Gastblog, Mind, Spiritueel

Gastblog: Eerst bestond ik, nu lééf ik

Demi de Vries

‘Ik was mij ervan bewust dat ik eerst diep moest gaan, voordat ik weer zou kunnen shinen in het leven.’

Ik bestond

Voordat ik in een burn-out raakte had ik het idee dat ik slechts bestond. Ik leefde namelijk gewoon het leven wat ik had. Ik voelde me niet altijd heel gelukkig, maar ik deed het maar gewoon. Dat was toch immers wat iedereen om mij heen ook deed en wat hoorde?

‘Het leven bestond voor mij uit overleven in plaats van leven.’

Zo heb ik een lange periode gezorgd voor mijn vriend die kanker had. In die periode studeerde ik in de nachten om mijn bachelor psychologie af te ronden. Ook werkte ik twee dagen per week, wilde ik ook nog heel graag al mijn sociale contacten bijhouden én aan iedereen om mij heen een luisterend oor bieden. Ik kreeg vaak de vraag in die periode ‘hoe ik in godsnaam alles voor elkaar kreeg’. Ik vond het heel normaal en ik kon het, dus ik deed het. Achteraf gezien stel ik mezelf die vraag ook. Terwijl ik voor iedereen zorgde en aan de verwachtingen van (vooral) mezelf, de maatschappij en iedereen om mij heen probeerde te voldoen, vergat ik namelijk iets heel belangrijks: mijzelf. Zonder dat ik het doorhad verwijderde ik zo iedere maand, iedere week en iedere dag steeds een stukje verder van wie ik in essentie ben. Het leven bestond voor mij op die manier uit overleven in plaats van leven. Ik bestond. Niets meer. Niets minder.

Demi de Vries
Demi

Rustig vaarwater & de klap

Toen mijn vriend nog slechts op controle hoefde en ik mijn studie had behaald, begon ons leven in een wat rustiger vaarwater te komen. We gingen op vakantie naar mijn favoriete plek. De plek waar ik mij zo thuis voel. De plek waar ik mij blij, ontspannen en gelukkig voel. De plek waar ik rust kan vinden. En terwijl mijn vriend tot rust kwam, voelde mijn lichaam zwaar en alles behalve uitgerust.

  ‘Dát was voor mij een teken dat ik er niet meer omheen kon: ik had een burn-out.’

Ik negeerde het extreem onrustige gevoel. Pas toen ik na de vakantie aan mijn master begon, kreeg ik door dat er iets niet helemaal klopte. Waar ik eerst nog zoveel zin had in een nieuwe studie, kon ik nu de motivatie niet vinden om er ook maar iets voor te doen. Sterker nog: het boeide me niet! Dit was niets voor mij. Waar was die mentaliteit: niet lullen, maar poetsen?

Ik ging wat bewuster naar mezelf kijken. Ik had hartkloppingen, was vaak duizelig, voelde mij leeg en uitgeput. Ook had ik nergens zin, ik was vergeetachtig en alles was letterlijk teveel. Toen ik in datzelfde weekend wakker werd en mijn ogen opendeed zag ik de kamer keihard ronddraaien. Dát was voor mij een teken dat ik er niet meer omheen kon: ik had een burn-out.

Níéts meer kunnen

Toen ik op een dag wilde hardlopen en al na vijf minuten op de grond moest gaan zitten, kreeg ik pas door hoe concreet die burn-out daadwerkelijk was. Mijn tranen die ik het afgelopen jaar opgespaard had, kwamen er langzaam via paniekaanvallen weer uit. Na flink wat huilbuien kwam ik erachter dat ik mij het beste volledig over kon geven aan wat ik voelde. Ik was mij ervan bewust dat ik eerst diep moest gaan, voordat ik weer zou kunnen shinen in het leven.

En diep ben ik gegaan. Ik stopte met mijn studie en nam volledige rust. Pas toen ik me hieraan overgaf en accepteerde dat deze rust écht nodig was, merkte ik hoe ontiegelijk slecht het met mij ging. Ik kon echt letterlijk niets meer. Vijf minuten lopen was al teveel. TV kijken of muziek luisteren kon ik niet aan. Ik moest tien keer dezelfde zin lezen van mijn favoriete boek en ik sliep ik dertien uur per nacht.

Schoonheid van al het kleins zien

‘Door de lens van mijn camera leerde ik te focussen en te zoeken naar de schoonheid van de meest kleine dingen.’

Dat ik amper iets kon, leerde mij om te kijken in de kleine ruimte waarin ik leefde. Naar wat er – hoe ellendig ik mij ook voelde – nog wél was.

Fotograferen was iets wat nog lukte. Door de lens van mijn camera leerde ik te focussen en te zoeken naar de schoonheid van de meest kleine dingen. Dit bracht mij kleine geluksmomentjes. Zo werd ik blij van een nieuw blad aan mijn plant. De zon die ik onder zag gaan achter de huizen. De stad die ik zag ontwaken. Het licht wat net mooi viel. Het leerde me inzien dat geluk onafhankelijk is van wat je meemaakt. Dat je ieder moment ervoor kan kiezen in hoeverre je jouw geluksgevoel laat beïnvloeden. Er schuilt zoveel schoonheid alle kleine dingen om ons heen. Het enige wat wij als mens hoeven te doen, is ons hiervan bewust te zijn. Te focussen op die mooie dingen, en daar van te mogen genieten.

Het proces is de weg

Ondanks dat ik genoot van kleine geluksmomentjes, wilde ik net als ieder ander gewoon mijn leven, leven. Maar al snel kwam ik erachter dat ik helemaal niet leefde. En wat mijn leven dan was, dat wist ik eigenlijk ook niet.

‘Dit proces ervaren is de weg naar mijzelf’.

Langzaam maar zeker begon ik mijzelf vragen te stellen: ‘Wie ben ik eigenlijk?’; ‘Wat wil ik in mijn leven?’, ‘Ben ik blij met wat ik doe?’, ‘Zijn de vriendschappen die ik heb wel échte vriendschappen?’. Ieder leefgebied ben ik afgegaan. Ik vond het moeilijk om mezelf deze vragen te stellen. Het was confronterend. Het was verdrietig en soms maakte het me bang. Tegelijkertijd was het heel waardevol. Het leerde me dat ik niet vast hoefde te blijven zitten in het leven wat ik had. Dat ik mag kiezen voor mijzelf. Kiezen voor wat ik wil, voor wat ik belangrijk vind. Dat ik mag dromen.

Doordat ik leerde wat mij energie gaf en wat mij energie kostte, lukte het mij ook steeds beter om bepaalde keuzes te maken voor mijzelf. Waar ik in begin de focus vooral legde op ‘ik moet mijzelf snel beter voelen’, maakte dit al snel plaats voor ‘dit proces ervaren is de weg naar mijzelf’.

Demi de Vries
Demi in haar woonplaats Rotterdam

Mijn weg naar écht leven


‘Het leven is te kort om te doen wat je niet leuk vindt, je ongelukkig te voelen in wat je doet of denkt te moeten doen of zijn.’

Mijn burn-out is tot nu toe een zeer moeilijk proces geweest, dat zeker. Het was een weg met veel vallen en opstaan. Ik wil deze periode zeker geen cadeautje noemen, maar de uitdrukking zonder ‘breakdown geen breakthrough’ is wel van toepassing op mij.

Ik heb lang en diep moeten graven om bij mijzelf te komen. En..uiteindelijk vond ik de échte Demi. De Demi die los is van de verwachtingen van mezelf, anderen en de maatschappij. Ik heb leren luisteren naar mezelf en leren houden van mezelf om wie ik ben en wat ik doe. Zodoende ben ik erachter gekomen wat ik écht wil en écht belangrijk vind in het leven.

Tegenwoordig besta ik niet alleen meer, nee ik LEEF! Het leven is te kort om te doen wat je niet leuk vindt, je ongelukkig te voelen in wat je doet of denkt te moeten doen of zijn. Het is belangrijk om stil te staan bij de keuzes die je kán en mág maken. Iedere dag bekijk ik of dat wat ik doe mij energie oplevert, of dat het mij energie kost en maak ik hier bewuste keuzes in.

Daarnaast stel ik mezelf nog met regelmaat de vragen: Wie ben ik eigenlijk? Wie wil ik zijn? Wat past bij mij en wat juist niet? Doe ik wat ik wil? Zo blijf ik mij bewust van mijn manier van leven, mijn keuzes, mijn gedrag en de gevolgen hiervan, waardoor ik voorkom dat ik meegenomen word in de dagelijkse sleur. Op die manier blijf ik dicht bij mij zelf en dat vind ik ontzettend belangrijk.

Wanneer ik merk dat ik mij niet goed voel, neem ik de ruimte om dit gevoel te onderzoeken. Het kan namelijk een teken zijn dat er iets moet veranderen. Ik negeer mezelf dus niet langer. En ik leef niet meer vanuit angst, maar vanuit liefde. Vanuit liefde durf ik namelijk te dromen.

Droom

Ik geloof in een wereld waarin iedereen zijn of haar hart leert volgen. In een wereld waarin iedereen het leven leert lief te hebben en de angst achterwege durft te laten. In een wereld waarin iedereen zichzelf leert kennen, gaat doen wat hem of haar gelukkig maakt en lééft. Ik geloof in jou en ik geloof in mij.

Demi: ‘Ik geloof in een wereld waarin iedereen zijn of haar hart leert volgen.’

Ook geloof ik in het delen van eerlijke en oprechte verhalen, en zo durven te staan voor wie je daadwerkelijk bent.

Leef in het kwadraat

Ik sta voor het delen van deze kwetsbaarheid en openheid. Zodoende ben ik een platform Leef in het kwadraat begonnen, waar ik schrijf over onderwerpen als geluk, mindset, burn-out en het leven in zijn algemeenheid. Hiermee wil ik anderen inspireren om te leven vanuit liefde. Als ik ook maar één persoon mag inspireren, ben ik een nog gelukkiger mens.

Tea Talks

Ik bied ook Tea Talks aan. Deze talks zijn voor iedereen die een keer informeel wil kletsen. Dit kan gaan over iets waar je tegenaan loopt, wil weten waar je nu staat in het leven en hoe je verder kan bewegen. Het kan ook over een compleet andere situatie gaan, waarbij je wel wat tips en handvatten bij kunt gebruiken.

Onder het genot van een kopje thee sparren we dan samen vanuit positiviteit over het onderwerp waar jij het met mij over wil hebben, en mag je mij de oren van mijn kop vragen! Voor meer informatie hierover kan je mij mailen.

Tea Talk met Demi

Demi volgen? Dat kan op haar Instagram, Facebook en binnenkort op haar website!

 

 

 

Wil jij ook een gastblog schrijven en denk je dat jouw verhaal op mijn blog past? Waar wacht je dan nog op? Vind ik superleuk! Stuur mij een berichtje voor meer info.

 

 

 

 

 

 

 

 

Leave a Reply

You have to agree to the comment policy.