Mind, Persoonlijk, Stories

Deze lessen leerde ik over kritiek

Ik kon vroeger totaal niet tegen kritiek. Dit komt mede omdat ik in mijn pubertijd vaak destructieve kritiek kreeg van ouders, leraren et cetera. En daarbij had ik sinds mij geboorte de kernovertuiging niet goed genoeg te zijn, iets wat vele vrouwen hebben. Hier kwam ik pas een paar jaar geleden bij. Over kritiek leerde ik een paar lessen, die ik de rest van mijn leven meeneem. 

Omdat ik geen kritiek wilde, leerde ik me vanaf mijn pubertijd af te sluiten voor welke kritiek dan ook, en ontwikkelde een zelfgemaakte beschermingsmechanisme: een ‘schijtaanjou- mentaliteit’. Zonde, want zo sloot ik mij ook af voor constructief advies/kritiek.

Het deed mij jaren ook écht niets als iemand kritiek had op mij – of ik kon er nog niet bij -, totdat ik merkte dat sommige vrienden mij echt halt probeerde roepen op mijn ietwat te brutale gedrag. Dat deed me wél wat, sterker nog: sindsdien nam ik kritiek voor een aantal jaar heel erg serieus. Maar dat nam ik toen zó serieus, dat ik mijn waarde eraan ging hangen. Les: mijzelf totaal afsluiten voor kritiek, of mijn waarde eraan hangen werkt dus niet 😋. And again: de gulden middenweg does it.

Inmiddels kan ik wel stellen dat ik goed tegen kritiek kan, en zelf kan bepalen of ik het ergens mee eens ben of niet. Er naar luister, mij er dus niet voor afsluit, maar mijzelf ook niet regelrecht de grond inboor. Ook bepaal ík welke kritiek ik waardevol vind of niet. Welke boodschap zit er voor mij in, en kan dit waar zijn voor mij? Ook al wordt het waardeloos gebracht, kan ik alsnog neutraal de boodschap eruit halen (als de emotie is gedaald). En daar ben ik best trots op, als je ziet waar ik vandaan kwam. En sinds ik mij wel goed genoeg voel – gelukkig, helder, niet-perfect volmaakt en nu opgewassen ben tegen advies, is het ook veel meer uit mijn leven..omdat ik mij bescherm en zo alleen maar constructieve houdingen naar me toetrek. Aha, zie hier het levensparadox. I love it ;).

Markeerpunten

De lessen over dit onderwerp die ik heb geleerd, deel ik graag met je:

  • Iedereen is evenveel waard, niemand kan daarin OOIT stijgen of dalen. Je bent dus allemaal altijd ‘goed’ genoeg. We zijn allemaal gelijk, maar niet hetzelfde.
  • Niets is zwart-wit. Is er iets wat beter kan aan je werk, en krijg je daar kritiek op? Dan gaat het alleen om dat, en niet om ál je werk (al kan je dit wel doortrekken op meerdere vlakken in je leven, maar dat is aan jou).
  • Mensen geven vaak destructief kritiek, waardoor je het gevoel kan hebben dat er geen oplossing is. Dat is niet zo. Er is altijd een oplossing, dus probeer in ieder geval zélf altijd constructief (dus opbouwend) kritiek te geven. Goed voorbeeld doet volgen.
  • Hebben je ouders je vaak destructief kritiek gegeven? Probeer tot die kern te komen en dat te vergeven. Hun ouders deden waarschijnlijk precies hetzelfde.
  • Als je kritiek krijgt – constructief of niet -, probeer dan NIET vanuit emotie te reageren. Scheidt emotie dus van ratio. Kritiek is niet leuk, het kan op je pijnpunten trappen. Dit doet zeer, maar laat dit zakken. Dit is jouw pijn, en dat is veel groter dan wat diegene eigenlijk zegt. Laat het zakken, keer terug bij jezelf en slaap er een nachtje over (of twee), tot dat de kern overblijft en je met afstand kunt relativeren op de situatie. Zo zie je het grotere plaatje, en kan je echt reageren vanuit hart en verstand (want die twee samenlaten werken, is wat mij betreft de sleutel tot overzicht en controle op je houding ten opzichte van het leven. Op die manier kan je het leven ook veel meer sturen :).
  • Constructief advies = top, het kan helpen dichter bij jezelf te komen. Destructief advies komt vanuit angst, en is vaak afkomstig van iemand die jaloers is of niet gelukkig is met iets. Probeer dat te onderscheiden, en bepaal zelf wat je levenslessen zijn uit kritiek.

Deze waren ze, hopelijk heb je er wat aan!

Hoe ga jij om met kritiek? Vind jij het lastig om het te ontvangen? Deel het! ♥

Leave a Reply

You have to agree to the comment policy.