Betoog, Mind

Tijd voor vrijheid

De vrijheid in ons land, iets waar we ieder jaar op 5 mei bij stilstaan, maakt ons bewust over de tijd waarin we nu leven. Een tijd waarin we niet meer bezet worden door de Duitsers en waarin we vrij zijn in ons doen en laten. Ik vind dit een bijzonde mooie dag. In deze tijd is een dag waarbij we even stilstaan namelijk schaars. Wat mij betreft mogen we daarom vaker stilstaan bij onze vrijheid, dan enkel op Bevrijdingsdag. 

We hebben zoveel vrijheid, dat dit ook stress kan geven. Ook ik heb moeite om de kloktijd samen te laten werken met mijn innerlijke klok, en om buigzaam te zijn als mijn planning anders loopt. Ik voel stress door de snelheid waarin we leven en de angst om stil te staan. Het is iets waar ik mee worstel en ik ben zeker niet de enige.

Vrijheid

Wat is vrijheid precies? Over dat vraagstuk buigen filosofen zich al jaren. Ik zie het zo: als je vrij bent, kun je doen en laten wat je wil. Maar ik vind dat onze vrijheid de mens juist kan beperken. Dit is dus paradoxaal. Want als je niet bewust bent van je verlangens, dicteren anderen de weg voor je en volg jij deze klakkeloos. Échte vrijheid is naar mijn mening reflecteren en stilstaan bij deze verlangens, ze te bekijken van een afstand en ze ook na te streven omdat jij dat wil. Autonoom zijn daarin. Dat is lastig, omdat je vaak niet inziet dat sommige verlangens niet van jou zijn, maar van een ander. Dus misschien beantwoord jij niet razendsnel emails omdat je een opgeruimd hoofd wil, maar doe je dit ook om de ander te pleasen. Als je jouw behoeften eronder gaat ontdekken, kun je een dieper soort vrijheid ervaren.

Ontspanning

Als je veel vrijheid hebt, moet je ook je eigen ontspanning inplannen. En dat is soms lastig. Neem mijn situatie: ik werk als freelancer en plan dus mijn eigen uren in. Ik werk veel en in de uren dat ik niet werk, vind ik het soms lastig om te ontspannen. Terwijl ik echt pauzes nemen, de natuur inga, yoga, mediteer etcetera. Tijdens die wandelingen en yoga- en meditatiesessies ben ik echt ontspannen, maar ik merk dat ik moeilijk vind om dit te verbinden met mijn dagelijks (werk)leven. Dit lukt soms goed, maar soms ook weer helemààl niet. Ik kán dus heel goed ontspannen, maar nog niet vaak genoeg naar mijn mening.

Zo nam ik afgelopen weekend eens écht de tijd om naar mijn innerlijke klok te leven, de klok stil te zetten. Ik heb drie dagen in de natuur vertoefd, ben in een andere stad geweest en heb veel vrienden gezien. Het park, de zee, de lucht, de mensen: het deed me goed.

Ik pakte de draad weer op zodra ik thuis was. Schreef nog een deadline op zondagavond, zodat ik het deze week wat overzichtelijker had. Op maandag deed ik nog een hele fijne yoga-sessie en toen was ik relaxt en helemaal klaar voor de week. Helemaal zen. 

Nu denk je misschien: wat fijn? Alleen nu komt het: Van die zenheid was op maandag niets meer van over. Terwijl ik mijn laptop openklapte, sloeg ‘de realiteit’ me in mijn gezicht. Hartslag op 180 en even snel mailtjes beantwoorden. Een to do list maken voor aankomende week en gauw zo SNEL mogelijk afkrijgen. Want ik liep me toch een partij achter, en mensen zaten op mij te wachten voor mijn gevoel. Toen danste alle moetjes in mijn hoofd. Dat moest ik straks nog doen, dacht ik terwijl mijn vingers over het toetsenbord vlogen. Argh ERROR!

‘Na een heerlijk verdiend rustig weekend, beloonde ik mijzelf erna met een kater van onrust.’

Wat maakte mij nou zo gestrest? Ik kwam erachter dat ik afgelopen dagen niet zoveel online ben geweest als normaal (logisch ook) en dit gaf me stress. Erg eigenlijk, dacht ik toen ik erover ging denken. Ik had dus geluisterd naar mijn verlangens, en ervoer een enorme vrijheid. Maar na een heerlijk rustig weekend waarin ik eindelijk écht ontspande, beloonde ik mijzelf erna met een kater van onrust. Mijn ego vertelde mij namelijk dat ik achter liep op mijn blog, Instagram, samenwerkingen en persoonlijke to-do lijst. Tussendoor zag ik nog wat facturen die ik moest betalen en mijn dagelijkse agenda was niet te beroerd om mij eraan te herinneren wat ik deze maandag allemaal moest doen, terwijl ik het weekend nog aan het inhalen was op papier (en in mijn hoofd). Dit is geen fijn gevoel, terwijl je met het ene bezig bent is je brein al bezig met het volgende. En dit vol op adrenaline en in de overlevingsstand. Wat een contrast was dit. Het was tijd om uit deze situatie te gaan.

‘Inzien dat áls je al tijd voor jezelf hebt genomen, je daar je niet schuldig over hoeft te voelen..’

Balans

Bovenstaande situatie vraagt om balans. Mijn weekend was zo fijn dat ik deze week die fijnheid mee wilde nemen. Daarom wilde ik de week rustig opbouwen, waarbij ik niet van het ene uiterste na het ander uiterste ging. Maar waarom lukte het me dan niet om maandag balans te vinden? En waarom kan ik dat rustige gevoel van het weekend niet de hele week bij me dragen?

Ik vond het juist goed van mijzelf dat ik naar mijn diepe verlangens geluisterd had en daarna weer rustig begon aan de werkweek. Natuurlijk loop je dan wat achter op schema, als je even me-time hebt genomen. En toch voelde ik mij gestrest, onrustig en bijna schuldig.

Ik denk dat de situatie die ik omschrijf zeer typerend is voor deze maatschappij. Mensen het überhaupt eng vinden om écht even stil te staan, want het leven draait door (op volle toeren). Zodra je even je auto aan de kant zet om te tanken, moet je voor je gevoel erna weer 400 km op de weg om dat in te halen, absurd toch! Alsof we alles moeten inhalen, niet even achter op schema mogen lopen. En ik weet dat oordelen niet helpt, maar zelfs met enkel observatie sloeg de hectiek me echt om de oren. Dit vroeg om stilstaan.

Een balans tussen geven en ontvangen is dus erg belangrijk. En inzien dat áls je al tijd voor jezelf hebt genomen, je daar je niet schuldig over hoeft te voelen. Je hebt simpelweg energie bewaard in plaats van het aan een ander te geven. Het ego zal ons wijsmaken dat het egoïstisch is om ons zelf iets te gunnen. Want op de een of andere rare manier is het in ons systeem gekomen dat het normaal is om de ander te overladen met liefde, energie, hulp en aandacht, en dat het egoïstisch zou zijn als je dat aan jezelf geeft. Terwijl als je in overvloed leeft, je ook in overvloed geeft. Balans vinden hierin is dus zo belangrijk! Vanuit een leeg glas kan je immers niets schenken. We geven en geven terwijl we daarbij iets heel belangrijk vergeten: onszelf. Zo zien we niet meer de schoonheid van het leven en op een dag worden we wakker en komen we erachter dat we niet echt hebben geleefd. Wij moeten dus niet bang zijn om onszelf op nummer 1 te zetten.

‘We leven dan niet meer in oorlog, maar lijken wel gevangen te zitten in een online-dictatuur.’

Sapere aude!

Hoe kunnen wij ons afstemmen op de door ons gecreëerde werkelijkheid? Het enige waardoor ik een stapje terug heb kunnen doen, is door in het moment de situatie op te merken, en daarover te schrijven. Zo heb ik deze situatie in een perspectief gezet en mijzelf op die manier halt geroepen. Omdat onze maatschappij zo ingesteld is op de klok en we vaak maar door razen, is dat zeker niet gemakkelijk om te doen. Om autonome keuzes te maken is daarom kennis nodig, zodat we onze onmondigheid zelf overwinnen. Of zoals filosoof Immanuel Kant zou zeggen: Sapere aude!, ofwel Durf te denken!.

Sta eens stil bij de vrijheid die we hebben. De vrijheid om de laptop dicht te klappen, de telefoontjes uit te doen en even niet die mails te beantwoorden. En de vrijheid om een andere kant op te gaan. We leven dan niet meer in oorlog, maar lijken wel gevangen te zitten in een online-dictatuur. Laten we wat vaker offline zijn, hiervan genieten en het niet erg vinden als je daardoor ‘wat achterloopt op schema’. Dan pas je je schema weer aan, dat is ook geen misdaad. Goed plannen blijft dus een must, maar bedenk: jij blijft verantwoordelijk voor jouw agenda. Het is jouw keuze!

‘Hiervoor moeten we wel nadenken, bewust zijn van onze zelfgecreëerde creaties en daadwerkelijk een andere kant op dúrven gaan.’

Realiteit

Ik geloof dat onze keuze van vandaag, ons morgen zal bepalen. Het is onze perceptie die de realiteit wordt. Anderen vertellen je misschien hoe het zit, maar daar moet je van los zien te komen. Dat is onze eigen verantwoordelijkheid, we kunnen anderen daar niet verantwoordelijk voor houden.

We hebben de kracht om onze eigen wereld te maken. Hiervoor moeten we wel nadenken, bewust zijn van onze zelfgecreëerde creaties en daadwerkelijk een andere kant op dúrven gaan. Laten we op die manier vastgeroeste patronen doorbreken en dingen op een andere manier aanpakken, zonder bang te zijn om los te laten wat niet langer bij ons past. Zo creëer je namelijk ruimte voor nieuwe ontwikkelingen en die kunnen we als mens wel gebruiken. 

Tijd voor vrijheid

Het is tijd voor échte vrijheid. Vrijheid over wie we willen zijn en over wat we willen, zonder bang te zijn voor een tikkende klok of andermans mening. Hiervoor moeten we leren om weer te vertragen. Het is tijd voor een samenleving waarin we elkaar niet veroordelen, maar elkaar juist naar een hoger level tillen.

Ik geloof dat we aardig moeten zijn voor elkaar, maar ook voor onszelf. Júíst voor onszelf. Als iedereen zichzelf die oprechte liefde gunt, dan zou deze maatschappij ook niet zo gehaast en gestrest zijn.

Dit is geen gemakkelijke reis, maar ik geloof in jou en ik geloof in mij. We zijn er zo klaar ervoor! Gun jij jouzelf ook een nieuwe tijd?

Ik geloof in liefde. Ik geloof in het schitterende niets.-

Foto: Unsplash

2 thoughts on “Tijd voor vrijheid

Leave a Reply

You have to agree to the comment policy.