Een ode aan mijn oma Bom

Mijn eerbetoon aan mijn lieve oma Bom, dat 1 – 05 – 2020 in BN De Stem (Bredasche krant, de stad waar ik geboren en getogen ben) gepubliceerd werd.

Cock ‘Bom’ Krijnen-van de Korput uit Breda overleed in 2010 na een korte periode van dementie. Suze Dijkstra mist haar nog iedere dag. Ze vertelt over een bijzondere band tussen kleindochter en oma.

Niet voor niets staat er op haar rouwadvertentie de naam ‘Bom’ Krijnen. ,,Iedereen noemde haar zo”, vertelt kleindochter Suze Dijkstra (30), die tegenwoordig op Bali woont. ,,De naam Bom komt van het Belgische woord ‘Bonmama’, wat grootmoeder betekent. Ze vond het niets om Cock genoemd te worden en de term ‘oma’ gebruikten we al helemaal niet, dan voelde ze zich meteen stokoud.”

Het leven van Bom kende vele hoogtepunten. Tijdens een dansfestijn ontmoette ze Lou Krijnen, de twee werden verliefd en trouwden met elkaar in april van het jaar 1950. Nadien woonde het kersverse echtpaar bij de pleegouders van Lou, in Terheijden. Later verhuisden het koppel meerdere keren, i.v.m. het werk van Lou bij de Belastingdienst. ,,Bom had een tic, ze wilde alleen maar in een hoekhuis wonen. Dat is volgens mijn oom meerdere keren gelukt, behalve tijdens een korte periode in Helmond.” Zoals ieder leven kende ook dat van Bom een keerzijde. Toen ze nog maar 12 jaar was werd er reuma geconstateerd bij haar moeder. ,,Als oudste dochter werd ze belast met veel huishoudelijke taken in het gezin”, vertelt Suze. Er was meer tegenspoed. Het overlijden van haar man Lou in 1976 hakte er flink in en ook de laatste fase van haar leven was niet de meest eenvoudige. ,,Alzheimer kwam om de hoek kijken, waardoor het snel bergafwaarts ging. Ik heb Bom in die periode voor het eerst zien huilen. Ze vertelde dat ze er niet meer wilde zijn. Niet lang daarna, op 29 maart 2010, is ze op 84-jarige leeftijd overleden. Één ding weet ik zeker, ik zal haar nooit vergeten.”

Suze haalt het liefst herinneringen op aan het rijke leven dat Bom gekend heeft. Ze kreeg 5 kinderen, 2 jongens en 3 meiden. ,,Allemaal sterke persoonlijkheden, waarvan er meerdere journalist zijn geworden.” Drie van Bom’s kinderen bleven toen ze het huis verlieten in Breda wonen, dochter Jessica vertrok naar Amsterdam en dochter Maud zocht het een stuk verder weg. ,,Bom liet mij vaak foto’s en oude videobanden zien van mijn tante die in Barbados woont, een eiland in het Caribisch gebied. Ondanks dat het ver van huis was, bezocht ze haar jongste dochter met regelmaat.”

Bom en haar kroost. V.l.n.r. Hethy (mijn moeder), Jessica, Bom, Maud, Leon en Laurent (bovenin).

De band van Bom met haar kleinkinderen typeert Suze als bijzonder. ,,Ze had een warme persoonlijkheid en een groot hart. Ik kon altijd bij haar terecht.” Suze had misschien wel de meest hechte relatie met haar oma. De twee gingen regelmatig samen naar het strand en maakten graag unieke uitstapjes. ,,Soms stapten we in de bus, zonder dat we een eindbestemming hadden. Gingen we allebei op de achterste bank zitten en deden we net of we met de bocht mee vlogen, net als een motorrijder op een snel circuit. Als we weer terug waren op onze beginplek, stapten we uit de bus en zat het uitje er op. We deden dingen die ik normaal alleen met vriendinnen zou doen. Bom was op die manier mijn grote beste vriendin.”

In haar basisschooltijd ging Suze regelmatig bij haar oma lunchen. Ook de potjes rummikub zijn haar bijgebleven. ,,Met Bom was het nooit saai. Ze was apetrots op haar grote rummikubstenen en showde die graag aan iedereen die langs kwam. Daarnaast hield ze van bridgen, fietsen, puzzelen en we keken regelmatig samen een film.” Een warme band dus, al durfde Suze niet alles aan haar oma eerlijk op te biechten. ,,Bom kietelde me altijd veel te hard, zoals volgens mij alle oma’s doen. Ik durfde niet aan te geven dat het wel ietsje zachter mocht.”

Wat Bom volgens kleindochter Suze uniek maakte, was haar typerende lach. ,,Dat ging van whoe-hoe-hoe-hoeee. Een oma-lach die je door de hele ruimte kon horen. Waren mijn moeder en mijn tantes er ook bij, dan was het lachsalvo in de kamer compleet. De lach van Bom heb ik al meer dan 10 jaar niet meer gehoord, maar het geluid staat voor altijd in mijn geheugen gegrift.”

Bom en mijn opa Lou, die ik nooit gekend heb.

Tekst Hans Puik

PDF: BN DeStem3

 

Ik ben Suze, geboren om 08.08 op 31.08.1989, te Breda. Ik ben een HSP'er, een nieuwetijdsmens, een lichtwerker, een Brabander, een aarde én watertype, een zacht meisje met pit, beeldend en praktisch tegelijk, iemand met een sterke boodschap, maar bovendien: een mens met allerlei perfecties en imperfecties: net als jij. Ik verwonder mij voor hetgeen wat we niet altijd letterlijk kunnen waarnemen. Ik analyseer er wat op los, en schrijf om de boel te structureren en anderen te inspireren. Altijd op zoek naar eenheid en verbinding, met authenticiteit en aanwezigheid in het hier en nu. Zodat ik niet ga zweven, maar geworteld blijf. Met de hoofd in de wolken, en de voeten in de aarde. Hier laat ik al mijn kaarten zien, en nodig jou uit om hetzelfde te doen. Spread the light. 💙

Leave a Reply