Column

Een dikke middelvinger naar de prestatiemaatschappij

Nederland is een groot stressland, het hoort bij de westerse cultuur. Tegelijkertijd gaan wij Nederlanders hier ook massaal gebukt onder.

Cijfers leren mij dat ouders vaak allebei een baan hebben, kinderen een sport beoefenen, we op gewicht willen blijven, gezond eten, bezig en altijd bereikbaar moeten zijn. En hier hebben we dan ook nog flink veel stress over. Moeten we echt zo veel, of kunnen we veel doen?

De prestatiemaatschappij dwingt ons steeds meer tot moeten. Als we onze tijd niet benutten, kan dat namelijk als verspilde tijd aanvoelen. Daarbij liggen de keuzes ons voor de voeten, en daar zit een rauw randje aan.

In deze maatschappij waarin rendementsdenken welig tiert, is het niet onwerkelijk gedacht dat we graag willen voldoen aan andermans verwachtingen. Het druk-druk-druk patroon leggen we onszelf op. Tegelijkertijd wordt er ook een grote druk op het collectief gelegd dankzij de prestatiedrang die onze huidige samenleving lijkt te definiëren.

Want we moeten álles kunnen. En het liefst zo snel mogelijk graag. We willen meer en groeien met de dag. Bij deze complexe kwestie van zingeving, die eigenlijk open blijft tot onze dood, kampen we nog wel eens met aanverwante problemen: perfectionisme, onzekerheid, onvermogen tot keuzes maken en willen voldoen aan andermans verwachtingspatronen, lijken de grootste keerzijden van de huidige prestatiemaatschappij.

Als je jezelf verdiept in literatuur over dit onderwerp komt het eigenlijk neer op één groot belangrijk ding dat ons massaal in de weg zit. En dat ding zijn we zelf. We gaan namelijk gebukt onder onze gedachten over de gedachten van anderen. Het is een paradox; gebukt gaan onder het verwachtingspatroon van de ander, terwijl de ander dat ook weer doet. Waarom doen we dat toch?

In een tijd waar winnaars worden gecomplimenteerd met succes is het niet gek dat er een bepaald verwachtingspatroon is, maar we kunnen ons afvragen wie dat van ons verwacht. Als we dat zelf zijn, zijn we bij de kern. Maar is die ander de mensen om ons heen? Dan zit daar het addertje.

Zolang we namelijk niet losgekoppeld zijn van andermans bevestigingen en complimentjes, worden we afhankelijk en is het een worsteling om dagelijks te voldoen aan – inderdaad – andermans verwachtingspatronen. Als we dus het stokje bij anderen leggen, zijn zíj namelijk verantwoordelijk ons geluk en gedrag. Maar we kunnen nooit iedereen het naar de zin maken. We mogen dat accepteren en vooral onszelf, anderen hoeven dat niet te doen. Dan wordt de vraag niet meer wat voor zin het leven ons geeft, maar wat voor zin wij zélf aan het leven geven.

 

 

Over Suze

Ik ben Suze, geboren om 08.08 op 31.08.1989, te Breda.

Ik ben een HSP'er, een nieuwetijdsmens, een lichtwerker, een Brabander, een aarde én watertype, een zacht meisje met pit, beeldend en praktisch tegelijk, iemand met een sterke boodschap, maar bovendien: een mens met allerlei perfecties en imperfecties: net als jij.

Ik verwonder mij voor hetgeen wat we niet altijd letterlijk kunnen waarnemen. Ik analyseer er wat op los, en schrijf om de boel te structureren en anderen te inspireren.

Altijd op zoek naar eenheid en verbinding, met authenticiteit en aanwezigheid in het hier en nu. Zodat ik niet ga zweven, maar geworteld blijf. Met de hoofd in de wolken, en de voeten in de aarde.

Hier laat ik al mijn kaarten zien, en nodig jou uit om hetzelfde te doen.

Spread the light.

💙

Leave a Reply

You have to agree to the comment policy.