Gedichten, Persoonlijk

Verloren liefde

Ik hou niet van mensen die boos kijken zei ze

Ze draaide zich om en stak een sigaret aan

Die eeuwige sigaret altijd, dacht ik

Ik zei niks en propte er een beetje gemeende lach uit

Voor haar wilde ik altijd lachen

Haar zachte gezicht

Ze maakte me blij, een beter mens

Wat is er? Vraagt ze

Zullen we wijn drinken, antwoord ik

We kijken elkaar verliefd aan, en praten over niets

Dit is onze wereld

Voor altijd samen

Dat wilde ik

Maar alles is vergankelijk

Wat ben je toch anders dan ik, dacht ik later

Wat verlang ik toch naar hoe we waren

Maar nostalgie is stom bedenk ik me

Het blijft een slavink met geplette aardappelen

Alleen nu gooi je er een sausje overheen en wat filters

Toch lach ik

Want ze hield niet van boze mensen

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *