Bali, Gedichten

Bitterzoete kusjes

Je zat altijd in mijn hoofd

Maar er moest eerst iets worden uitgedoofd

Toen dat kaarsje uit ging

Was jouw deur die openging.

 

Je fluisterde steeds in mijn oor

‘Ga er nou voor’

‘Spring op die trein’

Je fluisteringen gaven me fijne buikpijn.

 

Ik gaf gehoor aan jouw aandringen

Het was tijd om te springen

 

Mijn ene relatie ging uit

En met jou ging het aan

Geen verkeerde keuze,

Want jij zag me tenminste wel staan.

 

Daar ging ik dan

Netjes, met een plan

 

Bij aankomst voelde ik mij meteen welkom

Nog één keer keek ik betraand achterom

Naar diegene die jij verving

Met wie het samen niet meer ging

Toen ik achterom keek, zag ik niet meer dan pijn en verdriet

Ik hoorde daar niet meer

Jij fluisterde het me keer op keer:

‘Er is daar niks meer te bouwen,

en niemand meer om van te houden’.

 

Jij zette mij na een paar dagen met een knal op de grond

Gevolgd met veel naschokken

Die mij uiteindelijk hebben rechtgetrokken.

 

Het was een harde klap

Maar het was nodig, ik was blijkbaar nog te slap

Het oude was klaar

Dus ik gehoorzaamde maar

Ook herkende ik steeds meer de signalen

Van dat jij mij uit het verleden wilde halen.

 

In het begin was het vaak een tweestrijd

En in deze relatieve korte tijd

Heb je me toch zeer zeker goed begeleid

Je leerde me namelijk surfen over de golven van mijn leven

Hiervoor moest ik mij overgeven

Hard werken en in het licht blijven staan

Dat is iets wat ik netjes ben aangegaan.

 

Langzaam gleed ik in een warm bad

Iets wat ik lang niet gevoeld had

 

Je bent meer dan een eiland

Jij spiegelt namelijk mijn binnenkant

Je laat alles zien

Soms was het daardoor afzien

Maar op een mooie manier

En vaak met veel plezier

Heb je me na een hele tocht

Hetgeen gegeven waar ik altijd naar zocht

 

Lief eiland,

Je bracht mij weer bij mijzelf

En het was geen spuit 11

Alles kwam precies op het juiste moment

Ik moet zeggen, dat heb je achteraf gezien allemaal perfect gepland.

 

Oog en oog stond ik voor haar

Ik keek ernaar

Blauwe ogen en zacht haar

Mijn lieve, kleine en grote Ik

Die mij met blauwe ogen aankeek zonder enige schrik

Ik pakte haar vast

Omarmde haar en begroette haar enthousiast

Ze keek me alleen maar aan met de meest wijze en vriendelijke blik

Wauw, dit..dit ben ik.

 

‘Wat een mooi wijs kind ben jij geworden’ zei ik

Tegen grote Kleinerik

Ze glimlacht

En leek alsof ze keurig eeuwenlang had gewacht

‘Ben jij al die tijd mee gegroeid?”, vroeg ik blij

‘Ja’, zei ze. ‘En jij met mij’.

 

Dankjewel lief kind

Dat ik jou hier hervind

Ik had je al vaker ontmoet, maar nou,

Zal ik altijd thuis blijven, bij jou.

 

Lief eiland,

Je geeft me bitterzoete kusjes op mijn wonden

En helpt me moeilijke zaken af te ronden

En na heel wat spijkeren en schroeven

Mocht ik eindelijk ook zoetigheid proeven.

 

Wie de nacht niet kent, zal de dag nooit waarderen,

Is de mooiste les die ik van jullie alledrie mocht leren.

 

 

 

2 thoughts on “Bitterzoete kusjes

Leave a Reply

You have to agree to the comment policy.