Mind, Persoonlijk, Spiritueel

Één van de moeilijkste processen in mijn leven

Ik heb een relatie van zeven jaar achter de rug met mijn tweelingziel. Zonder daar teveel over uit te weiden, zijn wij beiden van overtuigd dat we elkaars tweelingziel zijn. Ook hij gelooft dit, ondanks zijn onwijze nuchtere en sceptische levensinstelling. Wij telepatheerde met elkaar, praatte ‘s nachts met elkaar in onze slaap, hadden hetzelfde handschrift en hadden geen woorden nodig. We vulden elkaar als tegenpolen perfect aan en hielden evenveel van de ander als van onszelf. We kwamen thuis bij elkaar. Hij was destijds de yang en in de yin. Mooier kan niet toch? De eerste twee jaren van onze relatie met mijn ex waren dan ook geweldig.

Mijn ex en ik waren na een jaar als beste vrienden, elkaars geliefden geworden. We waren stapelgek op elkaar. Als maatjes al, en nu als vriendje en vriendinnetje. We gingen door het vuur voor de ander en konden niet zonder elkaar (maar eigenlijk ook niet met bleek later).

We vulden bij elkaar precies aan wat we in die tijd zo misten in onszelf. Hij gaf me in de eerste jaren gevoelens van vertrouwen, veiligheid, stevigheid en rust. Ook kreeg ik mannenliefde die ik zo gemist had van huis uit en een thuis. En de basis van dit alles was liefde en zal altijd liefde blijven. Hij beschermde me tegen de boze wereld, iets wat ik zo nodig in die jaren. Ik was mijzelf aan het uitvogelen, mijn authenticiteit volledig aan het omarmen, mijn bagage uit het verleden aan het sorteren en dit ging op zijn zachts gezegd niet zonder slag of stoot. In deze kwetsbare jaren was hij vaak mijn rots in de branding. Hij steunde mij in de eerste jaren áltijd en liet me mijzelf zijn. Sterker nog: dat ik anders was dan anderen, vond hij altijd leuk.

Andersom gaf ik hem een gevoel van zekerheid, dat hij er mocht zijn, hij leuk genoeg was als hij er maar zelf in geloofde, speelsheid, levensenergie, vertrouwen, een breder perspectief in het leven, relativering, dynamiek, vooruitzichten en onvoorwaardelijke liefde. Ook ik steunde hem áltijd.

Toen we niet enkel elkaars geliefden meer waren, maar ook de rol van leraar/leerling, broer/zus en vader/moeder gingen vervullen, werd het…ingewikkeld.

Rollen

De rol van geliefden in onze relatie werd vaak genoeg vervangen door een vader (hij) en moederrol (ik), dankzij stevige wortels die we beiden gemist hadden in onze jeugd. Ook waren we vaak genoeg broer en zus (die ook ruziede als broer en zus). En dan echt als een tweelingbroer en -zus. Ook as een van ons pijn had, dan trok de ander dat nog meer aan eigenlijk. Zijn geluk was mijne en idem dito.

In ander periodes hielden we elkaar een continu een spiegel voor en waren we leraar en leerling, terwijl we niet altijd wilde leren.

Ego-patronen

Onze relatie was zeer ingewikkeld, ontzettend liefdevol, lastig en pijnlijk, maar ook mooi, intens en vurig en krachtig. Het was veel. Te veel. Zoveel liefde dat we door het vuur gingen om elkaar te pijnigen, zodat we ons als individu konden helen. En dat is precies wat tweelingzielen vaak in een relatie doen met elkaar. Daarom is het heel lastig als je ego-patronen niet herkent en gaat projecteert om zo’n relatie in stand te houden.

Toen we beiden wisten dat hier nooit meer een einde aan kwam aan dat onnodige spel, waarbij we steeds van rol wisselden, deden we na heel veel pogingen om het anders te gaan doen (geloof me ALLES is geprobeerd van mijn kant), bleek er eigenlijk dat er niet zoveel veranderd was. We deden toen precies wat we níét moesten doen: erin blijven hangen.

Voor mijn gevoel heb ik alle kaarten op tafel gelegd en ons gewezen op de aanwezige rollen en ego patronen, maar was dit te moeilijk voor mijn ex en ik kon het niet alleen. Zodoende schoot ik ook vaak genoeg weer in mijn ego en reageerde vanuit daar. Tot ik daar klaar mee was, maar als de ander blijft projecteren is er geen beginnen aan. Je moet het beiden doorzien en willen veranderen.

Alle lessen waren voor mijn gevoel ontbloot, maar we konden niet leren met elkaar. We konden alleen de lessen zien en voor ons zelf gaan. De laatste les, zou blijken, was om elkaar te laten gaan uit en in liefde.

Afstoten en aantrekken

Deze bitterzoete relatie tussen mij en mijn ex duurde zo’n zeven jaar in totaal, met enorme ups en downs. We hebben samengewoond in twee steden, ruziede heel wat af en ik heb met niemand ooit zo’n haat-en liefde verhouding gekend. Er was geen middenweg tussen ons, hoe graag ik die ook zocht. Ik heb er oprecht alles aan gedaan om die te vinden en daar te blijven samen, en hij vast ook op zijn manier, maar we kunnen andermans gedrag niet bepalen. Een grote leerles voor mij in die tijd.

Die haat-en liefde verhouding is op zielsniveau het afstoten en aanstoten wat tweelingzielen hebben. Wat heeft dat zeer gedaan, in de schoot van mijn ex heb ik vanuit het diepst van mijn wezen zitten huilen om oud zeer van mijn jeugd, daarna heb ik op mijn eigen schoot het diepst van mijn wezen gehuild om hem en mijn jeugd.

De pijnen in de relatie en van vroeger, kwamen van HEEL ver en was enorm intens, zonder verder in detail te treden. Het was vermoeiend, verdrietig, verslavend, ongezond en destructief maar ook constructief, liefdevol en leerzaam voor mij als persoon. Want ik leerde weer bij mijzelf te komen en mijzelf liefde te geven die ik zo graag van een man wilde.

Zodoende lukte het mij steeds meer om niet meer uit de tent te laten lokken, de focus te gaan verleggen op mijzelf, mijn lessen te leren en dit voor eens en altijd achter mij te laten.

Bali

Ik sprong eruit en vertrok, naar Bali. Niet om dit (bewust dan) maar omdat ik altijd dit als droom al had. Achteraf gezien kwam het me niet beter uit, en was er geen andere plek waar ik had kunnen helen. Omdat ik zo ver weg ben kreeg ik de kans alles echt helder bekijken en zodoende een plekje geven. In Nederland hadden mijn ex en ik al als een magneet vast elkaar weer veel te vroeg opgezocht.

Ik kan nu stellen na 4,5 maanden Bali, en ongeveer 3 maanden dat het al uit was in Nederland, ik er doorheen ben. De relatie nu in het verleden ligt en ik geland ben in het nu.

Mijn proces ging achteraf gezien ongeveer zo:

1. Net op Bali
Wauw ik heb echt voor mijzelf gekozen. Alle zwaarte gleed van mij af en ik had het gevoel de wereld aan te kunnen. Ik miste niks aan mijn ex en dacht dat het enige voordeel aan dat alles zo uitgekauwd was, dat ik in ieder geval allang stilletjes afscheid had genomen.

2. Think again. Het verdriet kwam als een boomerang in mijn gezicht. Ik praatte er met een paar anderen over en die zeiden dat ik overduidelijk niet over hem was. Ik gaf geen ruimte aan mijn verdriet. Het verdriet was er wel, maar nog in de vorm van kwaadheid, frustratie en ongemak.

3. Pijnpijnpijn. Hartverscheurende pijn. Hoe kan ik nou ooit loslaten wat een deel van mij is? Mijn tweelingziel. ‘Had ik ‘m maar nooit ontmoet’. Ik heb in de verkramping gezeten, kon controle niet los laten, piekerde intens en huilde van de pijn. Verkrampt liet ik het in me. Ik was niet klaar om het los te laten. Fuck, dit is gewoon een zwaar onderschat rouwproces. Álles is weg. Niet alleen de relatie maar ook HIJ, wie hij voor me was. Geloof me; ik wilde voor geen goud meer die relatie terug, en die was ook allang gedoofd. Maar ook hij was weg en voelde dood. Rauw, koud en leeg. Wauw wat is dit intens. Ding dong, een groot realisatiemoment. 

4. Lezen, lezen en lezen. Filmpjes op Youtube zien over scheidingen, gebroken relaties etcetera. Weet niet eens meer welke, maar een of andere coach op Youtube, artikelen op Quora over bepaalde onderwerpen lezen en verder nog meer lezen. Alles wat los en vast zat. Ik wilde en zou er nu doorheen gaan ook. Dit hielp trouwens. Ik gaf me meer over.

5. Het kwam er allemaal uit als een vies lopend oor.

6. Fases van afgunst wisselde af met fases van  ‘ik wil hem terug’ en (over)romantiseren hoe geweldig de leuke kant was. De lelijke kanten vergat ik even voor het simpele gemak. Weer filmpjes kijken op Youtube van die liefdescoach. Zodoende lezen dat dit normaal was en je de lelijke kanten JUIST moet herinneren. Anders je een zelfgemaakt persoon die niet bestaat (zonder de lelijke kanten). Lezen dat anderen ook door deze fase doorheen gingen, deed me goed.

6. Véél met mijzelf zijn en heel veel muziek luisteren. Tegelijkertijd onderhuids ook verbinding zoeken met mijn ex. Op hetzelfde Spotify-account zitten, mailen, dromen, ruzie met hem maken in mijn hoofd. Het voelde zo oneerlijk. Alles kwam omhoog. We begonnen elkaar ook af en toe te spreken. Niet aan te raden. Dit ging nergens heen en was weer erg vanuit emotie. Onderhuids heb je gewoon pijn en wil je elkaar terug maar is er verder niks veranderd.

7. Dieptepunt tussen mij en mijn ex. Op dit punt haatte we elkaar (weer) zowat, en er waren dingen gebeurd waar ik het op zijn zachts gezegd niet mee eens was. Mijn ex loog veel en dit keer weer. Ik voelde me genaaid, boos en super gekwetst, alles van die jaren kwam nu weer naar boven. Dit voelde zo oneerlijk! Alles waar ik te makkelijk voor mijn gevoel over heen gestapt was, kwam weer omhoog. Ik liep weer in zijn val (en mijn eigen blokkades werd weer ontbloot). Bij.Mijzelf.Blijven. Leerles.

8. Gevallen, leegte. Pijn zie punt 3, maar óók inzicht op nieuwe ruimte. Ik rechtte mijn rug weer en zag de drie stappen die ik naar achter had gedaan, tijd om er vijf naar voren te doen.

9. Weer lezen, lezen en lezen. Ook reflecteren en veel diepgaande muziek luisteren. Vrienden zien, lachen en natuur opzoeken.

10. Langzaam het gevoel te krijgen weer te landen na jaren. Echt in een soort spaceshuttle zag ik mijzelf van afstand langzaam weer terugkeren op aarde (haha).

11. Deze kon niet achter blijven. Jawel, de Rebound. Het is precies wat het zegt: Gevoel verliefd te zijn, ik vergat mijn ex totaal en had tijd van mijn leven. Daarna word je weer netjes thuisgebracht bij jezelf. (Toch hielp het me wel verder voor mijn gevoel. Uiteraard was dit geen langdurige liefde en was dit vlammetje snel gedoofd, maar ik heb wel gevoeld dat ik zonder mijn ex het minstens zo leuk kon hebben, er nog andere mannen waren op de wereld en ik weer een gevoel van pure verliefdheid kon hebben voor anderen. Ik heb mijn ex niet nodig (en die rebound trouwens ook niet).

12. Rebound afgelopen. Mis er niks aan. Cirkeltje was rond en afscheid was afscheid. Losgelaten, wat makkelijk ging. Jee, ging dit proces ook maar zo soepel tussen mij en mijn ex? Haha.

13. Ik ben mijn ex gaan aanspreken, maar nu niet vanuit emotie. Ik trok dat vervelende onderbuikgevoel niet tussen ons. Hadden we nou ruzie, hoe zat het nou. Ik wilde vetorecht inzetten. Geen gevecht meer. Geen pieken, geen dalen maar neutraal. Zou dat lukken?

14. We spraken elkaar en emoties werden gescheiden van ratio. Het werd wel geprobeerd om mij uit de tent uit te lokken, maar ik bleef steeds bij mijzelf en vertelde rustig dat het te vroeg was om emotionele dingen te bespreken. We allebei een boekje konden openen over elkaar, maar we toch niet zouden luisteren naar elkaar. Hij begreep dat uiteindelijk. Daarna werd het rustig tussen ons en hebben we het over neutrale dingen gehad. Werk, onze katten (waar hij voor zorgt), het dagelijkse leven je kent het wel.

15. Weer tot mijzelf gekomen en streng geweest. Ik het voor eens en altijd nu echt helemaal uit mijn systeem wilde halen, omdat het me niet meer diende en ik allang weggelopen was van die situatie. Het besef dat ik het alleen nog moest accepteren.

16. Besef en gevoel dat frustraties, ellende en boosheid omgezet was in kalmte en acceptatie bij mij. Het kreeg steeds meer een een plekje.

17. Één van mijn inzichten. Ik heb mijn innerlijke kind toegesproken dat mijn ex nooit een vader gaat zijn (pijnpunt) die ik zo nodig had als kind. Ik nu de baas ben over dit gebeuren en ik haar pijn meeneem, maar ik nu de koers bepaal en we zodoende de pijn transformeren. Mijn ex gaat nooit die rol gaat vervullen en ik heb geen vaderrol NODIG in dit leven, anders had ik die wel gehad. Van mijn vader niet en niemand niet. Mijn vader zodoende voor de laatste keer uit liefde echt kunnen vergeven voor hetgeen dat hij mij niet gaf. Ook mijzelf vergeven dat ik dit pijnpunt uit onwetenheid projecteerde op mijn ex.

18. Nog een inzicht. Hey als het echt over is, ik ben niet voor niks zo ver weg, dan zijn bepaalde lessen in ieder geval wel geleerd. Die andere die alleen maar over mij gaan, kan ik nu echt leren. En ik ben nu eindelijk doorgelopen, dus verder dan ik denk met mijn hoofd. En het universum heeft vast iets mooiers en beters voor me in petto. Volgens mij hebben onze zielen allang gedag gezegd en spelen ze altijd nog met liefde samen ergens daarboven. Fuck it ik ga gewoon dit pad gewoon doorwandelen en vertrouwen hebben. Volgens mij ben ik de enige die mijzelf nu tegenhoudt.

19. Echte acceptatie. Geen lijden meer. Inzicht gekregen dat als ik de mooie dingen voor nu en altijd in het verleden laat, ik tegelijkertijd óók de lelijke dingen in het verleden laat, en dat is precies wat ik wil. Zo maak ik ruimte maak voor echte vernieuwing, verbetering en situaties die passen bij de Suze die ik op dit moment ben.

20. Ik land(de) langzaam op aarde. Visualisatie dat ik mijn ex zijn hand losliet, uit liefde. Ik stuurde een hartje op Whatsapp en kreeg er een terug. We voelden allebei dat het moment daar was, denk ik. Het was echt voorbij.

21. Rust, vrede en ik kan steeds met een glimlach achterom kijken.

Nu

Ik kan echt stellen dat ik er écht door heen ben gegaan en nog wel pijn en gemis voel, maar absoluut niet meer lijd. Alle energie die ik er achteraf nog aan gaf, is verloren energie en die pure energie is precies die pure energie die ik nu honderd procent aan mijzelf geef en weer door mag geven aan mensen die er voor open staan.

Het mooie van pijn is dat het een functie heeft. Als je echt door pijn heen gaat en het tot in het diepste van je innerlijke zijn VOELT (wat doet DAT PIJN) dat je écht tot de kern komt en vanuit daar kan bouwen. Vanuit die allerdiepste diep maakte ik het besluit dat ik er nu voor altijd klaar voor ben. Voor een toekomst die er al is, waar ik enkel heen hoef te lopen.

Ik heb het allemaal helemaal los kunnen laten en weer vertrouwen vanuit mijzelf gekregen. Vanuit daar ontstond vernieuwing en ruimte en die lege, nieuwe mooie plek daar zit ik nu. Ik mag het weer allemaal zelf gaan inrichten. En dat is precies wat mijn ex deed, mij terugbrengen bij mijzelf. Waarvoor dank.

TMI

Misschien was dit too much information, op zijn hip engels, maar ik vind het super belangrijk om mij kwetsbaar op stellen. Om zo te laten zien dat we allemaal leed en pijn hebben in het leven. Ik heb niks te verliezen en wil laten zien dat wat ik kan, jij ook kan. En ja het was een lang verhaal, maar het wás ook een lang verhaal en proces. Daar moet je de tijd voor nemen, ook op papier. Het is geen a4-tje met 10 regels, het is een emotioneel proces dat lang kan duren maar het is het o zo waard om er door heen te gaan en zo je pijn te transformeren in licht.

Dit was één van de meest moeilijke dingen in mijn leven om door heen te gaan, juist omdat het een verslaving was: een verslaving aan liefde, waardoor ik het wel wilde laten gaan, maar ik kon het niet. Dacht ik dan, maar het is me gelukt.

Daarbij was het ook één van de mooiste processen, omdat ik niet alleen bij mijzelf terugkeerde, maar ook meer dan ooit leerde vergeven en zo kon zien dat alles uit liefde bestaat.

Dankbaar

Ik ben mijn pijn dankbaar. Het betekent óók dat ik iets heel moois heb meegemaakt, en ontzettend lief heb gehad. Ik ben er volledig voor gegaan, anders kan het nooit zo’n pijn doen. Ik had dit voor geen goud willen missen, maar wat ben ik blij dat ik geland ben. Met een knal, dat wel, maar ik ben er weer en verbeterd dan ooit.

Ik hoop dat je hier iets aan hebt gehad als je zelf ook door leed en/pijn gaat. Met welke verslaving of mankement je nu ook te maken hebt, als je echt WIL dan kom je er doorheen. Gun jij dat jouzelf ook? En heb jij ook een een moeilijk proces meegemaakt waarover je iets wil delen? Laat het me weten in de comments hieronder, zo help je er anderen misschien ook weer mee :).

Liefs,

Suze

Leave a Reply

You have to agree to the comment policy.