Gastblog

Gastblog: Voel ik mij onderdrukt als man?

Man kracht

Ik kreeg laatst de vraag of ik mij als man onderdrukt voel door vrouwen. Mijn hart spant zich wat aan en krimpt ineen bij het onderwerp, en ik ervaar woede. Maar waarom? Voel ik mij onderdrukt door de vrouw? 

Ik ervaar de vraag zelf, op intentioneel niveau, als gewelddadig. De vraag impliceert namelijk dat ik op intentioneel niveau onderdrukt kán worden. En dat is helemaal niet waar. Ook ondermijnt de vraag mijn gevoel van kracht.

Even terug naar vroeger. Toen had ik wellicht ja beantwoord op de vraag. Ook ik heb oordelen over mijn mannelijkheid meegekregen. Ook ik voel vele generaties angst voor het mannelijke in mij, net als zoveel andere mannen. Ik heb deze angst dus zeker als waar erkent. Daarbij heb ik heb mijn eigen kwetsbaarheid ingepakt met beelden van anderen. Zo heb ik de angst voor mijn mannelijkheid overgenomen, en ben ik toen mijn mannelijkheid zelfs gaan verachten. Ik ben toen maar aan verwachtingen van anderen gaan voldoen, om te kunnen overleven. Zodoende ben ik zelfs voor een groot deel uit mijn mannelijkheid gestapt. Maar dat heb ik altijd gedaan voor mijzelf om te overleven. Als ik voor de ander gebukt heb, deed ik dat namelijk om te overleven. Als ik “nee” ging zeggen tegen mijn eigen pure, prachtige krachtige mannelijkheid, dan deed ik dat ook om te overleven. De keuze kwam dus steeds vanuit mijn kracht, vanuit mij. Ik ben dus ooit uit mijn mannelijkheid gestapt, maar heb dit dus altijd zelf gedaan. Daarom wilde ik kijken wat hier onder lag, om weer terug te kunnen staan in mijn kracht.

Zodoende kwam ik erachter dat de weg van het weer uitpakken – terug naar de kern – zo’n pijn doet. Ik heb mijn ongelooflijk tergend diepe pijn van vele generaties van afwijzing en angst destijds ingepakt, en pakte weer uit.

Dus, ja ik kan de vraag letterlijk in mij voelen als een kramp, omdat er veel angst om dit onderwerp heen hangt. Maar ik ben nooit – en word – nooit onderdrukt, is mijn antwoord.

KINDPIJN

Ik zie dat mijn diepste verlangen als man, het verlangen is om mezelf te kunnen dragen. Om zelf te leren herkennen en voelen wat ik nodig heb, en waar ik naar verlang. Om zelf te leren herkennen en voelen, wat mij raakt en waar ik uithang. Om zo alles werkelijk te kunnen ontvangen.

Dit vraagt van mij dat ik alles aanga wat in mijn lichaam beweegt. Dat ik volledig verantwoordelijkheid neem voor al mijn gevoelens, behoeftes en verlangens. Dat vraagt dat ik van mijn voetstuk – waar aan ik denk te moeten voldoen – afstap. Dat ik de beelden van mijn ouders, voorouders, de mensen om mij heen los laat. En dat vroeg van mij om te sterven en terug te keren naar mijn kindpijn.

En dat deed pijn.

Als verschrikkelijk ervoer ik het, dat ik mezelf niet kon dragen binnen mijn relatie, en wel verlangde van mijn vrouw dat zij mij droeg. Ik zag dat niet klopte, maar ik wist op dat moment niet hoe het anders moet. Ik wilde dat zij – de buitenwereld- mijn pijn of onveiligheid vanuit mijn gewonde kind oploste. Dat ze voor mijn behoeftes zorgde, die ik vroeger zo hard nodig had als kind. Dat ze in mijn seksuele behoeftes tegemoet kwam, wanneer ik dat wilde en omdat ik het nodig had. Ik had haar zo nodig, dacht ik op dat moment.

Op dat punt herkende en voelde ik mijn eigen gevoel en behoeftes dus niet. Ik droeg toen geen verantwoordelijkheid voor mijn pijn en onveiligheid. Sterker nog: ik stopte het weg, en richtte mij volledig op mijn vrouw. En onbewust eiste ik van haar dat ze mijn pijn en onveiligheid draagt, en zo mijn behoeftes bevredigde. Maar extra pijnlijk werd het als zij het ook daadwerkelijk probeerde op te lossen. Want dan nam ze voor mijn gevoel mijn leven en macht eigenlijk over! En een deel van mij ervoer juist dat overgenomen worden als verschrikkelijk. Dus ging ik haar ook stiekem haten, omdat ze mijn leven overnam. Ik haatte haar, omdat ik haar nodig had om te overleven. Maar ook die haat mag ik als man niet voelen. Kán ik niet voelen. Als ik de haat toon, ben ik de boosdoener en verlaat ze me natuurlijk. Dus haatte ik mijzelf dan maar. En dat uitte zich in dat ik mij maar mezelf kapot werkte, dronk of sportte. Of ik ging mezelf bewijzen door macht uit te oefenen op anderen. Het kon allemaal.

Ik voelde me op dat moment eigenlijk ontzettend machteloos, en gecastreerd. En juist: precies dat deed ík zelf.

DE SPIRITUEEL VOLWASSEN MAN

Hoe transformeerde ik van een gewond kind naar een spiritueel volwassen man? Daarvoor heb ik mijzelf volledig leren over te geven aan mijn hart, buik en geslachtsorgaan. Zo leren inzien wat van mij was, en wat van buiten mij. Míjn verlangens, mijn woede, mijn angst en mijn behoeftes: ik ben de hoeder daarvan, en zal dat altijd blijven. En ik onderdrukte mijzelf, mijn vrouw deed dat niet. Weg met de projecties.

Om mij daadwerkelijk over te kúnnen geven, moest ik eerst door de hel. Door het slijk. Door de ongelooflijke rauwe pijn en doodsangst. En door de schaamte. Steeds weer. En steeds weer alle verleidingen van seks/werk/macht weerstaan; de verleidingen van mij steeds weer op iets in de buitenwereld richten.

Nu richt ik mij me op mijn innerlijke wereld, en heb ik geleerd om verantwoordelijkheid te nemen voor mijn kind-pijn en de spiritueel volwassen man in mij. Heerlijk wanneer ik mijzelf kan dragen, en als ik dan als extraatje ook nog eens door mijn vrouw of een ander gedragen word… Geen opvulling, maar als aanvulling. Heerlijk is het als ik dan ook nog door mijn vrouw gehoord en ontvangen word. Ja, graag zelfs :). Echter heb ik het niet meer nodig om man te zijn.

Dat ik mij mijzelf nu volledig draag wil niet zeggen dat ik mijn vrouw niet nodig heb, of dat ik me niet meer met mijn vrouw verbinden wil. Integendeel. Alleen ervaar ik het verbinden met haar, dan niet meer als gevaarlijk of zelfs potentieel levensbedreigend (vanuit mijn kindpijn), maar júíst als fijn en aanvullend, omdat ik als spiritueel volwassen man aanwezig ben. Met alles in mij. En omdat ik mijzelf kan dragen, kan ik mij volledig aan haar geven. Zo kan ik mijn vrouw werkelijk ontvangen, en deze energie ook weer terug geven aan haar. Uiteindelijk wint zo de eeuwig stromende eindeloze liefdesbodem.

Als de vraag of ik mij onderdrukt voel door vrouwen nu aan mij gesteld wordt, kan ik dus nog ineen krimpen, omdat er een oude pijn geraakt wordt. Het verschil is nu dat ik wel zicht op mijzelf heb hierin. Ik word nog wel in een oude wond geraakt, maar verlies mijzelf er dan niet meer in. Ik herken mijn litteken, en kan nu voor mijzelf zorgen.

Tekst: Marc Boas
Website: Zitten in aandacht

 

 

Over Suze

Ik ben Suze, geboren om 08.08 op 31.08.1989, te Breda.

Ik ben een HSP'er, een nieuwetijdsmens, een lichtwerker, een Brabander, een aarde én watertype, een zacht meisje met pit, beeldend en praktisch tegelijk, iemand met een sterke boodschap, maar bovendien: een mens met allerlei perfecties en imperfecties: net als jij.

Ik verwonder mij voor hetgeen wat we niet altijd letterlijk kunnen waarnemen. Ik analyseer er wat op los, en schrijf om de boel te structureren en anderen te inspireren.

Altijd op zoek naar eenheid en verbinding, met authenticiteit en aanwezigheid in het hier en nu. Zodat ik niet ga zweven, maar geworteld blijf. Met de hoofd in de wolken, en de voeten in de aarde.

Hier laat ik al mijn kaarten zien, en nodig jou uit om hetzelfde te doen.

Spread the light.

💙

Leave a Reply

You have to agree to the comment policy.