele ziek zijn achteraf nodig, omdat ik echt naar binnen mocht gaan keren. Het was een onderliggende schreeuw om aandacht, van mijn onderbewustzijn/innerlijk kind, om mijn onverwerkt verdriet en trauma aan te pakken.

Als gevolg van bovenstaande dingen (en nog wel meer, maar ik hoef niet √°lles bloot te geven vind ik), kreeg ik een angststoornis. Dit was het resultaat van niet willen voelen, wonden wegstoppen en daarom niet kunnen genezen. Deze vurige energie neemt jou dan over, wil alle kanten op, en wordt omgezet in een enorm groot onbestemd angstig gevoel. Je leeft dan in de fight/flight modus, en je lichaam wordt dan echt zeer overbelast. Alle stressvolle momentjes zijn dan eigenlijk te veel en je lichaam maakt dan geen onderscheid mee tussen kleine panieksituaties en grote. Echt vreselijk.

Deze klachten gingen gepaard met paniek-en angstaanvallen, die soms heftig waren. Ik kon niet naar supermarkt, en kreeg angst voor angst. Ik merkte achteraf dat ik toen heel erg in het verleden leefde/vastzat. Mijn trauma’s ontblootte zich als een vastlopende plaat waar ik in zat. Alles ging door elkaar, en ik zweefde uit mij lichaam om mijzelf ‘te beschermen’. In mijn lichaam dalen, voelde op dat moment namelijk veel te angstig en te kwetsbaar. Nu weet ik dat niet-aarden, en dus de confrontatie met het leven (in jezelf) niet aangaan, nog vele malen angstiger voelt. Dan kan je namelijk echt amper meedraaien in het leven, met alle ernstige gevolgen van dien.

Ik heb geen reguliere therapie genomen om met mijn angst leren om te gaan. Ik heb wel een keer gebeld met een psycholoog voor angststoornissen, die na een lang gesprek zei dat ik duidelijk een angststoornis had. Uiteindelijk toch besloten om niet in reguliere therapie gegaan, omdat ik uit het verleden weet dat dit niet voor mij werkt (ik wil met lichaam/geest/ziel werken). Daarom heb ik EMDR-therapie gedaan (aanrader als angst je in de greep heeft). Ook heb ik twee keer met een¬†intu√Įtief¬†coach gepraat. Daarnaast heb ik zelf veel uitgezocht en gespiegeld, veel kambo-sessies gedaan, en ben ik lichamelijk nog beter voor mijzelf gaan zorgen. Ook heb ik veel gemediteerd op mijn angst, en veel geschreven (dit doe ik nog steeds). Mijn blog heelt me ook enorm, en werkt ook als een spiegel voor mij. You teach best what you most need to learn, nietwaar? ;).

In totaal heb ik vier jaar op en af, (ernstige) angstklachten gehad, niet dat iedereen dat aan me merkte trouwens. Ik wist het meestal te verbergen. Uiteindelijk is het mij gelukt om angst te (h)erkennen, en zodoende ermee te werken. Zo is de extreme angst die ik voelde gezakt, en aard ik met de dag meer. Aarden is goed, want angst is bijna altijd iets uit je verleden. In het echte nu, kan je dan ook weinig angst voelen (tenzij je n√ļ voor een grote groep tijgers staat of je je bevindt in een auto-ongeluk ;). Ook is mijn blaasontsteking al een aantal jaar terug genezen, en sindsdien nooit meer teruggekomen. Ik ben nog niet waar ik wil zijn, maar het zit me niet meer dwars om te doen wat ik wil.

[Ik kreeg in dit proces geen emotionele steun. Mijn ouders vroegen aan mijn ex ‘of het wel goed ging’, toen ik vertelde dat ik zo vaak ziek was en me echt niet lekker voelde.¬† En kreeg ik eens een lacherige opmerking van iemand; ‘ohja jij had paniekaanvallen in de rij toch haha. Dat hoorde ik van jouw beste vriendin inderdaad. Kan ik me echt niets bij voorstellen’ (echt grappig inderdaad). Mijn ex was daarentegen op dit vlak wel beschermend en lief. Hij zag het van dichtbij en vond het net zo vervelend voor me als ik. Later heeft-ie dit wel eens tegen me gebruikt, dat ik ‘niks deed en niks kon’ (erg constructief inderdaad), terwijl ik erg mijn best deed en deed wat ik kon. Maar dit was vooral ook om me ergens op te pakken in een ruzie, en het voor hem ook niet makkelijk was om met iemand te zijn die zoveel angst voelt. Ook al verontschuldigde ik mij vaak, als ik bijvoorbeeld geen boodschappen kon doen. En compenseerde ik dit weer door vaak te koken. Alleen soms werd het voor hem gewoon te veel (en dan was het huis te klein). En mijn vrienden wisten ook niet echt hoe en wat. Ook begrepen ze niet waarom ik vaak iets afzei, dat hadden ze wel begrepen als ze in mijn schoenen hadden gestaan ;). Dat gezegd hebbende, stonden ze niet in mijn schoenen en neem ik dit achteraf gezien daarom niemand kwalijk. Met een angststoornis leven, dat begrijp je alleen als je er zelf in zit. Ook heb ik maar een deel aan ze verteld, gewoon omdat ik het zelf amper begreep wat er gebeurde. Ook van dit thema mocht ik leren om te vertrouwen, te voelen en los te laten wat mij niet meer dient.]¬†

Sinds ik op Bali woon, ben ik steeds meer geaard. Hoewel ik mij nog heel angstig kan voelen, kan ik nu er op een afstand naar kijken en er niets mee doen. Ik ben de baas over mijn lichaam, en ik zit achter het stuur. Angst in de ogen kijken, bleek onder andere de kunst te zijn om dit te bereiken. Het wil je namelijk wat vertellen. [Angst gaat namelijk nooit weg, maar wordt het wel steeds kleiner en door de bron aan te pakken, kan je er lessen uithalen :). Anders herhaal je wat je niet wil ervaren/voelen en houd je het enkel in stand.]

Samenvatting:
Ik heb een angststoornis gehad, maar heb in afgelopen jaren geleerd mijn donkere plekken te bezoeken en deze op te ruimen. Zo is het gezakt, en leef ik weer vanuit liefde/vertrouwen. Angst komt mij nog wel eens bezoeken, maar ik weet nu dat het er mag zijn en dit een leermeester is.

Tot slot

Na jaren geen vertrouwen in het leven meer te hebben gehad, leef ik nu weer in volle overgave en vol vertrouwen. Ik ben mijn trauma’s daarom dankbaar. Hoe had ik anders het licht kunnen herkennen, als donkere plekken zich niet zichtbaar toonden?¬†Ik¬†kon nooit zo veel gegroeid zijn (want¬†ik¬†kwam echt van een lange weg), zonder onder andere deze trauma’s (en andere lastige situaties uit mijn leven).¬†Ik¬†heb mij h√©√©l ellendig en slecht gevoeld, en ik heb echt h√©√©l hard gewerkt om te komen waar ik nu ben, maar dit was me meer dan waard. Mijn littekens van toen, bleken namelijk een inspiratie voor nu.

Is mijn leven nu perfect dan? Nee, want perfectie bestaat niet. Het leven zal altijd dualistisch blijven en door dit te weten, heb ik echt het niet-perfecte leven weten te omarmen, waardoor ik niet meer zo snel in dalen of pieken val. Ik kan opruimen wat ik kan opruimen, de rest ebt weg of komt terug wanneer ik het wel kan opruimen. Ik zit weer achter het stuur, en geniet intens van deze rit.

Een grote les die ik van jongs af aan heb geleerd, is dat het belangrijk is om ruimte te geven aan verdriet en pijn. Want het échte geluk komt pas daarna, wanneer je dat verdriet transformeert in kracht en bescherming. Ik schijn dus graag licht op de donkere plekken van het leven, ik (h)erken ze, geef ze ruimte en ga er constructief mee om. Een constructieve houding zorgt er namelijk altijd voor dat je van jouw pijnlijke situatie leert, en er op die manier sterker eruit komt.

Iedereen heeft dus echt een eigen keuze om te reageren op situaties, dus jij ook. Ik ben niet zielig, jij bent niet zielig. Ik heb een pretty fucking good life, met alles erop en eraan. Ik zou met niemand willen ruilen van plek. En ik weet: het wordt alleen maar mooier. Ik hoef alleen maar mijn pad te volgen, en op mijn intu√Įtie te vertrouwen. Daarbij alle pijnlijke donkere plekken, die ik nog tegenkom, te transformeren.

Ik geloof dat alles met een reden gebeurt. Er is geen goed of fout, en iedereen moet zijn lessen leren. We mogen als mens daarbij keer op keer herinneren dat er in iedere situatie licht aan het einde van de tunnel is, voor wie dan ook. Licht is er namelijk √°ltijd, en je kunt er altijd heen. Sterker nog: licht en donker hebben elkaar nodig om te bestaan. Dus ook je donkere plekken mag je in, zodat je hier weer licht op kan schijnen om te genezen.

En onthoud: maak van je shit een hit. Als ik dat kan, kan jij het ook ;). En ik weet dat het lange en intense rit was (en heb nog niet eens alles getypt uiteraard), maar door dit alles mee te hebben gemaakt begrijp ik wel heel veel soorten situaties en mensen.

Natuurlijk had ik dingen anders kunnen doen. En daar heb ik heel veel van geleerd, en ik hoop anderen mensen in mijn omgeving ook van hun misstappen. Als je er allemaal beter uitkomt als een mooier en fijner mens, is het ook gewoon goed zo. Dan kan je elkaar nog leuk in de ogen kijken, en verval je hopelijk niet in herhaling van deze oude situaties/patronen.

Mijn leven nu op Bali is een stuk rustiger. Het voelt nu alsof ik nu een ander leven leid. Suze 2.0. Deel twee: waarin ik eindelijk de vruchten kan plukken, van al het innerlijk werk dat ik heb verricht. Ik voel me goed, blijf in het midden, herken mijn emoties en heb me ontdaan van drama. Ik heb fijne mensen in mijn leven (zowel in Nederland als op Bali), en ben steeds meer geaard in mijn lijf. Ik heb veel gestreden en geheeld in én voor mijzelf. Want ik ben het waard om mijn meest waardevolle, fijne en mooiste leven te leven, net als jij :).

Bij dezen geef ik het stokje door aan jou, zodat jij je ook kwetsbaar kan stellen. Probeer het maar eens, het helpt bij het proces van je genezing.

Dankje voor het lezen, xx

 

Artikel met tips voor angst/depressie/paniek

Het verband tussen HSP en trauma’s

Dit helpt NU om paniek te stoppen

Mijn persoonlijke HSP-verhaal

Zo kan je emoties verkleinen

Een verslag van een kambo-sessie

 

 

Leave a Reply

You have to agree to the comment policy.