Collectief De nieuwe tijd HSP

Hoe stop je met piekeren?

Iedereen piekert wel eens. Vooral HSP’ers kunnen echt in een molentje blijven hangen en krijgen dan vaak het advies om niet zoveel na te denken. Terwijl denken an sich hartstikke nodig is. Overdenken en piekeren echter niet. Ik leg je mijn ervaring en visie uit.

Had ik dat wel moeten zeggen? Waarom voel ik me zo naar bij diegene? Wat een kut!-situatie. Hoe nu verder?

Overdenken kan verschillende oorzaken hebben. Je kan bijvoorbeeld overdenken omdat je controle en grip wil op de toekomst, omdat je een situatie uit het verleden niet accepteert en niet hebt verwerkt, of omdat je onzeker bent over wat dan ook.

Voor het gemak en wat duiding stop ik voor dit artikel mensen even in drie groepen:

1 De groep die ooit geleerd heeft alles achter zich te gooien, en zijn/haar kop in het zand te steekt

Afbeeldingsresultaat voor ostrich gifEen persoon uit deze groep zal dan wel geen last hebben van piekeren, maar zal op die manier leren op de pijnlijke en slome manier. Om te weten wat je echt wil moet je toch echt voor denken. En grote kans dat deze persoon het hele denkproces naar achter kiepert (omdat diegene geen zin heeft in gezeik/piekeren etc), en dan maar helemaal niet meer de tijd neemt voor denken. Want nadenken kost tijd en deze persoon kan het zo makkelijk naar achter gooien, dus de hersens zullen deze gewoonte vaak kiezen bij een moeilijke, pijnlijke situatie.

Zonde, want je voorkomt je lessen niet. Dus blijf je eigenlijk ook hangen in het leven.

2 De groep die overdenkt

Afbeeldingsresultaat voor overthinking gif

Deze groep weet dat je moet nadenken om keuzes te maken, alleen kan geen onderscheidt meer maken tussen actief en passief (over)denken.

Deze persoon blijft hangen in situaties, zoomt in zodat ieder detail meegepakt wordt en piekert over heel veel, wat soms een oplossing als gevolg heeft, en soms niet.

Zonde, gepieker kost veel energie en tijd, en houdt deze persoon uit het nu. Deze persoon zal veel in het verleden en toekomst leven, en emotie en ratio scheiden lastig vinden.

3 De groep die nadenkt, leert en dan doorgaat

Deze mensen staan even stil als ze keuzes moeten maken. Ze denken na over wat er gebeurd is, en wat ze ervan kunnen leren. Ze piekeren wel eens, en zijn ook niet perfect, maar werken vaak richting een oplossing. Hiervoor moeten ze eerst hun les uit de situatie halen.

Top, een persoon uit deze groep heeft een voor hem/haar goede balans tussen piekeren en doorgaan gevonden.

Afbeeldingsresultaat voor balance gif

Niet zo zwart-wit

De meeste mensen willen af  tussen 1,2 en 3. Want zo zwart wit is het leven niet ;). Toch wil ik door het concreet neer te zetten – hoe ik het om mij heen zie, waar ik over lees en zelf ervaren heb – om zo uit te zoomen op de hele situatie.

Want wij mensen zijn vrij simpel, en grote kans dat je jezelf in bovenstaande groepen herkent. Nu denk ik dat groep drie het makkelijkst en het meest gegrond leeft. Want we kunnen situaties niet uit de weg gaan. Vanzelfsprekend komen pijnlijke situaties dan als een boomerang naar ons toe, tot we onze lessen uit deze situaties halen en doorgaan.

Actief denken

Teveel nadenken leidt tot piekeren en daar heb je ook niks aan. Hierdoor krijg je een tunnelvisie en blijf je hangen in het verleden en toekomst. Dit noem ik passief denken.

Actief denken is het fijnste. Dan krijgt pijn een functie. Het is een balans vinden tussen voelen, denken en doorgaan. Als een situatie je behoorlijk triggert, voel dan de pijn en vraag jezelf eens af: wat gebeurt er, welke les kan ik eruit halen? Dan heb je het gevoeld en er actief over nagedacht, en zo geef je het een plek. Dan zul je zien dat je echt makkelijker dingen verwerkt, en op die manier door kan gaan in het nu. En hoe meer je oefent, hoe sneller je dit lukt. Besef hierbij dat alles een moment is, dus als je toch erin blijft hangen, ondanks dat je een oplossing hebt en/of je les eruit hebt gehaald, bedenk dat maar momenten zijn. Dus ook deze pijn/dit moment gaat over :].

Mijn ervaring

Puber
Als puber zat ik in de eerste groep. Ik piekerde nooit, maar kreeg later alles in een keer naar mijn hoofd gesmeten. Oops.

Begin-twintiger
Rond mijn 22ste, toen ik steeds meer verantwoordelijkheid kreeg en nog niet goed met mijn hoogsensitiviteit kon omgaan, was ik iemand uit de tweede groep. Ik ging die shit die op mijn bord lag ontleden, en bleef daar vaak in hangen tot ik uiteindelijk ineens het licht zag (en dus in actie overging).

Ik dacht dus veel passief na, voordat ik in actie overging. An sich was dat dus niet zo verkeerd want uiteindelijk vond ik wel een oplossing en kon ik door. Echter koste dit vanzelfsprekend veel te veel energie, energie dat ik beter aan mijzelf kon besteden dan door in een hamstermolen te rennen. Daarom kon ik beter de passieve fase skippen, of in ieder geval flink verkorten. De uitkomst blijft toch hetzelfde, en het is aan mij hoe snel ik daar bij wil komen ;).

Nu
Nu zit ik in groep 3 😛 (en soms in groep 1, of 2 maar dan probeer ik altijd terug te komen in 3).

Als ik nu iets vervelend meemaak, handel ik meestal niet meteen. Ik laat de emoties zakken door het te voelen, tot de kern (boodschap) blijft. Na een paar uur of dag zijn emoties gezakt en kan ik met de pijn die overblijft gaan werken. Wat gebeurde er? Wat neem ik mee en wat niet? Zo voel ik pijn alsnog, maar krijgt het een functie. Precies waar pijn voor bedoeld is.

Als ik pijn heb gevoeld, actief heb nagedacht en zo de les(sen) eruit heb gehaald, geef ik het zodoende een plek. Dit gaat echt superveel sneller dan vroeger. Ik kan nu in een dag iets groots loslaten, maar eigenlijk zie ik het als pijn omzetten in actie :). ‘Ok dat was vervelend, maar ik heb het nodig om mij iets te leren, voor verandering die goed is voor mijzelf.’

Conclusie

Mijn advies: steek je kop niet in het zand als er iets vervelends/groots gebeurd. Hiermee heb je alleen maar jezelf mee, omdat je er niet van leert. Vervelende situaties herhalen zich op die manier, tot je verantwoordelijkheid neemt. Ook haalt het je weg bij je authentieke zelf, omdat je alleen vanuit je authentieke zelf kan leven als je alles voelt en serieus neemt, maar je niet hecht aan situaties.

Ga ook niet overdenken. Dat is passief, want zo kom je niet in actie. Dit kost veel te veel tijd en hierdoor zal je erg lijden, terwijl je deze fase kan skippen. Uiteindelijk moet je toch in actie komen dus dat kan je beter gelijk gaan doen. Beter vervang je overdenken dus in actief denken, om zo tot je oplossing te komen

Neem een stapje terug bij moeilijke situaties en laat emoties zakken tot je het gevoeld hebt. Hierna komt de verantwoordelijke rol. Sta even stil en kijk welke les het je wil leren. Welke stappen kan je zetten? Schrijf ze op. Nu heb je een oplossing gemaakt voor nu :). Zodoende heb je gevoeld, actief nagedacht en ben je weer in dit moment.

Ik heb bovenstaande les uit eigen ervaring geleerd, en voor mij werkt het als een trien. HSP of niet ;). Ik hoop dat je er iets aan hebt!

Hadieu

Leesvoer

Tips hoe je emoties verkleint (ook als HSP’er)
Hoe stop ik malen en piekeren?
Pijn hoort bij het leven
Zo ga je het om met pijn
Pijn is je leermeester

 

 

 

 

Over Suze

Ik ben Suze, geboren om 08.08 op 31.08.1989, te Breda.

Ik ben een HSP'er, een nieuwetijdsmens, een lichtwerker, een Brabander, een aarde én watertype, een zacht meisje met pit, beeldend en praktisch tegelijk, iemand met een sterke boodschap, maar bovendien: een mens met allerlei perfecties en imperfecties: net als jij.

Ik verwonder mij voor hetgeen wat we niet altijd letterlijk kunnen waarnemen. Ik analyseer er wat op los, en schrijf om de boel te structureren en anderen te inspireren.

Altijd op zoek naar eenheid en verbinding, met authenticiteit en aanwezigheid in het hier en nu. Zodat ik niet ga zweven, maar geworteld blijf. Met de hoofd in de wolken, en de voeten in de aarde.

Hier laat ik al mijn kaarten zien, en nodig jou uit om hetzelfde te doen.

Spread the light.

💙

Leave a Reply

You have to agree to the comment policy.