Gedichten, Persoonlijk

Acceptatie

Een donkere plek

Ik moet eruit

Ik wil hier niet in zitten

Waarom steeds weer

Rijst de vraag

Waarom die ene plek

Die altijd hetzelfde blijft

Hij voelt bijna als vertrouwd

 

Moet ik in dit donkere gat blijven

Vechten helpt niet meer

Ik ben te moe om te vechten

Muren komen op me af

Ik zucht

En hoor enkel alleen mijn zachte ademhaling

Ik heb hier voor gekozen

Dit is mijn pad

En tegelijkertijd voelt het zo niet als een vrije wil

Ik weet dat ik mijn eigen scenario leef

Dus ik zit het uit

 

Dan

Reikt er een hand

Licht verblindt me

Een open plek

Hoop

Ik word langzaam eruit getrokken

Ik hoefde er niks voor te doen

Alleen er te zijn

Leave a Reply

You have to agree to the comment policy.